โรงแรมรักบนดาวอังคาร

 

lmt

1.ดาวอังคาร

 

ระหว่างการเดินทางกลับจากดาวอังคาร ชั่วขณะที่แสงสีแดงแสนเศร้าสาดจับร่างกายของคุณทุกส่วนที่แสงส่องถึง ซึ่งคงเว้นก็แต่หัวใจ คุณค่อยๆตระหนักได้ว่าความทรงจำของคุณเหมือนวีดีโอเทปม้วนหนึ่ง ซึ่งถูกบันทึกซ้ำไปซ้ำมาจนเนื้อเทปเปื่อยยุ่ย เมื่อต่อเข้ากับเครื่องเล่น จะพบความทรงจำเก่าผุดพรายอยู่ระหว่างช่วงของการอัดซ้ำ ภาพซึ่งทิ้งร่องรอยที่ลบไม่ออกเอาไว้ ความทรงจำของฟิล์มเกิดและจบในครั้งเดียวด้วยข้อจำกัดของปฏิกิริยาเคมี ความทรงจำของดิจิตัล ถูกถมทับไปมา และบันทึกซ้ำแล้วซ้ำเล่าได้โดยการล้างของเก่าออกทั้งหมด ปราศจากร่องรอยให้ตามหา คุณคิดว่าสิ่งที่ใกล้เคียงความทรงจำของมนุษย์ที่สุดคือวีดีโอ และคุณสำนึกเศร้าเสียใจ ที่คนรักของคุณซึ่งอัพเกรดตัวเองไปสู่ความเป็น ดรอยด์ ย้ายไปอยู่ดาวอังคาร กำลังทยอยลบความทรงจำที่มีต่อคุณทีละไฟล์ๆ แต่คุณไม่สามารถอัดภาพทับความทรงจำที่มีต่อเธอได้ พวกคุณพลัดพรากจากกันและจะไม่กลับไปเหมือนเดิมอีก คุณออกเดินทางจากมา ความทรงจำของคุณผุดพรายในอาการของม้วนวีดีโอเทปบันทึกซ้ำ ภาพซ้อนทัยเป็นห้วงเศร้า ไม่ปะติดปะต่อ ราวกับความทรงจำของผู้อื่นแฝงเร้นเข้ามา

 

ที่ดาวอังคารเป็นฤดูฝน ที่ดาวอังคารฝนตกตลอดเวลา

 

เพื่อให้การสร้างอาณานิคมใหม่เป็นไปอย่างอุดมสมบูรณ์ พวกเขาจึงพยายามผลิตสายฝนขึ้นมา และด้วยจำนวนดรอยด์ที่มีมากขึ้นทุกที ฝนแบบดั้งเดิมจึงไม่้เหมาะต่อสภาพอากาศ ฝนสังเคราะห์สำหรับอาณานิคมใหม่ในดาวอังคาร ฝนยังคงประกอบด้วยไฮโดรเจน และออกซิเจน แต่มันจะไม่ทำให้คุณเปียก เมื่อคุณโดนในสายฝนแล้วแสร้งว่าไม่ร้องให้ ผู้คนก็จะเห็นความแตกต่าง ระหว่างน้ำตาที่มีส่วนประกอบของน้ำแบบดั้งเดิมและโซเดียม กับน้ำฝนแบบใหม่ที่ออกแบบให้มีแรงตึงผิวมากพอจะรวมตัวเป็นวงกลมสมบูรณ์ร่วงไหลจากร่องแก้มโดยไม่ทิ้งร่องรอยไว้

 

…โดยไม่ทิ้งร่องรอยไว้ คำที่ทำให้คุณปวดร้าว

 

สิ่งที่คุณต้องเรียนรู้คือดาวอังคารไม่มีอะไรเหมือนโลก มันไม่มีอะไรเหมือนกันเลย มันเป็นสิ่งที่ไม่เคยมีบนโลกมาก่อน การไม่มีชื่อเรียกของมันคือปัญหา เมื่อคุณเริ่มเปรียบเทียบมันเข้ากับสิ่งที่มีชื่อเรียกบนโลก มันก็กลายเแ็นแบบจำลองของความคิดกรอบโลก มันได้กลายเป็นอื่นไป เฉกเช่นการเรียกดรอยด์ด้วยภาษาของมนุษย์ เพราะเราไม่เคยมีดรอยด์มาก่อน ทั้งหมดนั่นได้ลดทอน ดรอยด์ให้เป็นฉบับที่ต่ำกว่าทางภาษา และฉบับที่สูงกว่าทางวิทยาศาสตร์ซึ่งภาษาตกใจจะต่อต้านเพื่อดำรงตนเอาไว้ สิ่งที่คุณเอื้อนเอ่ยออกมาไม่ได้ต่างหากคือความหมายที่แท้จริงของมัน แสงสีแดงไม่ที่สิ้นสุดสาดจับใบหน้านี่ไม่ใช่สีแดงที่คุรรู้จัก มันคือสีไม่มีชื่อเรียกที่ดูคล้ายสีแดง พอถึงจุดนี้บทสนทนาของเราทั้งหมดก็ไร้ความหมายแล้ว

 

โรงแรมที่คุณพักชื่อโรงแรมอัลฟ่าวิลล์ โรงแรมรูหนูเก่าแก่ที่มีมาตั้วแต่แรกก่อตั้งอาณานิคมดาวอังคารเมื่อหลายสิบปีก่อน ตั้งแต่ครั้งที่โครงการดรอยด์ยังเป็นโครงการในห้องแลบมากกว่านโยบาบของรัฐใหม่ โรงแรมเพิ่งถูกรื้อตกแต่งใหม่เมื่อไม่กี่ปีก่อน เพื่อปิดทับรอยคราบสกปรกที่ไม่อาจลบเลือนได้ เจ้าของสั่งให้คุมการตกแต่งภายในทั้งหมดไปในโทนสีแดง เพื่อให้กลืนกับสีพื้นฐานของดวงดาว เมืองเก่ารกร้างว่างเปล่า และยังมีความคล้ายคลึงกับโลกอยู่มาก คุณอุ่นใจในเมืองแห่งนี้ซึ่งค่อยๆเปลี่ยนตัวเอองไปเป็นแหล่งหย่อนใจของดรอยด์รุ่นแรกที่ยังไม่มีเงินมากพอจะเดินทางกลับไปพักผ่อนยังโลก คุณยื่นความจำนงของพบเธอผ่านทางจดหมายอิเลกโทรนิคส์ล่วงหน้าตั้งแต่ก่อนคุณจะมา แต่เธอไม่เคยตอบกลับ คำขอเลือนลับวูบหายไร้ร่องรอย ราวกับการส่งจดหมายบนดาวโลกเมื่อหลายร้อยปีก่อน ถึงอย่างไรคุณก็จองห้อง406 ของโรงแรมอัลฟ่าวิลล์ ฉาบทาตัวเองด้วยสีแดง รอคอยเธอเงียบเชียบในชุดพิเศษที่ถูกออกแบบสำหรับมนุษย์ให้ใส่บนดาวอังคาร ครอบแก้วครอบศรีษะ ชุดโป่งพองลมสีแดงซึ่งห้ามถอดออก แม้อาณานิคมจะปรับความดันอากาศแล้ว หลุดหลงเดียวดายคล้ายมนุษย์อวกาศหลงทางแบบในหนังเก่าๆที่คุณได้ดู คุณจ้องมองเชื่องช้าที่หน้าต่างเหม่อคว้างถึงดวงดาวสีชื่อความเศร้าที่คุณจากมา ที่เธอจากคุณมา

 

แมวเป็นสิ่งมีชีวิตเพียงชนิดเดียวที่อาศัยอยู่บนดาวอังคารได้โดยไม่ต้องเพราะเลี้ยงในฟาร์มปิด หรือเจเนอเรทดรอยด์แบบมนุษย์ จึงมีแมวมากมายบนดาวอังคารโดยเฉพาะในเขตอาณานิคมเก่าที่คุณอาศัยอยู่ ดรอยด์รุ่นแรกที่ยังคงเชื่อมโยงกับความเป็นมนุษย์ดั้งเดิมพากันเลี้ยงแมวจำนวนมากราวกับพวกเขาเหงาเกินไปเมื่อกลายเป็นดรอยด์ เป็นสิ่งอื่นที่ขาดออกจากรากของมนุษย์ ดรอยด์รุ่นต่อๆมาไม่เลี้ยงสัตว์เลี้ยงอีกแล้ว ดรอยด์รุ่นหลังคิดว่า สัตว์กับมนุษย์และดรอยด์นั้นเท่าเทียมกัน พวกเขายังคงกินเนื้อ แต่เคารพสัตว์ในฐานะสปีชีส์แนวระนาบกับโฮโม โดรมาส อันเป็นสปีชีส์กำเนิดใหม่สำหรับดรอยด์ มีแต่โฮโม ซาเปียนส์เท่านั้นที่ถือดีอวดอำนาจ ดรอยด์ทราบเรื่องนี้ดี

 

แมวสองตัวของเด็กหนุ่มที่โรงแรมอัลฟาวิลล์ ชื่อโฟบอส และ ไดมอส เขาว่าเขาตั้งชื่อตามดวงจันทร์บริวารสองดวงของดาวอังคาร ดวงจันทร์ที่บูดเบี้ยวไม่เป็นทรงกลมแบบดวงจันทร์บนโลกมนุษย์ ว่ากันว่าดวงจันทร์ทั้งสองดวงที่จริงแล้วเป็นดาวเคราะห์น้อยที่หลุดเข้ามาในวงโคจร แล้วดาวอังคารคว้าดึงเอาไว้ให้อยู่ในเขตแรงดึงดูดของตน คูรเล่นกับแมวสองตัวทั้งวัน ค้นพบว่าคุณคือดวงจันทร์ดวงที่สามของดาวอังคารในรูปของดรอยด์สาวนางหนึ่ง

 

เด็กหนุ่มนอกสนใจคุณตั้งแต่แรกมาถึง เขาแย้มพรายเป็นนัยๆว่าเขารู้จักบางห้องของโรงแรมที่ปรับอากาศและความดันไว้รับรองมนุษยืเงินหนาที่ไม่ต้องการสวมชุดมนุษย์อวกาศ ห้องพักส่วนตัวของเขาเป็นหนึ่งในนั้น ถ้าคุณสนใจล่ะก็ แต่คุณไม่สนใจดรอยด์ครึ่งชายครึ่งหญิงรูปร่างซีดเซียวเจ้าของแมวสองตัว เด็กหนุ่มยังคงมองคุณด้วยสายตาพิเศษ สำหรับเขาการสัมผัสกับมนุษย์ เนื้อแนบเนื้อ ร่างแนบชิด ให้รสของการถวิลหาอดีตที่ขาดหาย ชั่วชีวิตเด็กหนุ่มเกิดและเติบโตบนดาวอังคาร มนุษย์จึงเป็นสิ่งแปลกพิเศษสำหรับเขา สิ่งซึ่งกระตุ้นเร้าให้แข็งขัน เขายินดีร่วมรักกับมนุษย์ทุกคนที่ไม่ติดเชื้อ แต่คุณเป็นมนุษย์ มนุษย์ที่ยังคงเชื่อมั่นในรักนิรันดร์ และระบบผัวเดียวเมียเดียว คุณจึงได้แต่เล่นกับแมวเก็บซ่อนความหงี่ง่านไว้สำเร็จความใคร่ในห้องน้ำปรับความดันที่ต้องจ่ายเพิ่ม เฝ้าฝันถึงการร่วมรักกับเธอเมื่อครั้งที่เธอยังเป็นมนุษย์

 

แต่ถึงที่สุดพวกคุณไม่ได้ร่วมรักกัน คุณได้แต่ขอให้เธอเปลือยเปล่าต่อหน้าคุณ เธอจูบคุณ กล่าวให้ถูกต้องเธอจูบกระเปาะกลมครอบศรีษะของคุณ และท่คุณจ้องมองไม่ใช่เรือนร่างของเธอ แต่คือสถานที่ซึ่งพวกเขาฝังชิปลงบนตัวเธอ ร่องรอยตำหนิแปลกปลอมที่พรากเธอจากความเป็นมนุษย์ พรากเธอไปจากคุณ ลึกๆคุณรู้ดีว่าดรอยด์ไม่ได้ทำลายส่วนของความรู้สึก ดรอยด์ทำลายข้อจำกัดเรื่องการทนทานต่องานหนัก ความเจ็บปวด และการนอนหลับ แต่คุณเลือกที่จะเชื่อว่าดรอยด์ไม่ได้เป็นมนุษยือีกแล้ว คุรเลือกที่จะเชื่อว่ารอยยิ้มนั้นเสแสร้งและสร้างขึ้นจากการะประมวลของระบบอิเลคทรอนิคส์ แต่พอเธอเปลือยเปล่า คุรก็ร้องให้ กอดเธอไว้แต่ไม่รู้สึกอบอุ่น สัมผัสเพียงเสียงเคลื่อนไหวเสียดสีของชุดมนุษย์อวกาศ คุณอยากขอร้องให้เธอกลับไป ถ้อยคำติดค้างตรงริมฝีปาก นึกถึงตอนที่เธอขอร้องให้คุณมาที่นี่ด้วยกัน และความเป็นมนุษย์ทำให้คุณปฏิเสธเธอ

 

คุณรู้ว่าเธอเป็นดรอยด์เพราะความจำใจส่วนหนึ่ง มีงานมากกว่าบนดาวอังคาร เพียงแต่มีคุณสมบัติของความเป็นดรอยด์ ดาวโลกกลายเป็นเพียงสถานที่ตากอากาศของคนร่ำรวยคร่ำครึ กับคนชายขอบยากจนที่แม้รัฐจะให้บริการเจเนอเรทดรอยด์ ตามระบบประกันสุขภาพก็ยังไม่สามารรถเข้าถึงได้ทุกคน ไม่ก็คนที่ปฏิเสธความเป็นดรอยด์เช่นคุณ คุณรู้ดีว่า ถึงที่สุดพวกเขาจะเลิกสนใจโลก งบประมาณจะถูกถ่ายเทลงไปเพียงในฐานะงบประมาณของการอนุรักษ์ คำเรียบง่ายของการกักกันแช่แข็งไม่ให้พังลงไป แต่จะไม่มีอะไรดีขึ้นที่โลก รัฐทุกรัฐจะหันมาลงทุนให้กับอนาคตบนดาวอังคาร อนาคตหลายสิบปีหลังจากพรมแดนกลายเป็นเรื่องตลก

 

หากอยู่บนโลก คนรักของเธอเป็นชาวฝรั่งเศส ชาวเฮติ และ ชาวฟิลิปปินส์ แต่บนดาวอังคาร เหล่าเขาเป็นดรอยด์เช่นเดียวกับเธอ นั่นทำให้คุณปวดร้าว ไม่ใช่เพราะเธอกลายเป็นเผ่าพันธุ์อื่น แต่เพราะความรักของคุณยังอยู่ในอาณาเขตของมนุษย์ อาณาเขตของการครอบครอง

 

 

นายรู้ใช่ไหมว่าไอ้ความคิดประเภทที่ว่า เป็นมนุษย์นั้นดีกว่าเป็นดรอยด์ เพราะมนุษย์มีอารมณ์ มีความรู้สึก จะเป็นเรื่องพ้นสมัยไปเมื่อศตวรรษนี้สิ้นสุดลง นายรู้ดีอยู่แล้วว่านั่นเป็นเพียงการมองโดยมีมนุษย์เป็นศูนย์กลาง มนุษย์เสมอยกย่องตัวเองเหนือกว่าสัตว์จำพวกอื่น เพราะมีแต่วิธีนี้มนุษย์จึงสามารถวิวัฒนาการตัวเองได้ นายต้องยอมรับว่าเผ่าพันธุ์มนุษย์เดิมนั้นพ่ายแพ้แล้ว เอาให้ง่ายกว่านั้น นายยอมรับเถอะว่า ความรู้สึก จิตวิญญาณ หรืออะไรก็ตามที่นายบอกว่ามนุษย์เหนือกว่าเพราะสิ่งนี้เป็นส่ิงที่นายไม่ได้ใช้มันจริงๆหรอก เว้นแต่จะยกมาเพื่อทิ่มแทงผู้อื่น ลึกๆมนุษย์เป็นอย่างดรอยด์ เพียงแต่พวกมนุษย์อย่างนายพร้อมจะยกข้อด้อยมาขัดถูเพื่อเอาชนะดรอยด์  คนรักคนหนึ่งของเธอกฃ่าวกับคุณในวันท้ายๆก่อนคุณจะเดินทางกลับโลก วันแสนเศร้าที่เขาสูบบุหรี่ควันสีแดง สรรสิ่งเงียบเชียบในยามเช้าบนดาวอังคาร

 

และคุณคิด…..

 

มีแต่การถูกทำลายล้างเท่านั้นที่เป็นเครื่องแสดงว่าคุณมีชีวิต คุณไม่เคยตระหนักเรื่องนี้จนมองเห็นความงดงามดังพลุเพลิงไหม้ไฟในชั่วขณะที่ชีวิตคุณร่วงหล่น เจิดจ้าระหว่างการสูญดับ ผู้คนมองเห็นความตายเชื่องช้าของคุณ คุณชำรุดล่มสลายคุณจึงมีชีวิต ความงดงามเดียวของมนุษย์ ถ้ามนุษย์จะมีความงดงามล่ะก็

 

 

บนดาวอังคาร ภูมิทัศน์ซึ่งถูกฉาบทาด้วยสีแดง เด็กหนุ่มพนักงานต้อนรับโดดเดี่ยวของโรงแรมอัลฟ่าวิลล์ยังคงเปิดเพลงของ แนท คิงโคล ลำโพงเล็กๆซ่อนในทุกที่ทาง ระหว่างชานพักของบันได ในลิฟท์ ระกว่างโถงทางเดิน แทรกแซมสนิทแนบสำหรับกระจายสัญญาณหนีไฟ แต่ในยามสายของวัน เด็กหนุ่มจะเป็นเพลงเก่าของแนท คิง โคล พรีเทนด์ เพลงเดียวซ้ำไปซ้ำมา ราวกับคุณเดินอยู่ในทศวรรษที่หกสิบ ของหนึ่งร้อยปีที่ล่วงมาแล้ว เดินเดียวดายไปตามโถงทางเดิน แสงสีแดงสาดจับ แนท คิง โคลบอกใ้เขาเสแสร้ง เป็นแมวตัวหนึ่ง แมวตัวที่สามที่นอนขวางอยู่บนบันได โฟบอส และไดมอส กรีดกรายเยื้องย่าง ด้วยท่าทางของเด็กสาวไปซื้อบะหมี่ คุณเดินลงชั้นล่าง เปิดประตูโรงแรมหนาหนัก ให้ลมฝุ่นปะทะหน้ากากมนุษย์อวกาศ ให้แสงสีแดงซึมเข้าสู่ผิวกาย

 

 

 

2.อรทัย

 

ก่อนจะเป็นดรอยด์ คุณชื่อ อรทัย ชื่อสามัญของเด็กสาวจากดาวโลก หลังจากเจเนอเรทดรอยด์แล้ว คุณคิดว่าคุณจะเปลี่ยนชื่อ ชื่อของคุณมีความเฉพาะเจาะจงต่อความเป็นชาติมากเกินไป แม้ผู้คนจะแยกได้ยากว่าคุณมาจากส่วนไหนของอุษาคเนย์ แต่คุณก็ไม่รู้ว่าจะเปลี่ยนชื่อเป็นอะไรดี คุณเลยยังคงชื่ออรทัย ชื่อเก่าที่บ่งบอกพรมแดน อาณาเขต

 

คุณทำงานในโรงงานทำส่วนประกิอบสำหรับวัคซีนเจเนอเรทดรอยด์ มันถูกเรียกว่าวัคซี

นเพื่อให้ฟังดูเป็นวิทยาศาสตร์การแพทย์ แต่มันคือชิปเล็กๆที่เกิดขึ้นได้เพราะการสำรวจพบแร่ธาตุบางชนิดบนดาวอังคาร กล่าวให้ถูกต้อง ดาวอังคารทำให้เกิดมนุษย์ดาวอังคาร – นั่นคือสิ่งที่พวกมนุษย์ใช้เรียกดรอยด์

 

คุณทำงานอาทิตย์ละ7วัน และพักในวันที่8ทำงานสิบหกชั่วโมงไม่รวมโอที ข้อดีของการเป็นดรอยด์คือการทำงานติดต่อกันสิบหกชั่วโมงยังคงให้ความสดชื่นกระปรี้ประเปร่า ดรอยด์คือขั้นกว่าของมนุษย์ อย่างน้อยก็ขั้นกว่าในฐานะแรงงานสำหรับการผลิต

 

เพื่อนชายคนแรกบนดาวอังคารของคณเป็นคนที่ทำให้เลิกเรียกคำขานว่าคนรัก เขาเป็นดรอยด์ที่เกิดบนดาวอังคาร ลูกหลานของดรอยด์รุ่นแรกซึ่งถูกบังคับให้เจเนเรทดรอยด์ตั้งแต่อแรกเกิด กล่าวให้ถึงที่สุดเขาไม่มีความเชื่อมโยงใดๆกับมนุษย์ เขาจึงสนใจเธอ ถูกดึงดูดด้วยดรอยด์กำเนิดใหม่ เขาเธอและคนอื่นๆอาศัยอยู่ในหอพักรวมของโรงงาน พอเราไม่ต้องเป็นกังวลเรื่องการมีลูก หรือการสืบพันธุ์ หรือความสัมพันธ์วุ่นวายในนามของความรัก ก็ไม่มีความจำเป็นต้องแยกเพศ แรกทีเดียวคุณตกใจมากจนแทบจะรับไม่ได้ที่ความซื่อสัตย์ต่อคนรักบนดาวโลกเป็นสิ่งไร้ค่าบนดาวดวงนี้ ในแฝลตที่ทุกคนสามารถมีเพศสัมพันธ์กันได้โดยไม่ต้องพึ่งพาสิ่งที่เรียกว่าความรัก เพียงการตกลงปลใจต่อกันและกัน โดยการข่มขืนยังถูกสงวนไว้ให้นับเป็นการละเมิดต่อเรือนร่างของดรอยด์ กฏหมายของดาวอังคารเขียนใหม่เข้มข้นและยังคงเป็นที่ถกเถียงไม่จบสิ้น

 

แรกทีเดียวนั้นคุณคิดว่าจะเทอดความรักของตนไว้ มอบร่างกายและจิตวิญญาณประหนึ่งดังสายรกที่ืเชื่อมโยงเธอกับโลกเก่า แต่ในที่สุดความห่างไกล และแสงสีแดงอันทุกข์เศร้าก็ทำให้คุณโหยไออุ่น เธอร่วมรักกับเขา และกับคนอื่นๆ เหมือนกับการทำกิจวัตรอื่นๆ พยามยามกันเรื่องอย่างว่าออกจากความผูกพันแบบมนุษย์ ในโลกขอดรอยด์ ไร้บุตรธิดาที่ไม่ได้ตั้งใจให้กำเนิด ปราศจากโรคติดต่อทางเพศสัมพันธ์ ปราศจากความคิดแบบรักต่างเพศคร่ากุมความหมายโดดเด่น เรื่องเพศลดทอนคุณค่าความหมายของมันลงไปทีละน้อย เมื่อปราศจากเรื่องพวกนี้ ก็เหมือนปราศจากเรื่องสำหรับการควบคุมที่เข้มข้นแบบเดียวกับที่รัฐควบคุมมนุษย์บนดาวโลก แต่สำหรับเพื่อนชายคนหนึ่งของเธอ เพศสัมพันธ์คือยาฝิ่นสำหรับทำให้ดรอยด์เคลิบเคลิ้มหลงไหล เขาจึงปฏิบัติเยี่ยงนักพรตสำหรับดรอยด์ และมนุษย์ที่เดินตามทำนองคลองธรรม คุณเริ่มความสัมพันธ์กับเขาด้วยเหตุนี้ เหตุที่เขาใกล้ชิดกับโลก และจบลงเมื่อคุณนอกใจเขา เมื่อคุณเริ่มต้นมีเพศสัมพันธ์กับดรอยด์อื่นๆ คุณเจ็บปวดเสียใจ แต่ไม่ใช่เพราะคุณนอกใจเพื่อนชาย แต่คุณนอกใจคนรักที่ดาวโลก คนรักที่ปลอดพ้นจากเรื่องราวเหล่านี้ เซกส์ให่้ความสุขที่เจ็บปวด โบยตีให้เจ็ยเพื่อให้ความเจ็บปวดเตือนตนว่าคุณยังหลงเหลือความรู้สึกอยู่บ้าง

 

หลังจากจดหมายของเขาเดินทางมาถึงคุณก็เร่ิมเหนื่อยล้าอย่างไร้สาเหตุ ดรอยด์ไม่เหนื่อยล้า ความเหนื่อยล้าคือคุณสมบัติขิงมนุษย์ ความเป็นดรอยด์ของคุณอาจยังไม่เข้าที่ คุณป่วยด้วยโรคที่เรียกกันว่า ฮิวมาน ฟลู อาการไข้มนุษย์ สำหรับดรอยด์แท้แล้วนี่คือเครื่องยืนยันความไร้สมรรถนะของดรอยด์เทียม ซึ่งหมายถึงดรอยด์เจเนอเรทหลังอายุ 5 ขวบ ดรอยด์ที่ติดเชื้อความเป็นมนุษย์อันเปราะบางไว้มากมายเกินไป มีดรอยด์เทียมอยุ่มากในโรงงาน พวกเด็กลูกหลานชาวนารับจ้างในตระกูลยากจนบนโลกกระเสือกกระสนมากับโครงการดรอยด์ของรัฐในประเทศโลกที่สาม เจเนอเรทดรอยด์แบบสุกเอาเผากิน   ดรอยด์กลุ่มนี้คือแรงงานระดับล่างบนดาวอังคาร  ทนงานหนัก ไม่เจ็บป่วย ตามคุณลักษณะเบื้อต้นของดรอยด์ แต่ความเป็นมนุษย์จะสำแดงเดชต่อภูมิคุ้กันเป็นบางที และที่คุณไม่รู้ ในระยะยาว ระบบความรู้สึกจะค่อยๆเลือนลง มึนชาราวปลายประทสาทค่อยๆไร้ความรู้สึก การกลายเป็นเครื่องจักรคือยอดปรารถนาแรกมีของโครงการดรอยด์ถ้วนหน้าโดยรัฐ แต่การดำเนินโรคเชื่องช้ายาวนาน อาจยาวนาจนกว่าจะรู้และพิสูจน์ได้มากกว่าสมมติฐานก็เป็นดรอยด์ในรุ่นหน้าไม่ใช่รุ่นปัจจุบัน

 

 

 

3.โรงแรมรักบนดาวโลก

 

ที่คุณสัมผัสอย่างลึก้งคือสรรพสิ่งได้เหือดแห้งไปหมดสิ้นแล้ว แสงไฟฟลูออเรสเซนต์สาดส่อง ผุ่นทรายคว้างปลิวติดอยู่ตามเนื้อตัว ห้องปรับความดันอากาศและอุณหภูมิ คุณหมุนเกลียวซ้ำแล้วซ้ำเล่าพยายามถอดชุดนักบินอวกาศออกจากตัวเขา มือสัมผัสเศษทรายสากระคายระหว่างข้อต่อ หัวเกลียว รอยพับ  ดาวอังคารประกอบขึ้นด้วยส่วนของทะเลทราย ฝุ่นทรายสีแดงซ่อนตัวเงียบเชียบมิดชิด กลืนกับแสงซึ่งสาดส่องตลอดเวลา เขาพยายามจะกอดคุณ แต่ชุดมนุ๋าญือวกาศกางกั้นคุณไว้ คุณรู้สึกเพียงความแห้งแล้ง สากระคาย  ราวกับหัวใจได้แหงผากไป ช่องคลอดได้แห้งผากไป ลึกๆคุณโทษว่าเพราะคุณเป็นดรอยด์ ทำให้ความรู้สึกของคุรลดลงไปส่วนหนึ่ง เพื่อที่จะปัดข้อสงสัยว่าคุณไม่รักเขาอีกแล้ว

 

สรรพสิ่งชื้นชุ่มแช่อยู่ในแสงอาทิตย์ยามบ่ายลอดผ่านช่องบานเกล็ดหน้าต่างที่ทำด้วยไม้ ้าม่าสีขาวพะเยิบไหว ล้อไปกับเสียงอึกทึกจากข้างนอก คุณปลดเปลื้อเสื้อผ้าของเธออย่างเร่งรีบ เสื้อชั้นในเปื้อนเหงื่อผ่าวอุณหภูมิร่างกายของเธอ เหงื่อตรงขมับและไรผมซึ่งคุณจูบซ้ำซาก ผิวหนังเหนอะเหนียวแนบเป็นเนื้อเดียวกันในช่วงเวลาสองสามชั่วโมงของยามบ่ายระหว่างการลักลอบพบกัน คุณพรมจูบไปทั่ว ทิ้งรอยเปื้อนน้ำลายชุ่มชื้นลงบนกันของเธอ ซึ่งกอดคุณแน่น แสงของเมืองสาดลงบนร่างของคุณทั้งคู่ราวกับมีส่วนอยู่ในการร่วมรัก กองเสื้อผ้าค่อยๆเย็นลงจนเป็นอุณหภูมิของห้องที่ลดลงเล็กน้อยด้วยร่องรอยของเหงื่อชุ่ม

 

มันคล้ายพิธีกรรมมากกว่าความปรารถนา คุณค่อยๆถอดหมวกแก้ขนาดยักษ์ออกจากศรีษะของเขาซึ่งหอบฟืดฟาดระว่างการปรับตัวกับอากาศชนิดใหม่ ห้องปิดทึบสี่ด้านไม่มีหน้าต่าง พื้นที่เฉพาะซึ่งแสงสีแดงซึ่งร้ทิวและราตรีคืนไม่อาจสอดมือเข้ายุ่งเกี่ยว  ไฟสีขาวสาดทุกสิ่งให้แห้งแล้งราวกับสูบเอา น้ำเนื้อออกไปจากร่าง คุณสองคนช่วยกันปลดเปลื้องชุดนักบินแวกาศอย่างยากลำบาก แม้ห้องจะถูกปรับให้เหมือนโลก เช่ารายชั่วโมงด้วยราคาคิดแบบต่อตารางเมตรของอากาศ  เขาก็ยังคงดูอ่อนล้า หายใจหอบเหนื่อยจนทรุดลงทั้งที่เพิ่งถอดชุดลงไปเพียงเอว  คุณคิดว่าคุณควรจะกอดเขาเอาไว้สักเล็กน้อย คุณกอดเขา เขาผงะออก หลังจากเป็นดรอยด์คุณไม่มีเหงื่ออีกแล้ว ไม่มีการระบายความร้อนโดยไม่จำเป็นอีก ผิวเรียบลื่นของคุณไร้ไขมัน อุณหภูมิห้องยะเยือกเล็กน้อย เขาเองก็แห้งผาก ขืนตัวเพียงชั่วครู่ สรรพสิ่งแตกร้าวอยู่ภายในเอื้อมมือมารูดซิปปลดชุดของคุณสัมผัสนิ้วมือที่เย็นแห้งทำให้คุณสะดุ้งนิดหนึ่ง ยินยอมให้เขาปลดเปลื้องเสื้อผ้าช้าๆด้วยอาการของการยอมจำนน ราวกับคู่รักพิกลพิการที่เจ็บปวดไปถึงกระดูกในทุกการขยับเคลื่อน เขานั่งชันเข่าบนเตียง คุณค้อมตัวลงกึ่งจะย่อ จูบริมฝีปากที่แห้งผากของเขา

 

ลื่นไถลลงไปราวกับเตียงนอนของโรงแรมชั้นสองคือโถงถ้ำอันอ่อนหยุ่น ผ้าปูที่นอนย่นยับราวกับหินงอกหินย้อยนุ่มนิ่ม คุณกับเธอ ไถลลงไปใต้ผ้าห่มเรืองแสงแดด  จูบที่ไม่จบสิ้น เส้นผมซึ่งระอยู่บนหน้า ร่างซึ่งก่ายเกยกันไปมา หน้าท่้องปรกขนของคุณชื้นฉ่ำ เหงื่อที่ฝ่ามือซึ่งประกบกุมกันไว้กลายเ็นของเหลวชนิดเดียวกัน คุณหลอมละลายอยู่ในร่างของเธอหลั่งน้ำตาเชื่องช้า ลิ้มรสลิ้นของเธอชุ่มอยู่ในปาก

 

เขาหดห่อฝ่อฟีบ อากาศแปลกใหม่ทำให้เขาหมดเรี่ยวหมดแรง เขาพยายามครั้งแล้วครั้งเล่า ยกแขนปัดป่ายอย่างอ่อนล่าราวคนจมน้ำคว้าจับเศษไม้ก่อนร่างจะร่วงจมลง  อาการง่วงซึมของการข้ามอากาศดำเนินไปเชื่องช้าและกัดกิน  ร่างเปลือยขาวโพลน บนเตียงสีขาวขนาดใหญ่ยักษ์ในห้องเล็กแคบซึ่งกรุผนังด้วยวอลล์เปเปอร์สีแดง คุณลุกขึ้นไปปิดไฟ คุณและเขาจมลงในความมืด ควาคว้าหากันอย่างอ่อนล้า เหือดไปหมดสิ้น คุณรู้สึกอยู่ในท้องน้อย สรรพสิ่งเหือดระเหยไปในทะเลทรายใหญ่ยักษ์จของดาวอังคาร เขาดูดดุนยอดถัน ความความง่งซึมไหลบ่าท่วมมิดศรีษะ ลิ้นแห้งผากสัมผัสต้องแผ่วเบา คุณพยายามเลื่อนตัวลงไปยังองคชาติของเขา สัมผัสความหยุ่นเหลวของมัน ความเยือกเย้นคล้ายขาดเลือดหล่อเลี้ยง เขาค่อยๆง่วงหลับไปในอาการแบบนั้น เปลือยกาย หายใจติดชัดและหนาวเยือก อุณภูมิของเขาในความืดราวกับศที่ค่อยๆเย็นลง คุณกอดเขาไว้แน่นหนา สัมผัสรอยชื้นครั้งแรกในห้องอันคับแคบนี้ รอยเล็กๆจากหางตาของเขา ซึ่งค่อยๆหับปิดลงอย่างช่วยเหลืออะไรไม่ได้

 

เธออยู่บนร่างของคุณในตอนนั้น นอนฟังเสียงหัวใจของคุณเต้นเงียบเชียบลงทีละน้อยหลังจากการร่วมรักอันดูดดื่ม และได้ยินมันระรัวขึ้นอย่าไม่สามารถอ่านความหมายอะไรได้เมื่อเธอบอกคุณว่าเธอเพิ่งเข้าโครงการดรอยด์ อีกสองสัปดาห์เธอจะเจนเนอเรทดรอยด์ และภายในสิ้นปีเธอจะไปดาวอังคาร คูรเงียบใบ้ไม่ตอบคำ  แสงแดดยามบ่ายเสียดแส้ระอุโบยตีดวงตาของคุณจนมืดบอด คุรเหมื่อจ้องสีของแสงแดด ซึ่จัดจ้าแผดเผา คุณหวังว่าตาคุณจะบอดไป หูจะหนวกไป คุณรู้อยู่ลึกๆว่าเธอจะบอกคุณเช่นนี้ในสักวัน คุณรู้อยู่ลึกๆว่าเธอจะจากคุณไปยังที่ที่คุรเอื้อมคว้าไม่ถงึอีกต่อไป  ไปในโลกที่คุณเจ้าไปไม่ได้ คุณไม่อาจฉุดรั้งเธอ เธอไม่ได้เลิกรักคุณ มันเป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้ ดั่งแสงแดดที่จะเลือนลับไปในยามสนธยา ดั่งความมืดที่เคลื่อนคืบมา จะกอดเธอไว้แน่นเพียงใด ก็ไม่มีทางแน่นพอ สรรพสิ่งเคลื่อนหลุดมือ ไม่ใช่ความปิดของใครทั้งสิ้น มันเกิดมาเพื่อจบสิ้นลง คุณหลับตาลง แสร้งว่ากหลับและไม่ได้ยินที่เธอพูด แต่เธอรู้ว่าคุณได้ยินด้วยการฟังเสียงระรัวอันเศร้าสร้อยของหน้าอกข้างซ้ายของคุณ

 

 

 

4. กวี

เขาเป็นกวีก่อนที่จะเป็นดรอยด์ และเมื่อเป็นดรอยด์เขาก็ยังคงเขียนบทกวี บทกวีของเขาโด่งดังเป็นที่รู้จักมากขึ้นหลังจากเจเนอเรทดรอยด์ในฐานะยทกวีที่ฉายภาพแทนของแรงงานบนดาวอังคาร แต่เขากลับเศร้าสร้อยเมื่อนึกถึงเรื่องนี้ เขาเป็นข้อพิสูจน์ของคนอื่นๆว่าดรอยด์ยังคงมีความเป็นมนุษย์ ความอยากเป็นมนุษย์คือสิ่งเดียวที่ดรอยด์หมกมุ่น และเป็นส่ิงเดียวที่ดรอยด์เหมือนกับมนุษย์ เขาบอกกับคุณ ขณะที่กอดรัดคุณไว้และคุณคิดถึงอีกคนบนโลก ซึ่งเขียนบทกวีและรังเกียจความเป็นดรอยด์ ดรอยด์ที่ไม่ใช่มนุษย์

 

บางครั้งเขาเหม่อลอยระหว่างพักเที่ยง จดยุกยิกลงบนเศษกระดาษที่พอหาได้ เขียนโดยทาบลงกับผิวของเครื่องจักรขรุขระ ด้วยลายมือที่อ่านไม่รู้เรื่อง เขาเขียนบทกวีเกี่ยวกับดาวอังคาร ขอบเขตที่เคยเห็นทั้งในโรงงานและในที่ต่างๆที่เขาท่องไปได้ในวันหยุดมีเพียงไวยากรณ์ของบทกวีเท่านั้นที่จะเป็นหนทางในการเขียนถึงสิ่งที่ไม่เคยพบเห็นมาก่อนได้  แต่มีบางอย่างสาบสูญไปเสมอ เขากล่าวกับคุรเช่นนั้น เราไม่ได้สูญเสียบางอย่างไปเพราะเราเป็นดรอยด์หรอกไม่ใช่เรื่องของวิทยาศาสตร์เลย การสุญเสียของเราเป็นเรื่องทางการเมืองล้วนๆ

 

 

ร่างผอมสูงผิวซีดผมยุ่งเหนอะ ดวงตาซึ่งล่องไประหว่างแสงสีแดงในฉดต่างๆ เขาไม่เรียกตัวเองด้วยชื่อเดิม แต่ไม่มีชื่อใหม่ให้เรียก จึงไม่มีการแทนตัวด้วยชื่ออีกแล้ว เช่นกันกับเขาคุถณพบว่าถึงที่สุดความเป็นสิ่งใหม่ของการเป็นดรอยด์ เป็นสิ่งใหม่ในนามของความเป็นอื่น ความเป็นอื่นที่ไม่ได้ผุดบังเกิดขึ้นมาเอง แต่ถูกทำให้เป็น เขาพูดกับคุณเรื่องนี้เสมอ ดรอยด์ในยุคสมัยของเราคือภาพแทนของแรงงานและความยากไร้  เราไม่ได้เป็นมนุษย์เวอร์ชั่นที่สูงกว่า เราเป็นเครื่องจักรเวอร์ชั่นมนุษย์อัพเกรดต่างหาก  สำหรับเขาความเป็นดรอยด์จึงไม่ใช่วิทยาศาสตร์แต่เป็นเรื่องการเมือง

 

เขาเข้ารับการเจเนอเรทดรอยด์เมื่อาอยุสิบแปด เจเนอเรทดรอยด์แทนทางเลือกของการเรียนมหาวิทยาลัย  มาจากดินแดนแสนไดลสู่ดินแดนแสนไกล เขาอยู่ที่นี่ก่อนเธอสักสามหรือสี่ปี คนหนุ่มเงียเศร้าบนดวงดาวสีแดง เข้ากะงามเต็มกำลังในฐานะดรอยด์ที่ปรับตัวได้แล้ว สมบูรณ์เต็มที่ในสายพานการผลิต  การทำงานทำให้เขาเขียนบทกวีได้ แต่การทำงานก็ทำให้เขาลืมว่าเขายังเขียนมันได้ไม่ดีพอ ทางออกเดียวของการเป็นกวีเป็นทางออกเดียวของการเป็นดรอยด์ น่นคือการสร้างขึ้นมาใหม่  เขาคิดว่าเมื่อดรอยด์ต้องเป็นดรอยด์เสียแล้ว ดรอยด์ก็ควรจะเป็นดรอยด์และไปสู่ดรอยด์  เขามาถึงจุดที่มองเห็นว่ามนุษย์อาจจะคือปัญหา การมีอยู่ของมนุษย์มีปัญหาน้อยกว่าความยึดครองความเป็นมนุษย์ไว้กับมนุษย์ สิ่งเดียวที่มนุษย์จะกด่มในเชิงปัจเจกต่อมนุษยืประเภทอื่นๆ สำหรับมนุษย์ ดรอยด์ไม่ใช่ดรอยด์ แต่ดรอยด์คือสิ่งที่ไม่ใช่มนุษย์ ภาพมึนเบลอที่ยกมนุษย์ให้สูงขึ้น เขาจึงเขียนบทกวีเพื่อจะต่อต้านมัน

 

แต่เขาไม่ชอบบทกวีของตัวเอง เพราะเขายังคงอยากเขียนบทกวีแบบที่เขียนเมื่อครั้งเป็นมนุษย์ มันเป็นเช่นนี้ที่ผีบรรพบุรุษจะตามหลอกหลอนลูกหลานของตน เขาย้ำเรื่องโครงสร้างการกดขี่ดรอยด์ซำแล้วซ้ำเล่า  ‘ พวกเขาหยิยื่นคุณภาพชีวิตอย่างใหม่ให้เราเพื่อให้เราทนอยู่ได้ในพื้นที่ที่ระยำยิ่งกว่านรก’ เราทำงานรับใช้พวกเขาอย่างหมาตัวหนึ่ง แต่เรายังกลับสบายดีอยู่ เรากลับสดชื่นกระรี้กระเปร่า เพราะเราเป้นดรอยด์ เขาให้เราเป็นดรอยด์ก็เพราะแบบนี้  การที่เราทำงานได้สัปดาห์ละเจ็ดวัน ได้รับเงินเดือนสูงลิ่ว และยังแข็งแรงไม่ป่วยไข้ ไม่ทำให้ความจริงที่ว่าเขาทำเพื่อให้การกดขี่เราเป็นไปได้ถูกทำนองคลองธรรมมากขึ้นดอก

 

 

เวลาโกรธเขาดูคล้ายมนุษย์ เส้นย่นๆของใบหน้า ปากที่เปิดอ้าออกระรัวคำพูด ดวงตาที่แข็งกร้าวขึ้นมา กล้ามเนื้อขยับเขม็งเกลียว ใบหน้าของชายหนุ่มผู้โกรธแค้น ใบหน้าที่ทำให้นึกถึงนักปฏิวัติในสองศตวรรษที่แล้ว

 

แล้วเขาก็กลับเป็นดรอยด์ เป็นดรอยด์ที่แข็งแรงไร้ความรู้สึก คุณจ้องมองเขา แกว่งไกวไปมาอย่างสิ้นหวังระกว่างการเป้นดรอยด์กับเป็นมนุษย์ มองดูความเจ็บปวดของบทกวีที่พยายามจะสวมปีกใหม่ของดรอยด์แต่ยังคงถูกพันธนากับโครงสร้างของมนุษย์แน่นหนา เราออกจากสิ่งที่เราเกลียดไม่ได้หรอกเราเป็นได้แค่เป็นอื่น ความเป็นอื่นคือติ่งเนื้อยื่นยาวที่สะท้อนสิ่งที่มันไม่ได้เป้น แต่มันจะไม่ได้มีชีวิตอยู่ด้วยตนเอง

5.การเสแสร้ง

เสียงเพลงของสองศตวรรษที่แล้วลอยล่องไปตามโถงทาง เดินของโรงแรมอัลฟ่าวิลล์ เคลื่อนไหวเหมือนภูติผี ลอดไปตามลำโพงที่ซ่อนอยู่ตรงนั้นตรงนี้ ฉุดคร่าเวลาเก่าคร่ำออกจาความมืดของม่านสีเลือดนก แนต คิงโคลพร่ำรำพันให้เราคิดเอาว่าคนรักของเราอยู่ตรงหน้าในที่สุด การเสแสร้งอันแสนหวาน 

เธอจะมาปรากฏ ราวกับว่าการเสแสร้งแกล้งว่าเป็นเพียงของไม่กี่อย่างที่นุษย์กับดรอยด์ ยังคงเท่าเทียมกันอยู่ เด็กหนุ่มอุ้มโฟบอสขึ้นวางบนเคาน์เตอร์ ฮัมเพลงแผ่วเบา จ้องมองการเคลื่อนไหวไม่รู้จบของสีแดงหลากหลายเฉดเบื้องนอก เมืองเก่าเงียบเหงาในยามบ่ายวันอังคาร หากนับเวลาแบบโลกเก่า บนดาวอังคาร เขาอายุครบสิบเก้าในวนนี้ เป็นดรอยด์มาแล้ว สิบเก้าปีเต็ม เกิดที่นี่จากพ่อแม่ที่เป็นดรอยด์แท้ มนุษย์รุ่นแรกที่เจเนอเรทดรอยด์ตั้งแต่แรกเกิด ลูกหลานของคนอพยพรุ่นแรก เขาเป็นรุ่นที่สอง ตอลดสิบเก้าปีไม่เคยเดินทางไปยังโลก พ่อแม่ของเขาเคยไปครั้งหนึ่งพวกเขาไม่ชอบโลกนัก โลกทำให้พวกเขาอึดอัด ในตอนนั้นสถานะของดรอยด์ยังไม่ได้เป็นเช่นทุกวันนี้ แต่เฮอะ ไม่มีความเปลี่ยนแปลงที่แท้จริง มีแต่แนวโน้มและการเสแสร้งขั้นลึกกว่า

ตลอดหลายปี เขาเฝ้าสืบค้นข้อมูลเกี่ยวกับโลกเก่า ราวกับเด็กวัยรุ่นคลั่งมนุษย์ต่างดาว สิ่งละอันพันละน้อยที่เขาเก็บรวบรวมไว้ใช้เป็นเครื่องมือต่อกรกับพ่อแม่ผู้ชิงชังโลก ความฝันอันสูงสุดของเขาคือการกลับไปยังโลก ซึ่งเป็นเพียงสิ่งประกอบสร้างจากบทเพลง ภาพยนตร์ หนังสือของเมื่อสองศตวรรษที่แล้ว เขาถวิลหายุคสมัยของแนต คิง โคล ยุคสมัยที่ผู้คนหวีผมเรียบ สวมกางเกงแสลคผู้หญิงสวมประโปรงบาน ดัดผม ทาลิปสติค มีบางสิ่งจริงแท้ที่ชื่อความรัก 

การเข้าทำงานในโรงแรมอัลฟ่าวิลล์ทำให้เขาใกล้ชิดกับโลกมากขึ้นสักเล้กน้อย ผ่านทางสรรพสิ่งของนักเดินทางจากโลก ในบรรดาผู้คนหลากหลายเขาชอบพวกเช่าห้องราคาถูกที่สุด ผู้คนแบบที่ต้องสวมชุดอวกาศเดินไปมาตลอดเวลา คนพวกนี้มักนำข้าวของติดตัวมาจากโลก เศษของหมากฝรั่ง หนังสือเล่มที่กลายเป็นของตกสมัย หรือเสื้อผ้าที่หลงลืมไว้ ปากกาแบบที่ใช้บนดาวอังคารไม่ได้ เศษขยะเล็กน้อยไร้ค่าเคลื่อนย้ายจากห้องว่างเปล่าร้างผู้คน จากถังขยะที่เขารื้อค้น เคลื่อนเข้าสู่พิพธภัณฑ์ส่วนบุคคลของเขา โลกที่มีแต่เขาและแมวสองตัวเป็นเจ้าของ แมวเป็นสิ่งมีชีวิตที่เขาหลงรัก เมือ่ได้รู้ว่ามันคือส่ิงมีชีสิตชนิดเดียวที่อยู่ยนดาวอังคารได้ แมวจึงเป็นเสมือนข้อต่อเชื่อมตัวเขาเข้ากับโลก ตัวเขาคือดาวอังคารโดดเดี่ยว มีโฟบอส กับไดมอส แมวสองตัวที่เป็นดวงจันทร์สองดวงของดาวอังคารดึงดูดไว้เพื่อให้ใกล้ชิดกับโลก

นั่นคือสิ่งที่บิดามารดาของเขาชิงชังรังเกียจ สำหรับคนรุ่นก่อนหน้า การเป็นมนุษยืคือการกลับไปอ่อนแอ ร่วงโรย และเศร้าสร้อย พวกผู้คนทีทำงานได้น้อย และอ่อนไหวไม่เข้าเรื่องเข้าราว สำคัญตัวผิดๆว่าเป็นจุดสุดยอดของสรรพสัตว์สิ่งมีชีวิต พวกอยากเล่นบทพระเจ้า พวกเขาสร้างสิ่งมีชีวิตขั้นสูงกว่าตัวเองขึ้นมา แต่ไม่ยอมตกเป็นรอง จำต้องเล่นบทพระเจ้าและยกเอาสิ่งที่พวกเขาเห็นเป็นปมด้อยให้กลายเป็นอัตลักษณืของชาติพันธุ์ ในเมื่อพวกดรอยด์ไร้หัวใจพวกเขาจึงมีคุณค่าน้อยกว่ามนุษย์ ผู้ซึ่งจงใจสร้่างให้ดรอยด์ไร้หัวใจจะได้ตัดปัญหาจุกจิกกวนใจทั้งหลายลงสิ้น ซึ่งดูเหมือนไอ้การมีหัวใจนี้ก็คือความหมายที่แท้ของการเสแสร้งแกล้งทำนั่นเอง 

สรรพสิ่งวิ่งวนเป็นสุนัขที่ไล่งับหางตัวเอง มนุษย์กับดรอยด์หรือดรอยด์รุ่นหนึ่งกับอีกรุ่นหนึ่ง การนิยมมนุษยืเป็นเรื่องคูลประจำยุคสมัยของเขา การเสแสร้งแกล้งทำว่าเราสามารถเสแสร้งแกล้งทำได้ ไล่งับหางตนเอง คว้ากัดเพียงอากาศว่างเปล่า 

สิ่งเดียวที่เขายังไม่ได้ลองคือการมีเซกส์กับมนุษย์ ต่างไปจากดรอยด์รุ่นพ่อแม่ เขาคงพรหมจรรย์ของจนเอาไว้ มั่นคงแน่วแน่ว่าจะมอบมันให้แก่มนุษย์ เซกส์ครั้งแรกของเขาจะไม่ใช่ดรอยด์ เป็นที่รู้กันว่ามนุษย์ชิงชังดรอยด์ในฐานะสิ่งมีชีวิตขั้นต่ำกว่า ปัญหายืดเยื้อเรื้อรักำเนิดใหม่ของศตวรรษนี้ แต่มนุษย์นิยมมีเซกส์กับดรอยด์ การเปิดเสรีทางเพศ การขจัดปัญหาโรคติดต่อทางเพศสัมพันธ์ด้วยการตัดแต่งพันธุกรรม มนุษย์เสียบสดกับดรอยด์ได้โดยไม่เลือกเพศ เอชไอวีเป็นปัญหาที่จบสิ้นไปแล้วพร้อมกับไวรัสตัวอื่นดรอยด์บางคนจึงไม่เคอะเขินที่จะเป็นโสเภณีแม้จะมีกฏหมายห้ามอย่างหลวมๆ กฏหมายออกแบบเพื่อตอบรับกับภาระทางศีละรรมและการสืบทอดมรดกของมนุษย์ กฏหมายที่มีเจตจำนงคล้ายคลึงกันกับสายตาที่มนุษย์มีต่อดรอยด์ การเป็นวัตถุปรารถนาที่เอาได้ แต่ไม่แต่งงาน เพราะไม่มีดรอยด์ใดที่บริสุทธิ์ เมื่อปัญหาสุขภาพถูกขจัดและเปิดเสรีพวกดรอยด์จะมีเซกสืกันไม่เลือก สำหรับเขา พรหมจรรย์จึงเป็นการต่อต้านดรอยด์ด้วยกันเอง เขาคือดรอยด์ที่ถือจารีตของมนุษย์พวกแสนเศร้าที่เผาไหม้ความต้องการของตนเองภายใน

 

แต่จนแล้วจนรอดเขายังไม่เคยได้มีเซกส์กับมนุษยืเลยสักครั้ง เขาอาจจะเดินไปเคาะห้องแขกสักคนแล้วเสนอตัวเรียบง่าย แต่จารีตของมนุษยืกลับถ่วงน้ำหนักของเขาเอาไว้ พวกมนุษยืไม่สำส่อนกันหรอก เขาจึงเฝ้ารอวันแล้ววันเล่า รอมนุษย์สักคนที่แสดงท่าทีออกมาก่อน 

ผู้ชายคนนั้นดูเศร้า เขาอาจจะเป็นมนุษย์มากไป หญิงดรอยด์เจเนอเรทใหม่คนหนึ่งมาหาเขาในยามค่ำคืน ลงทุนเปิดห้องปรับอากาศเพื่อค้างคืนด้วยกัน เธอกลับไปตอนรุ่งสาง ทิ้งเขาไว้ในห้องเดียวดาย เขาหลับ ร่างกายซีดเซียวเหี่ยวแห้งด้วยโรคของการอยู่นอกโลกนานเกินไป โรคที่พบในมนุษย์ที่อ่อนแอ หลับไหลไร้สติ เด็กหนุ่มมองดุลำลึงค์ฟีบแฟบของเขา เส้นขนหงิกงอเศร้าสร้อย ทํศนียภาพของดินแดนซึ่งถูกสูบน้ำหล่อเลี้ยงออกไปเชื่องช้า ย่นแห้งยุบยวบ เด็กหนุ่มเหม่อจ้องร่างเปลือยของมนุษย์เต็มสองตา เป้นครั้งแรก ร่างซึ่งดูเปราะบาง โสโครก และร่วงโรย 

เขาเปลื้องเสื้อผ้าของตนออก ล้มตัวลงนอนเรียงเคียงกับร่างที่หลับไหล รู้สึกคล้ายแช่ตัวเองลงในโคลนหยำเยอะ ห้องไร้หน้าต่าง เปลือยเปล่าอยู่กับมนุษย์ บรรพยุรุษทางพันธุกรรมที่กำลังสูญพันธุ์เชื่องช้า อและเริ่มละเล่นการเสแสร้งแกล้งทำทางร่างกาย

 

6.โรงงาน 

ยืนเรียงเคียงกันบนสายพานการผลิต เธอและกวีไม่มีชื่อเรียก ประกอบชิ้นส่วนเล็กๆเข้ากับชิ้นส่วนเล็กๆเพื่อเป็นส่วนหนึ่งของชิ้นส่วนเล็กๆ ในชิ้นส่วนเล็กๆถึงถูกฝังลงไปในร่างกายของผู้คน ตัดแต่งพันธุกรรมของยีนผ่านวัคซีนอิเลคโทรนิคส์ชีวภาพ แว่นขยายขนาดใหญ๋ทำให้ดวงตาของคนทั้งคู่เบิกกว้างราวกับเหลือแต่เพียงดวงตาจ้องมองชิ้นส่วนเล็กจ้อย หลังกลับจากโรงแรมอัลฟ่าวิลล์ เธอเข้างานควบทั้งสามกะ กล่าวให้ถูกต้อง ทำงานวันละยี่สิบสี่ชั่วโมงสามวันติดต่อกัน กวีเข้างานพร้อมกับเธอ ยืนเรียงเคียงราวกับคู่รัก กวีรำพึงอยาพบคนรักของเธอสักครั้งโดยไม่มีวี่แววน้ำเสียงหึงหวงใดๆ เหมือนกับการได้พบใครสักคนจากโลกจะทำให้เขาได้เข้าใจสิ่งที่เขาไม่เข้าใจ แต่เขาจะไมมีมีวันได้พบ กระทั่งตัวเธอเองยังรู้สึกว่างโหวงเมื่อคิดว่าบางทีแม้แต่เธอเองก็อาจจะไม่ได้พบกับเขาอีก 

ดวงตาของกวีเหม่อลอยอยู่ในแว่นขยายใหญ่ยักษ์ แต่เขาไม่เคยผิดพลาด การเป็นดรอยด์ทำให้ความผิดพลาดถูกขจัดออกไป เขาเหม่อจ้องช้ินส่วนเล็กๆ กระทำในลักษณะกึ่งเครื่องจักรประกอบมันเข้าด้วยกันอย่างอัตโนมัติ มีแต่การกระทำโดยอัตโนมัติเท่านั้นที่ปลอดภัย หากได้กลายเป็นเครื่องจักรก็จะไม่มีความลังเล การประกอบชิ้นว่วนเหล่านี้จะได้รับการหยิบจับจากตำแหน่งที่หมาะสม ประกบและเชื่อมติดด้วยความหนักเบามือที่กะไว้ล่วงหน้า ระหว่างสองมือขยับเคลื่อนสมองของกวีเลื่อนลอยไปสู่สิ่งอื่นๆ

บางครั้งคุณก็คิดถึงเขาอย่างเศร้าสร้อย คิดหลายๆแบบว่าทำไมมันถึงจบลงก่อนที่มันจะจบลงจริงๆ ในแบบหนึ่งคุณคิดว่าความรู้สึกนี้เป็นเพียงเรื่องชั่วคราว ข้อขัดแย้งของรักระยะไกลและความหวั่นไหวไร้สาระ ในอีกแบบหนึ่ง คุณรู้สึกชัดเจนราวกับอาการแปลบปลาบที่ปลายนิ้วในบางครั้งการกระตุ้นเส่้นประสาทโดยไม่มีสิ่งกระตุ้น ความรู้สึกแจ่มชัดเด็ดชาด เจ็บปวดกึ่งเป็นสุข ขบวนรถเดินทางถึงจุดหมายปลายทางได้เวลาที่แต่ละคนต้องไปตามทางของตัว สถานีรถไม่ใช่บ้าน คุณตัดสินใจขึ้นขบวนรถใหม่ แต่เขาจะลงที่ตรงนี้ 

ง่ายที่สุดสำหรับคุณคือบอกกับเขาไปตรงๆว่า พอคุณเป็นดรอยด์ ความรักก็ไม่หลงเหลืออยู่อีก สำหรับมนุษย์เหตุผลไร้สาระพวกนี้อาจจะเข้าใจได้มากกว่าเหตุผลที่แท้จริงว่าไม่มีเหตุผลใดๆหลงเหลืออยู่อีกแล้ว ไม่ใช่ความผิดของเขา หรือของคุณ การทำให้มันเป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้ทำให้มันเข้าใจได้ เพราะความรัก และการหมดรักเป็นเรื่องที่เข้าใจไม่ได้มากกว่าจะช่วยไม่ได้ เหตุผลว่างเปล่าช่วยพยุงตัวเขาในฐานะมนุษย์ และช่วยให้คุณไม่ต้องคิดมากในเรื่องนี้ บาดแผลฉีกขาดกรีดรอยลึก ปล่อยให้เวลาเยียวยา คุณรู้สึกหายใจติดขัด ราวกับเป็นมนุษย์ขึค้นมานาทีหนึ่ง ปวดแปลอยู่ในอก พอคุณเป็นดรอยด์ความรักก็ไม่ใช่เรื่องจริง มีแต่ความเจ็บปวดจากการเลิกราสิที่เป็นจริง คุณคิดขันขื่นกับตัวเอง

 

บางครั้งคุณคิดถึงกวี ไถ่ถามตัวเองว่ารักชอบเขาหรือเปล่า หรือนี่ก็คืออีกสิ่งที่เหือดแห้งไป หรือว่าที่คุรเห็นคือเขาในเวอร์ชั่นที่คุณปรารถนา คนรักของความเศร้าที่ในที่สุดกลายเป็นดรอยด์ไปเช่นคุณ อ่อนไหวเจ็บปวดได้โดยไม่ต้องเป็นมนุษย์ คุณมองหาเขาในตัวคนอื่น นี่คือวิธีที่คุณจะรักได้ ถ้าหากว่ามีความรักหลงเหลืออยู่ ง่ายกว่านั้นเถอะ คุณเป็นดรอยด์ นี่เป็นเพียงความสัมพันธ์ไม่มีชื่อเรียกที่แอบอิงกันอยู่บนการได้ประโยชน์ซึ่งกันและกัน สรรพสิ่งง่ายดายเมื่อมนุษย์เป็นเครื่องจักรไร้ความคิด เครื่องจักรผลิตงาน ที่สกัดเอาความรู้สึกทุกชนิดออกไป

แต่กวียังคงมีความรู้สึก ถ้าความโกรธอาจจะเรียกว่าความรู้สึก ความโกรธสะสมคุ่กรุ่นอยู่ภายในตัวเขามากขึ้นเรื่อยๆคุโชนอยุ่ในดวงใจแบบดรอยด์ของเขา ควาไม่เหนื่อยล้า หรือเจ็บปวด ไม่ได้ลดทอนความโกรธลงไป เขายังคงโกรธที่พวกมนุษย์ทำให้คนแบบเขาต้องกลายเป็นดรอยด์เพื่อที่จะเอาตัวรอด แรกทีเดียวโครงการเจเนอเรทดรอยด์ไม่มีอะไรเกี่ยวพันกับคนชั้นล่างท้งสิ้น มันคือโครงการวิจัยสำหรับการยืดอายุของมหาเศรษฐีจำนวนหนึ่ง ซึ่งถูกก่อตั้งขึ้นอย่างลับๆหลังโครงการสำรสจดาวอังคารคืบหน้าจนมีการพบแร่ธาตุบางชนิดที่สามารถทำหน้าที่เป็น แบตเตอรี่ชีวิต ส่งกระแสสัญญาณไฟฟ้ากระตุ้นเซลลืร่างกายให้ทำงานต่อไปเรื่อยๆ ผลิตเซลล์ใหม่ออกมาเรื่อยๆ คุณสมบัติถูกพัฒนาขึ้นเงียบๆในห้องแลบมูลค่ามหาศาล เร้นสายตาจากผู้คน นานนับสิบปี จนผู้ให้ทุนรายแรกๆลาโลกไปก่อนที่จะได้เป็นอมตะ จนรุ่นที่สองนี่เองที่ข่าวลือเล็ดลอดออกไปถึงเจ้าหน้าที่ระดับสูงของรัฐที่อยากขอมีเอี่ยวด้วย แน่นอนว่าไม่ได้เป็นเรื่องของการเป็นอมตะ แต่เป็นเรื่องของการผลิตอาวุธสงคราม ก่อนที่ประเด็นจะร่วงหล่นสู่สาธารณะนำไปสุ่การต่อสู้ทางวาทกรรมอย่างเผ็ดร้อน ในอีกทางหนึ่ง การเจเนอเรทดรอยด์ดำเนินไปอย่างลับๆในลักษณะของคลับ คลีนิคพิเศษสำหรับกลุ่มชนชั้นสูง เส้นทางประวัติศาสตร์ตัดแบ่งออกเป็นสองก็ตรงนี้ การเป็นดรอยด์ที่แท้ และการเป็นดรอยด์ภายใต้การพัฒนาของรัฐ หลายสิบปีหลังจากการค้นพบแร่ธาตุนั้นซึ่งนำไปสุ่การสร้างอาณานิคมใหม่บนดาวอังคาร และดรอยด์กำเนิดใหม่คือแรงงานหลักสำหรับการณ์นี้ สรรพสิ่งจึงเลื่อนไหลเข้าสู่วงจรไม่จบสิ้น ดาวอังคารเป็นพื้นที่กำเนิดใหม่ ที่การถือครองถูกตั้งกฏใหม่ๆที่ไม่ใช่เรื่องพรมแดนอะไรพวกนั้นอีกต่อไป ประวัติศาสตณื เศรษฐกิจ รัฐ ศาสนา เติบโตไปพร้อมๆกันด้วยอาการขัดแข้งขัดขากันเอง ถึงที่สุดอาณานิคมบนดาวอังคารไร้พรมแดน ทางกายภาพ แบ่งกั้นกันด้วยเรื่องของชนชั้นทางเศรษฐกิจที่ทุกคนยอมรับได้ง่ายกว่าเพราะมันได้มอบความหวังเกี่ยวกับการข้ามชนชั้นแนบมากำนัลไว้ด้วย โดยมีพวกมนุษย์ยืนมองด้วยศายตาสมเพชอยู่บนดาวโลกสีฟ้าจวนแตกดับ และการรู้ความจริงเหล่านี้ทำให้เขาโกรธมากขึ้นทุกที หลังจากออกจากงานกะนี้เขาจะไปประชุมกลุ่มของผู้ต่อต้าน กลิ่นของการต่อต้านอยู่ในอากาศ การปฏิวัติ การเปลี่ยนแปลง การจราจล

 

7.ดาวโลก

ระหว่างการเดินทางกลับจากดาวอังคาร ชั่วขณะที่แสงสีแดงแสนเศร้าสาดจับร่างกายของคุณทุกส่วนที่แสงส่องถึง ซึ่งคงเว้นก็แต่หัวใจ คุณค่อยๆตระหนักได้ว่าความทรงจำของคุณเหมือนวีดีโอเทปม้วนหนึ่ง ซึ่งถูกบันทึกซ้ำไปซ้ำมาจนเนื้อเทปเปื่อยยุ่ย เมื่อต่อเข้ากับเครื่องเล่น จะพบความทรงจำเก่าผุดพรายอยู่ระหว่างช่วงของการอัดซ้ำ ภาพซึ่งทิ้งร่องรอยที่ลบไม่ออกเอาไว้ ความทรงจำของฟิล์มเกิดและจบในครั้งเดียวด้วยข้อจำกัดของปฏิกิริยาเคมี ความทรงจำของดิจิตัล ถูกถมทับไปมา และบันทึกซ้ำแล้วซ้ำเล่าได้โดยการล้างของเก่าออกทั้งหมด ปราศจากร่องรอยให้ตามหา คุณคิดว่าสิ่งที่ใกล้เคียงความทรงจำของมนุษย์ที่สุดคือวีดีโอ และคุณสำนึกเศร้าเสียใจ ที่คนรักของคุณซึ่งอัพเกรดตัวเองไปสู่ความเป็น ดรอยด์ ย้ายไปอยู่ดาวอังคาร กำลังทยอยลบความทรงจำที่มีต่อคุณทีละไฟล์ๆ แต่คุณไม่สามารถอัดภาพทับความทรงจำที่มีต่อเธอได้ พวกคุณพลัดพรากจากกันและจะไม่กลับไปเหมือนเดิมอีก คุณออกเดินทางจากมา ความทรงจำของคุณผุดพรายในอาการของม้วนวีดีโอเทปบันทึกซ้ำ ภาพซ้อนทับเป็นห้วงเศร้า ไม่ปะติดปะต่อ ราวกับความทรงจำของผู้อื่นแฝงเร้นเข้ามา 

คุณกลับจากดาวอังคารด้วยสภาพย่ำแย่ ปอดฟีบแฟบ แขนขาอ่อนแรง ซมไข้ตลอดทางจากโรงแรมอัลฟ่าวิลล์มาถึงสนามบิน เด็กหนุ่ขับรถมาส่งคุณลำพัง เธอยังไม่มา และคงจะไม่มาอีกแล้ว แมวสองตัวเยื้องกรายอยู่ในโถงทางเดินของโรงแรมราวกับพระจันทร์สองดวงเคลื่อนที่เชื่องช้าในวงรอบแรงดึงดูดทีเจ้าตัวไม่ได้ปรารถนา คุณฝันเห็นห็องปรับอากาศลุกไหม้ ผ้าปูที่นอนสีขาวมอซอลุกติดไปเชื่องช้าไร้เสียง ไร้กลิ่น เปลวไฟเคลื่อนเชื่องช้าเหมือนเทปวีดีโอสโลว์โมชั่น เผาไหม้อย่างอ่อนหวาน

พอคุณข้ามพ้นสะพานมา ชีวิตจะเผาไหม้เส้นเชือกพาดขึงนั้นเชื่องช้า บางครั้งถ้าคุณขืนข้ามกลับไป มีแต่คุณเองที่จะร่วงหล่น สิ่งใดในอีกฟากหนึ่งจำต้องตายลงในตัวคุณ อาจเรื่อเรืองอยู่ในการะระลึกถึงบางครั้งคราว และทางข้างหน้าก็ช่างมืดมน แต่คุณก็จำต้องเดินออกจากแสงไปสู่ความมืด มีแค่หนทางเดียว สะพานลุกโพลงร่วงหล่น คุณเองร่วงหล่นแตกสลายอยู่บนพื้นที่มั่นคง คุณคิดถึงฟากโน้น แต่ไม่ใช่ฟากโน้นในตอนนี้ คุณแค่กำลังจ้องมองแสงของดวงดาวซึ่งแตกดับไปแล้ว และดื่มความงามของมันทั้งรู้ว่ามันเศร้้า

มองไม่เห็นดาวอังคารจากบนโลก คุณมาเรียนรู้เรื่องนี้ในเวลาต่อมาหลังจากออกจากโรงพยาบาล เดินทางกลับเข้าสู่งวงจรชีวิตดั้งเดิม พระจันทร์ดวงเดียวบนดาวโลกโดดเดี่ยวหมุนรอบตัวเองอย่างเชื่องช้า แสงที่ยืมผู้อื่นมากำลังมอดดับ คุณคิดถึงเธอ แต่เธออยู่ไกลจนแม้จ้องมองท้องฟ้าก็ไม่อาจเห็นได้ ดรอยด์ทุกข็ระทมบนดาวสีแดง คุณโดดเดี่ยวบนดาวสีฟ้า เหม่อจ้องตะวันตกดินครั้งแล้วครั้งเล่า เฝ่้าลบล้างบาดแผลที่ล้างไม่ออก เธอเติบโตออกไปจากคุณแล้วชั่วนิรันดร์ ความเป็นมนุษย์เป็นเพียงสมอถ่วงเรือของคุร คุณก็แค่ทนไม่ได้ที่เธอไปได้ไกลกว่า ไปยังที่ที่คูรไม่มีวันเข้าใจ เอื้อมไปไม่ถึง คุณติดอยู่บนดวงดาวที่มีออกซิเจน สูดหายใจในลูกกรงชื่อดาวโลก สูญเสียชั่วกัปกัลป์ คุณอาจจะเริ่มคิดว่าเพราะเธอเป็นดรอยด์ ก็เท่านั้น เพราะเธออยุ่ไกลก็เท่านั้น บางอย่างในตัวของคุณเหือดลงเชื่องช้า หลายปีต่อมาคุณเหยียดพวกดรอยด์มากขึ้นกว่าเดิม ด้วยเหตุผลที่ไร้สาระมากขึ้นกว่าเดิม แผลเป็นดำรงคงยืนนานกว่าช่วงเวลาที่คมีดทิ่มแทง คุณไม่ได้ไปดาวอังคาร เธอไม่กลับมาที่โลก จนอีกนานหลังจากนั้น ความทรงจำเก่าแก่ผุดพราย วาบความคิดสีแดงแสนเศร้ากลับเข้ามาหาคุณโดยไม่ได้บอกล่วงหน้า ช่องว่างของเทปที่ถูกบันทึกซ้ำ คุณพบว่าคุณจดจำได้แค่สี ไม่มีใบหน้า ไม่มีรสสัมผัส เหลือเพียงสีที่แจ่มชัด จู่ๆคุรคิดได้ว่าคุณตกหลุมรักดรอยด์ คุณยอมรับกับตัวเอง ว่าทั้งหมดเป็อคติไร้ความหมาย แต่ตอนนั้น ไม่มีอะไรหลงเหลือให้คว้าจับอีกแล้ว

 

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: