BAD ROMANCE

bad

ส่ิงที่คุณจดจำได้ดีแต่เธออาจจะจดจำไม่ได้แล้วคือครั้งหนึ่ง คุณทั้งคู่เคยแต่งงานกัน

สิ่งเดียวที่คุณมีชัยเหนือเธอคือความทรงจำ สำหรับคุณเธอคือน้องสาวที่เกิดหลังคุณ สามนาทีและได้ทุกอย่างไปจากคุณ ได้ไปกระทั่งวิญญาณของคุณ สิ่งเดียวที่คุณเหลือมีีคือความทรงจำ ร่องรอยซึ่งถูกเธอคัดแยกทิ้งไว้ ความทรงจำที่เธอจดจำไม่ได้ ไม่เคยจำ และไม่ได้ต้องการจดจำ สิ่งเดียวที่คุณมีเป็นของตัวคุณเองคือการโหยหาเอาจากเธออย่างไม่อาจควบคุม

ตอนอายุเจ็ดขวบ จู่ๆเธอก็เกิดป่วยไข้ไร้สาเหตุ นอนซมเพ้อในขณะที่คุณยังวิ่งเล่นได้ตามประสา หากมีบาดแผลไม่ทราบสาเหตุเกิดขึ้นกับคุณทั่วหลังไหล่ราวกับคุณถ่ายโอนความป่วยไข้ของเธอมาไว้ที่ตัวแล้วผลิดอกออกผลเป็นบาดแผลเล็กๆตรงนั้นตรงนี้บาดแผลไม่มีสาเหตุที่ก่อเกร็ดเลือดกรังแห้งราวกลีบกุหลาบไว้ตามเนื้อตัว ยายของคุณเป็นคนสังเกตเห็นสิ่งนี้ และยืนกรานว่าคุณทั้งสองต้องแต่งงานกัน

ยายของคุณอยู่ที่นี่มาตั้งแต่รุ่นยายของยาย ผู้คนดึกดำบรรพ์จากโลกเก่าที่ดึกกำบรรพ์จนความเปลี่ยนแปลงใดๆไม่อาจเอื้อมมือไปถึง ยายของคุณจัดเตรียมทุกอย่าง ละประกาศประกาศิตว่าเด็กทั้งสองต้องแต่งงานเพื่อล้างอาถรรพ์ ไม่เช่นนั้นน้องสาวของคุณจะป่วยไข้ไปอย่างไม่มีวันกลับ ไม่ก็เป็นคุณ

คุณจึงจดจำทุกอย่างได้ในขณะที่เธอลืมมันอย่างหมดจดราวไม่เคยเกิดขึ้น เด็กหญิงร้องให้จ้าด้วยพิษไข้ตลอดงาน มารดาของคุณฉุนเฉียวมารดาของเธอแต่ไม่อาจแสดงออก สายใยประหลาดผู้พันสายเลือดสตรีข้ามรุ่นของบ้าน คุณแต่งงานกันสำเร็จบริบูรณ์ และสามวันต่อมา น้องสาวของคุณหายป่วยเป็นปลิดทิ้ง หากเรือนร่างของคุณยังคงมีแผลเป็นอยู่ แผลเป็นน่าเกลียดตรงหน้าอกยาวสองเซันติเมตรลักษณะเหมือนรอยกรีดที่ถูกถมด้วยเนื้อปูดโปนไม่มีรูปทรง สิ่งเดียวที่แยกคุณทั้งคู่ออกจากกัน แผลเป็นของคุณที่เธอทิ้งร่องรอยไว้โดยที่ไม่รู้ตัว แผลเป็นข้างนอก และข้างใน ราวกับเธอเป็นคนบากรอยเพื่อให้คนอื่นเห็นว่าเธอไม่ใช่คุณ แผลเป็นที่คุณเองก็รู้สึกดีใจที่มีเพราะเป็นร่องรอยการเชื่อมโยงเข้ากับเธอ

นอกจากแม่และยายแล้วคนทั้งโลกไม่มีใครแยกคุณกับเธอออก กล่าวให้เหมาะเจาะคุณคือร่างจำลองของเธอในเพศชายมากกว่าที่จะบอกว่าคุณกับเธอเป็นฝาแฝดกัน ไม่ก็อาจจะบอกว่าคุณอยู่ในเรือนร่างของสตรี เด็กสาวเริ่มเติบโตตามวัย เธอผอมบางอวบสล้าง คุณเพรียวบางราวกิ่งไม้แห้งเปราะหัก หากไม่ต้องเข้าโรงเรียน ไม่ต้องตัดผมสั้นเกรียน คุณสามารถกลายเป็นเธอ โดยที่เธอไม่มีวันกลายเป็นคุณ คุณเป็นภูติผีลอยล่อง ร่างในกระจกของน้องสาว ไม่มีอะไรเป็นของตัวเอง ยกเว้นแต่ความทรงจำฝังแน่นเกี่ยวกับการแต่งงาน กล่าวในอีกทางหนึ่ง ร่างภูติผีในกระจกตกหลุมรักร่างที่แท้จริง เนิ่นนานนับกัปกัลป์ ความรักที่สิ้นหวังเสียตั้งแต่ยังไม่ได้เริ่มต้น

เธอไม่เจ็บป่วยอีกเลยหลังจากแต่งกับคุณ มีแต่คุณที่เปราะบางป่วยไข้ เบาหวิวเหมือนกระดาษเปล่าสักแผ่น โปร่งบางตลอดระยะเวลายาวนานในโรงเรียนมัธยมแสนรันทด ช่วงเวลาที่น้องสาวของคุณเปล่งประกายเจิดจ้า คุณกับเธอไปและกลับพร้อมกัน แต่ไม่มีใครมองเห็นคุณ พวกเขามองเห็นแต่เธอ สำหรับคุณในท้ายที่สุดคุณก็เห็นแค่แผ่นหลังของเธอ ขณะเดินกลับบ้าน ซึ่งคุณจะเดินเชื่องช้ารั้งท้ายกลุ่มของเธอ คุณมองเห็นแผ่นหลังของเธอ เป็นมนุษย์ไม่กี่คนที่มองเห็นแผ่นหลังของตัวเองสิ่งซึ่งแม้แต่เธอก็ไม่มีวันเห็น

พวกคุณอาศัยอยู่ร่วมห้องจวบจนประจำเดือนครั้งแรกของเธอ

หากเธอกลับมานอนกับคุณหลังจากแยกห้องได้สามเดือน หลังจากเตียงของเธอเปื้อนหยดสีแดงชวนสะพรึงและเตียงของคุณเปียกคาวในตอนกลางคืน คืนหนึ่งที่แม่ไม่อยู่บ้าน คืนเหนื่อยล้าหนึ่งในเก้าคืนของงานศพยาย เธอกลับมานอนกับคุณ เธอกลัวผีของยายเธอบอกคุณอย่างนั้น ผีของยายจะมาบีบคอเธอในตอนกลางคืนซึ่งคุณได้แต่หัวเราะเพราะยายรักเธอมากที่สุดในบ้าน มีแต่คุณเท่านั้นที่ยายไม่เคยสนใจ คุณจึงไม่กลัวผีของยาย ในสายตาของยายคุณเป็นแค่เงาเท่านั้น หากในคืนนั้นคุณสองคนเบียดชิิดในห้องเดียว ในบ้านตึกแถวเก่าโทรมที่ทุกพื้นที่อัดแน่นไปด้วยข้าวของ คุณสัมผัสถึงเรือนร่างของเธอ กลิ่นของเธอที่ไม่เหมือนกับคุณ สะโพกซึ่งอวบผายทับลงบนสีข้างของคุณ และทรวงอิ่มที่ชนอยู่กับแขน คุณชูชันเศร้าสร้อยในรักต้องห้ามอันพิลาสพิไล โดยเผลอตัว คุณจับทรวงของเธอ เธอจึงจับท่อนลำของคุณตอบ คุณและเธอคือเรือนร่างเดียวกัน ที่เห็นทุกอย่างของกันและกันมาจนหมดสิ้น พวกคุณเติบโตขึ้นมาพร้อมกัน เป็นส่วนหนึ่งของกันและกัน ค่ำคืนนั้นรัญจวนสำหรับคุณและหื่นโหยสำหรับเธอ คนที่แบกสำนึกผิดบาปนิจนิรันดร์ และเช่นเคย ทิ้งร่องรอยแผลเป็นลงบนร่างคุณครั้งแล้วครั้งเล่า คุณราดรดลงบนมืออุ่นนุ่มของเธอ เช่นเดียวกันกับความชื้นชุ่มของเธอบนนิ้วมือของคุณ ค่ำคืนฤดูร้อนที่เงียบเศร้าซึ่งความตายโบกปีกบินอยู่เหนือหลังคาบ้าน ค่ำคืนของการไม่หวนกลับ จุดหักเหที่เปลี่ยนทุกอย่างไปตราบนิรันดร์

เพียงค่ำคืนเดียวที่พวกคุณใช้จ่ายเวลาไปด้วยกันในความืดที่มืดยิ่งกว่ามืดเธอไม่กลับไปหาคุรอีกแล้ว ราวกับค่ำคืนที่ผ่านพ้นเป็นจุมพิตสั่งลา หลังจากนั้นเธอเปล่งประกายมากขึ้นไปอีก หลังจากนั้นเธอฉีกขาดออกจากคุณโดยสมบูรณ์ และหลังจากนั้นโดยไม่มีใครรู้ บางครั้งคุณสวมชุดนักเรียนของเธอ เก็บเงินค่าขนมมาซื้อวิกผมปลอมๆ และยกทรงเสริมฟองน้ำ คุณค่อยๆกลายเป็นเธอ คุณสร้างคนที่ทิ้งคุณไปขึ้นด้วยตัวคุณเอง ในชื่อของเธอบนอกเสื้อ ในวิกผมปลอมๆ คุณได้กลับมารวมเข้ากับร่างของเธออีกครั้ง เป็นคนเต็มคน คนที่สมบูรณ์แบบ ในบางสุดสัปดาห์คุณออกไปเดินเล่นเช่นนั้น ซ่อนเสื้อผ้าของเธอในเป้หลัง เปลี่ยนในห้องน้ำห้างสรรพสินค้า คุณดูหนังในร่างของเธอ เดินเที่ยวในร่างของเธอ กลายเป็นสตรีที่สมบูรณ์แบบ งอกงามจากบุรุษที่ชำรุดซึ่งสำเร็จความใคร่ลำพังในห้องมืดตื้อทุกคืนค่ำ ถวิลเพียงร่างของน้องสาวที่ไม่อาจตอบรับ

เธอมีคนรักมากหน้า จุดไฟริษยาหึงหวงจนคุณร้อนทุรน คุณร่วมความรู้สึกกับเธอ คุณรู้ว่าเธอเสียตัวครั้งแรกเมื่อไหร่ เพราะคุณกับเธอมีปลั๊กและเต้าเสียบซึ่งเชื่อมโยงกันราวกับอนุกรมของสายไฟฟ้า ใครสักคนกดสวิทช์เปิด คุณและเธอจะสว่างวาบขึ้นพร้อมกัน คุณกระสันต์หลั่งไหลในห้องมืดในคืนลอยกระทงที่เธออยู่ในโอบกอดของรุ่นพี่มัธยมหก เธอเกลียดคุณเชื่องช้าในเรื่องนี้ เพราะคุณรู้โดยไม่ต้องสืบค้นเกี่ยวกับเรื่องของเธอ และเธอรู้ว่าคุณรู้ เธอรู้ด้วยว่าคุณรู้สึกมากกว่าที่คุณรู้ คนน่ารังเกียจที่เป็นร่างของเธอ ส่วนเกินที่แยกออกจากกันไม่ได้ ราวกับแขนที่ถูกตัดขาดไปนานแต่ยังปวดแปลบอยู่ ความรักเผาไหม้คุณจนเปราะบางลงไปอีก คุณกลายเป็นบ่อกักเก็บความทุกข์ จนในที่สุดคุณตัดสินใจย้ายออกจากบ้าน

มันเป็นไปเช่นนั้นจนกระทั่งทุกสิ่งจบลง โดยที่เธอไม่รู้ว่าคุณกลายเป็นชายแต่งหญิง แม่ตายลงในปลายฤดูหนาวหนึ่งหลังจากเธอเรียนจบ ถึงตอนนั้นคุณซึ่งแยกออกไปเรียนพาณิชยศาสตร์ ไม่ได้อยู่บ้านแล้ว อาศัยในหอพักแคบทึบตู้เสื้อผ้าอัดแน่นไปด้วยเสื้อผ้าสตรี และชุดทำงานสำหรับบุรุษ ทำงานเสมียนในบริษัทเล็กๆ เธอเป็นคนแจ้งข่าวนี้แก่คุณ ในงานศพของมารดา คุณกลับมาอยู่ร่วมกับเธออีกครั้ง บ้านทั้งหลังเวิ้งว้างเมื่อไม่มีแม่ เธออาศัยอยู่กับเด็กหนุ่มหน้าตาดีที่อาจจะเป็นคู่แท้ กล่าวให้ถูกต้องเด็กหนุ่มซึ่งละม้ายกับเธอ และกับคุณ เด็กหนุ่มที่เป็นเหมือนร่างบุรุษสมบูรณ์แบบของคุณที่คุณไม่มีวันได้ครอบครอง คุณบอกว่าคุณจะอยู่ที่นี่จนงานศพเสร็จสิ้นลงแต่เพียงเท่านั้น ร่องรอยสุดท้ายปริแยก เมื่อทุกอย่างสิ้นสุดคุณจะหลุดร่วงลงในหลุมดำลึกลับนิรันดร

กลางคืนมืดตื้อ คุณสวมชุดนอนของสตรีและวิกผม เสียบหูฟังเพลงเต้นรำอันระทมทุกข์ของนางตัวประหลาดที่คุณชื่นชูบูชาดื่มดำ่กำซาบเด็กหนุ่มโดยไม่ได้ตั้งใจ เขาเมาและสำคัญตัวคุณเธอป็นเธอ สัมผัสโอบไล้ของเธอแผ่มาจากร่างของเด็กหนุ่ม กลิ่นของเธอร่องรอยของเธอ เธอโอบรัดครอบครองและเป็นเจ้าของเขา คุณถวิลหาเธอและได้เขามาครอบครองในความมืดอันโอฬาร ซึ่งขยับเคลื่อนในริมผีปากของคุณจวบจนไฟสว่างวาบ สวิทช์ของเธอที่ถูกเปิดขึ้นพร้อมกันกับคุณ

พวกคุณฉีกขาดออกจากกันโดยสมบูรณ์ผ่านทางปากของคุณที่ถูกปิดอยู่และปากของเธอซึ่งกรีดร้องถ้อยคำผรุสวาทใส่คุณ นับจากนี้เราไม่ใช่คนคนเดียวกันอีกแล้ว ฉันฉีกขาดออกจากแกอย่างสมบูรณ์ จากนี้แกเป็นเพียงติ่งเนื้อยื่นยาวไร้ประโยชน์เท่านั้น

คุณไม่ได้พบเธออีกเลย ไม่ได้พบเธออีกแล้ว แผลเป็นมากมายเกินไป คุณยังคงแต่งหญิงออกไปข้างนอก เมื่อพวกเขาถาม คุณบอกชื่อของเธอ คุณยังคงรู้สึกสิ่งที่เธอรู้สึก ความเจ็บปวดของเธอโบยตีคุณ ขาดออกจากกันคุณทวนคำพลางหัวเราะในลำคอ และคิดถึงสายซึ่งครอบศรีษะโยงคุณเข้าหาเธอในตอนเจ็ดขวบ คิดถึงอย่างเศร้าๆเพราะถึงที่สุดคุณไม่มีทางจะทำให้มันขาดออกจากกันได้จริงๆ ตราบเท่าที่คุณยังแบกรับความกระสันต์ของกันและกัน และเหนืออื่นใดความทุกข์ระทมของกันและกัน ความทุกข์ที่ไม่ได้ถูกแบ่งออกเป็นสอง แต่กลับเพิ่มเป็นทวีคูณ เผาไหม้กันและกันเชื่องช้าจนกว่าจะดับสูญจากกันไป

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: