คำสาปแช่งเชื่องช้าชื่อชีวิต

slowcurse

 

0.

มีอยู่สองวิธีที่จะทำให้คนฟังสิ่งที่คุณอยากจะพูด หนึ่งคือเป็นร๊อคสตาร์และสองคือเป็นฆาตกรฆ่าต่อเนื่อง

 

1.

กว่าที่คุณจะยอมรับว่าสิ่งที่มารดาของคุณพูดนั้นถูกต้องทุกอย่าง นางก็ได้ตายลงจากคำสาปแช่งเชื่องช้าของคุณเสียแล้ว

 

มันเป็นสิ่งที่แทบจะช่วยไม่ได้สำหรับคุณ ที่เติบโตมาแต่แม่ที่ไม่มีความรักจะให้  คุณมารู้ทีหลังว่าแม่กล่าวไว้ถูกแล้ว ฉันไม่มีความรักจะให้แกหรอก แต่นั่นทำให้ฉันไม่มีความเกลียดที่จะให้แกด้วย สิ่งที่ที่ดีที่สุดที่ฉันจะให้ได้คือการที่ฉันสามารถมองแกเป็นหนึ่งเดียว จำเอาไว้ว่าเมื่อไหร่ก็ตามที่ฉันมองเห็นแกแตกออกเป็นสอง แกจะต้องไปจากที่นี่  เชื่อฉันเถอะ แกไม่อยากรู้หรอกว่าฉันทำอะไรได้บ้าง

 

แม่ไม่เคยกอดคุณ แต่แม่ไม่เคยหนีไปไหนด้วย. ความสามารถพิเศษที่แม่ได้รับติดตัวมาคือการมองเห็นสิ่งจริงแท้  มองเห็นผู้คนที่แตกออกเป็นสอง. เช่นกันความสามารถพิเศษที่คุณได้จากแม่ สืบทอดผ่านสายเลือดของคนบ้า นั่นคือการสาปแช่งผู้คน

 

แม่ไม่เคยเห็นคุณแตกออกเป็นสอง จวบจนแม่ตายลงก็ไม่เห็น. แม่บอกว่าฉันมองเห็นแกเป็นหนึ่งเดียว เป็นรูปทรงของความทุกข์ทรมาน ช่วงเวลาท้ายๆที่นางนอนแซ่วอยู่บนเตียงในโรงพยาบาลที่นางทำงานมาชั่วชีวิต นางเรียกคุณเข้าไปใกล้ๆ จับมือคุณไว้ บอกว่านางเสียใจที่ช่วยอะไรคุณไม่ได้มากกว่านี้  ฉันเสียใจ ชีวิตมันทุกข์ทรมาน. แต่แกทุกข์ทรมานเกินไป ฉันหวังว่าการตายของฉันจะทำให้ความสามารถของแกจบลง ความตายน่ะดีกว่าสำหรับฉัน แต่ถ้ามัยยังเป็นเช่นนั้น ถ้ามันยังคงอยู่ ถ้าแกยังต้องทุกข์ทรมานมากมายขนาดนี้ ฉันก็เสียใจจริงๆ

 

แม่กระซิบกับคุณที่ข้างหู เชื่องช้าทีละคำ แม่ตายในค่ำคืนนั้น หลายปีต่อมาคุณจึงรู้ว่ามีแต่การอยู่แบบแม่เท่านั้นที่จะทำให้คุณทรมานน้อยที่สุด

คุณจะไม่กล่าวถึงช่วงเวลาที่งดงามที่สุดในชีวิต ช่วงเวลาวัยเยาว์ที่คุณกับแม่อยู่ด้วยกันในห้องมืดไร้เสียง คุณเคยคิดว่าแม่เป็นคนพิเศษ  คุณเติบโตโดยมองเห็นจักรวาลทั้งหมดผ่านสายตามารดา ทั้งหมดพังพินาศเมื่อคุณเข้าโรงเรียน เรียนรู้เชื่องช้าว่าแม่ของคุณไม่ใช่คนพิเศษ หนำซ้ำไม่ใช่แม้แต่คนธรรมดา  แม่ของคุณคือนางตัวประหลาด ยิ่งคุณเข้าสู่สังคมมากขึ้นเท่าไหร่ โลกก็ยิ่งเหวี่ยงมารดาของคุณไปอยู่ที่ขอบของสรรพสิ่งมากขึ้นเท่านั้น มนุษย์ที่ผิดพลาด เติบโตจากความเข้าใจผิดเกี่ยวกับบิดามารดาตน เรื่องที่ยากแก้ไข ถึงจุดหนึ่งคุณรู้ว่า แม้คุณจะเกลียดนางเท่าไหร่  ความเป็นแม่ ได้ฝังเมล็ดพันธุ์ลงในตัวคุณอย่างไม่อาจหลบหนี คุณทั้งรังเกียจและยอมรับจนเกือบจะเป็นคำชมเมื่อใครสักคนพูดว่า มันก็เหมือนแม่ของมันนั่นแหละ นางทิ้งร่องรอยไว้ในตัวคุณมากมายเกินไป ถึงที่สุดคุณกลายเป็นส่วนหนึ่งของนาง เป็นร่างทรงที่ไม่สามารถขัดขืน เกลียดแม่เพียงไหนคุณก็รับเอาแม่เข้ามาในตัวคุณ

 

เมื่อถึงเวลาที่คุณต้องเลือก วิธีการเดียวที่คุณจะได้รับการยอมรับจากคนในสังคมที่เหลืออยู่คือคุณต้องปฏิเสธมาราดาของคุณ สงครามมันเริ่มต้นในตอนนั้นเอง คุณไม่ต้องการเป็นตัวประหลาดในโรงเรียน ไม่มีใครเข้าใจว่าคุณคิดหรือพูดอะไร คุณจำต้องเปลี่ยนแปลงตัวเอง คุณต้องคบหาผู้คนที่จะฉุดคุณออกจากบ่ออันมืดทึบและเงียบใบ้นี้ ฉีกสายสัมพันธ์ของคุณออกจากนาง ไปให้พ้นแม่บ้าๆบอๆที่เกลียดผู้คนจนต้องหลบลี้หนีหน้า แม่ที่เห็นโลกแตกออกเป็นสอง ผู้คนแตกออกเป็นสอง คนหนึ่งยืนอยู่คงที่ อีกคนพุ่งเข้ามาทำร้าย คุณไม่เคยเห็นอะไรแบบนั้น คุณไม่อาจเข้าใจดวงตาแบบนั้น คุณเริ่มต้นด้วยการตอบโต้อย่างง่ายดายและทรงพลังที่สุด คุณตอบโต้แม่ด้วยความอึกทึก  คุณฟังเพลงร๊อค เปิดเพลงเสียงดังจนแม่ประสาทเสีย เพลงร๊อคคือจุดเริ่มต้นทั้งหมด เมื่อคุณละเมิดกฏหนึ่งของความสัมพันธ์คุณก็เริ่มละเมิดกฏอื่นๆ การละเมิดนำมาซึ่งการค้นพบใหม่ๆ คืนหนึ่งหลังจากคุณฟังเพลงเสียงดังได้สามวัน แม่ของคุณเดินเข้ามาในห้อง นางทุ่มเครื่องเล่นซีดีของคุณลงกับพื้น  ทุกอย่างดำเนินไปในความเงียบ ช้ินส่วนแผงวงจรอิเลคทรอนิคส์เกลื่อนกระจายในแสงอันมืดมนอนธกาล นางกระทืบลงบนลำโพงจนฉีกขาด กระทืบซ้ำๆจนนางเหน่ือยหอบ หายใจแรง ราวกับคุณไม่อยู่ตรงนั้น คุณไม่ได้พูดอะไร ตื่นตะลึงและขึ้งเกลียด แม่ไม่เคยอธิบายอะไรมาแต่ไหนแต่ไร และการทำลายล้างในความเงียบของแม่เป็นเรื่องที่เหลือจะทน คุณสาปแช่งแม่ นางล้มลงตรงหน้ามือกุมกำหัวใจ ใบหน้าเหือดสีเลือด คุณตกใจหน้าถอดสี แม่กำลังจะขาดใจตายตรงหน้า เพียงเพราะคุณคิดว่านางสมควรตาย

 

ดว้ยวิธีการนี้เอง คุณค้นพบความสามารถในการสาปแช่งของตนเอง

 

และถึงที่สุดในวันหนึ่งเมื่อคุณได้เรียนรู้เกี่ยวกับโลกอันชั่วร้ายนี้คุณก็พบว่ามารดาของคุณได้กล่าวไว้ถูกต้องทุกประการ จนเมื่อถึงตอนนั้นนางซึ่งไม่เคยทำตัวเป็นแม่ที่ดีของคุณก็จากไปอย่างไม่อาจหวนกลับอีกแล้ว

 

2.

 

กอ่นที่จะมีคุณ พวกเขาเป็นเหมือนนิยามของความสมบูรณ์ คู่เด็กหนุ่มสาวประหลาดที่ลอยพ้นจากทุกคนในโรงเรียนมัธยมซังกะบ๊วยประจำจังหวัด

 

ก่อนที่จะมีคุณพวกเขาคือคู่ที่แม้แต่อาจารย์ที่เฮี้ยบที่สุดก็เกรงใจ เด็กหนุ่มล่ำสันสมส่วนเด็กสาวบอบบางใบหน้าหมดจด  เมื่อพวกเขาอยู่ด้วยกันราวกับพวกเขาเรืองแสงน้อยๆของความสมบูรณ์ออกมา จนกระทั่งคุณก้าวเข้าไปเป็นเส้าที่สามในความสัมพันธ์

 

พวกเขาเลือกคุณเป็นเพื่อนเพราะคุณเล่นดนตรี พวกเขาฟอร์มวงเล็กๆกันในตอนนั้น คนหนุ่มเล่นกีตาร์ เด็กสาวเล่นคีย์บอร์ด คุณเล่นดนตรีได้ทุกชนิดเพื่อตอบโต้มารดา  คุณอยากเล่นกีตาร์แต่คุณได้ตีกลอง การเข้าร่วมเป็นหนึ่งในพันธมิตรของหนุ่มสาวเรืองแสงทำให้คุรรู้สึกอยู่ไกลจากมารดานับล้านปีแสง ข้อพิสูจน์กระจ่างชัด คุณไม่มีอะไรเหมือนแม่สักนิด คุญสามัญดาษดื่น เผลอๆจะงดงามเรื่อเรือง คุณแค่เกิดผิดที่ผิดทาง มาจากครรภ์ที่ผิด แต่ทุกอย่างจะถูกแก้ไขในอนาคต เมื่อคุณเติบโตขึ้น เมื่อคุรไปจากเมือนี้ เมื่อคุณลบประวัติตัวเองทิ้ง หมดจดงดงาม

 

แต่สรรพสิ่งที่หลงเหลือจะเป็นเพียงรอยขูดลบขีดฆ่าที่ทำให้มันเห็นได้ชัดจนยากจะเบือนสายตาหลบหนี คุณคือร่องรอยด่างดวงเปื้อนความสัมพันธ์ของคนทั้งสอง เริ่มจากเพลงของ ฟรองซัวส์ ฮาร์ดี้ที่คุณได้ยินมาจากหนังสักเรื่อง พวกเขาได้ยินคุณฮัมเพลงนั้น และคิดว่าคุณเหมาะเจาะสำหรับการเป็นส่วนหนึ่งของวงดนตรี เป็นองค์ประกอบ เป็นฉากหลัง ตีกลองหัวใจลอยล่อง จ้องมองแผ่นหลังพิสุทธิ์งดงงาม กีตาร์และคีย์บอร์ด ตีกลองโดดเดี่ยวห่างไกลนับล้านปีแสง

 

คุณเรียนรู้ว่าแม่พูดถูก เมื่อเกิดมาอย่างประหลาดคุณจะไม่มีทางเป็นส่วนหนึ่งของความสามัญ ต่อให้คุณอยู่กลังกลองชุดความผิดประหลาดก็โชนฉาย มันช่างงดงามเพราะมันทำให้วงดนตรีสมดุล ความพิเศษสดสว่างและความพิลึกพิสดาร เมื่อคุณสามคนอยู่ด้วยกันบนเวที สรรพสิ่งเหมาะเจาะลงตัว สีคู่ขนานที่เข้ากันลงตัว เสียงสูงและต่ำที่ประสานเป็นเนื้อเดียว หมดจดงดงาม

 

นั่นล่ะ คุณดำรงคงอยู่เพื่อสิ่งนั้น เพื่อที่จะเป็นส่วนประหลาดที่เติมเต็มความงามที่มากเกินไป  มันคงจะงดงามถ้าสรรพสิ่งดำรงคงอยู่เช่นนั้นไปจนจบมัธยม คุณแทบไม่กลับบ้าน ขลุกอยู่กับคนทั้งคู่ในบ้านของใครคนใดคนหนึ่งที่อยู่ในละแวกเดียวกัน หมู่บ้านจัดสสรหรูหราที่มีทางเข้าซับซ้อน ครั้งหนึ่งคุณเคยไปที่นั่นโดยไม่ได้บอกให้พวกเขาออกมารับ ผลคือยามไล่ตะเพิดคุณไม่เหลือดี คุณเข้าไปที่นั่นได้ก็ต่อเมื่อพวกเขาพาเข้าไป อยู่ได้เท่าที่พวกเขาอยากจะให้อยุ่ โลกหมดจดงดงามมีเวลาเปิดปิดตายตัว แต่บ่อมืดทึมที่คุณอยู่เปิดอ้าตลอดนิรันดร์กาล

 

คุณแทบจะลืมทุกเรื่องราว เรื่องการสาปแช่งผู้อื่น เรื่องของแม่ที่ไม่เคยถามหาว่าคุณไปไหนมา นางยังคงอยู่ในโลกมืดทึบเงียบใบ้ของนาง ห้องซึ่งปิดม่านหน้าต่าง ไรสรรพเสียงเงียบใบ้  ครรภ์มารดาจำลองชั่วนิรันดร์ หลังการสาปแช่งครั้งนั้นแม่ชราลงราวทศวรรษในข้ามคืน ตกดึกนางลุกขึ้นมาหัวเสียให้กับเสียงไอของตัวเอง ซึ่งลอดเข้ามาแม้คุณจะเปิดหูฟังจนสุด เสียงซึ่งโบยตีคุณในฐานะของอาชญากร  ไม่เลยไม่ใช่เพราะคุณสาปส่งนางในครั้งนั้น แต่เพราะคุณค่อยๆเรียนรู้การสาปแช่งอันเชื่องช้า วันละเล็กละน้อย  ให้นางหายใจไม่ออก ให้นางหกล้ม ให้นางเวียนศรีษะ ให้นางหูอื้อ คำสาปแช่งเชื่องช้าทรงฤทธานุภาพของคุณมีมารดาเป็นหนูทดลอง ใหสมราคากับความไร้รักที่นางมอบมาแด่คุณ ความรักที่คุณได้รับจากเด็กสาวและเด็กหนุ่มเป็นการทดแทน

 

ระยะเวลาหนึ่งโลกทีสีสันสดกระจ่าง การสาปแช่งกระถดตัวเข้าไปในมุมมืด คุณหลงรักพวกเขา โดยไม่อาจรู้ว่าความรักต่างหากคือการสาปแช่งเชื่องช้าที่จะกัดกินคุณไปยาวนานชั่วชีวิต

 

 

3.

คงเป็นเรื่องแบบที่แม่คุณจะยิ้มเยาะใส่ ความรักกระนั้นหรือ ชื่อปลอมของความพังพินาศน่ะสิ

 

เริ่มต้นจากรักสามเส้าอันพิลึกพิลั่นของคุณสามคน มันอาจเกิดเพราะสายลมต้นฤดูร้อนในห้องซ้อมดนตรีที่ปิดสนิท ลมวูบเดียวจากที่ไหนสักแห่งที่ไม่ใช่เครื่องปรับอากาศ มันพัดเส้นผมเด็กสาวสะบัดไหวเพียงครึ่งวินาที ไม่มีใครรู้สึกถึงสายลมนั้น แต่คุณเห็นมัน เห็นในลักษณะเดียวกับที่แม่เห็นคนอื่นเป็นสอง สายลมหอบกลิ่นของเด็กสาวชวยมาทางคุณ ในชั่วขณะของอินโทรเพลงซึ่งมีแต่เสียงคีย์บอร์ด วินาทีนั้นคุณตกหลุมรัก รักโดยที่ยังไม่รู้ว่าันคืออะไร จะดำเนินไปเช่นไร รักใครหรืออะไรกันแน่ ความรักที่ยืนอยู่ตรงกันข้ามจักรวาลที่คุณอยู่อาศัยได้เดินทางมาถึงพร้อมสายลมร้อนให้ห้องซ้อมดนตรีไฟสลัวที่เหม้นอับกลิ่นเครื่องปรับอากาศ และกระดาษกันเสียงกรุผนัง

 

เนิ่นนานหลายเดือน คุณหลงอยู่ในความคลุมเครือมืดมนว่าคนทั้งคู่ที่แท้เป็นเพียงเพื่อนหรือคู่รัก กลับคนที่ใกล้ชิดเกินไปคุณไม่มีวันเปิดปากถาม คุรสังเตและคิดไปเองเรื่อยเปื่อยจากนั่นนี่ เข้าข้างตัวเองในแบบที่ทำให้ตัวเองทุกข์เศร้า ความผิดประหลาดคลี่ห่มคุณเสียจนคุณเชื่อว่ามีแต่ความรักที่ไม่สมหวังเท่านั้นที่จะโรแมนติค คุณต้องเป็นคนที่ดีมากกว่านี้ ทุกข์ทรมานมากกว่านี้เพื่อชำระบาปแห่งการไม่แยแสโลกของมารดา คุณจึงไม่ได้บอกกับใครเรื่องนั้น ซีดเซียวเปื่อยเน่าอยู่ในโลกส่วนตัว บ้าน้องเช่าแสนงอกง่อย ไกลจากหมู่บ้านคนรวยที่พวกเขาอาศัย ในยามดึกสงัดซึ่งมืดและเงียบ ในเสียงครางเศร้าๆของแม่ที่หลับไปแล้ว คุณเฝ้าจินตนาการว่าพวกเขาทำอะไรกันอยู่ พวกเขามีชีวิตอย่างไรในโลกสมบูรณ์แบบที่ไม่มีคุณ โบยตีตัวเองราวนักบวชมากศรัทธา ที่โบยตีตนเองเพื่อพิสูจน์ความรักอันเที่ยงแท้ต่อพระเจ้า

 

กระทั่งเด็กสาวบอกรักคุณ ในชั่วขณะที่คุรอยู่กับเธอเพียงลำพัง มือของเธอกุมกำลำลึงค์พร่ำกระซิบคำรัก เด็กหนุ่มไม่อยู่ที่นั่นในวันนั้น ห้องสีชมพูดูอ่อนหวาน เธอจู่โจมคุณด้วยความรักและความใคร่ คุณสงสัยตลอดเวลาที่จูบกับเธอ ร่วมรักกับเธอว่าเด็กหนุ่มจะเคยร่วมรักกับเธอหรือเปล่า และลำลึงค์ของเขามีขนาดเท่าใด ใหญ่หรือเล็ก มันเป็นเช่นไรที่ได้ชำแรกเข้าไปในร่างของเธอ ความคิดอันแปดเปื้อนสรรพสิ่ง  การร่วมรักอันแปดเปื้อนสรรพสิ่ง ในทางหนึ่งคุณได้สาวงามมาครอบครอง เดินมาถึงจุดที่งดงามที่สุดที่คุณจะมีได้ แต่ในอีกทางหนึ่งคุณกำลังรื้อทำลายความหมดจดงดงามที่คุณเฝ้าถนอม  คุณไม่ควบคุมตัวเองมากพอและปล่อยให้ตัณหารุกรานเข้ามาในโลกหมดจดของตัวเอง

 

แสงแดดยามบ่ายกวาดกวัดสรรพสิ่ง การร่วมรักอันพิกลพิการ ลำลึงค์กลายเป็นเพียงสิ่งเหนียวข้นฝ่อฟีบ เด็กสาวชื้นเหงื่อผละไปจากคุณคำรักเลื่อนลอยที่คุณหลงเชื่อว่าเป็นจริงนั้นพังพินาศ เพราะคุณเรียนรู้ว่าที่คุณหลงรักไม่ใช่กลิ่นเส้นผม กระโปรงผ้าโปร่งบาง รูปทรงอันอ่อนนุ่มหรือทรวงที่เล็กราบของเด็กสาว หากคือสิ่งอื่น อาจคือภาพฝันบางประการไม่ก็เด็กหนุ่ม

 

 

คุณปฏิบัติต่อเธอเยี่ยงคนรักนับจากนั้น ความรักพิกลพิการที่ดำเนินไปเพื่อตัวมันเองโดยไม่มีอะไรมากกว่า เด็กหนุ่มรวดร้าว เด็กสาวรวดร้าว คุณรวดร้าว วงดนตรีหวานของคุรพังพินาศลงไปด้วยความงดงามที่คุณหวงแหนไว้กับตัว ยิ่งคุณพยายามยิ่งพังพินาศ เด็กสาวล่อลวงคุณเพื่อจะท้าทายเด็กหนุ่ม เธอคิดว่าหากเป็นคุณทุกสิ่งคงพออภัยได้ เพราะคุณคือเพื่อนของเธอ และคุณือสิ่งชำรุดไร้ปากเสียง เด็กหนุ่มเจ็บปวดจริงจังที่รู้ว่าเด็กสาวพยายามจะร่วมรักกัยคุณ เกมของเธอไร้ความหมาย สำหรับเขานี่ไม่ใช่เกม แต่เป็นคำประกาศคระปฏิวัติ เขาไม่พูดกับเธออีกเลย  เปล่าเปลี่ยวทุกข์เศร้า   ในขณะที่คุณ เหยือ่ที่ถูกทำร้ายในเกมรักสามเศร้า สิ่งชำรุดยากเยียวยา กลับฝันถึงบ่ายวันนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า น่าตลกที่สิ่งที่คุณเฝ้าฝันกลับคือลำลึงค์มหึมาของเด็กหนุ่มในจินตนาการ

 

แม้แต่การแตกสลายก็งดงามสินะ แม่คงพูดอะไรแบบนั้น มารดาต้องสาปที่บอกว่า ในวันที่เขาเกิดมานั้นแม่สวมเสื้อผ้าของคนตาย ผีแห่งป่าเขาลำเนาไพรเป็นพยานในการเกิดของเขา เด็กที่จะต้องสาปชั่วนิจนิรันดร์ คำสาปที่ติดตัวมาในรูปทรงของการสาปแช่งผู้อื่น

 

โรงเรียนคือแหล่งเพาะพันธุ์สัตว์โง่ และศักดินาชั่วช้า คุณคิดถึงเรื่องนี้ในเวลาต่อมา หลายปีต่อมาเมื่อคุณออกมาจากที่นั่น จบลงอย่างเจ็บปวดด้วยการกลับไปเป็นเด็กที่บ้าเหมือนแม่ของมัน โรงเรียนคือสถานที่ซึ่งเอาเด็กไปกักขัง เสี้ยมสอนให้พวกมันเป็นภูติปีด้วยการกดขี่ผู้อื่น ด้วยการรวมกลุ่มกันเพื่อแสดงอำนาจบาตรใหญ่ใส่คนอื่นๆ คัดสรรคนบางพวกมาเป้นหลุ่ม แล้วขับไสคนอื่นๆให้เป็นตัวประลหลาด พวกครูๆก็ถูกฝึกมาเพื่อการนี้ บั่นทอนปัญญาผู้คนวันแล้ววันเล่า ฝึกฝนวันแล้ววันเล่าให้เด็กกลายเป็นป๊สาจ ขอเพียงในสังคมยอมรับการเป็นปีศาจก็อาจเป็นการบรรลุธรรมประการหนึ่ง นี่คือข้อคิดเห็นทั้งหมดที่คุณมีให้กับโรงเรียน สถานที่ที่แม่ไม่เคยสนับสนุนให้คุณมีส่วนร่วม คุณรู้ว่าแม่กล่าวถูกต้อง คุณรู้ในตอนนี้ ล่าช้าเกินไป บางอย่างของอำนาจนิยมจากโรงเรียนฝังในตัวคุณ เฉกเช่นการต่อต้านโรงเรียนที่ฝังอยุ่ในตัวคุณอันเป็นสิ่งที่คุณได้มาจากแม่อีกต่อหนึ่ง

 

4.

คุณสาปแช่งเด็กสาว เธอล้มลงตาย นั่นคือเรื่องที่เกิดขึ้น

 

ตั้งใจหรือไม่ไม่อาจทราบ คุณก็เหมือนกับมารดาของคุณแม้จะฝึกตนเพียงใด พอมาถึงจุดหนึ่งสติก็ขาดผึง ประกอบอาชญากรรมที่ไม่มีใครรู้นอกจากคุณ เด็กสาวป่วยไข้เฉียบพลัน ฤดูร้อนอันแสนสุขจบสิ้นอย่างเป็นทางการ เขาร่ำลือกันว่าเธอเป็นไข้เลือดออกแต่คุณรู้แน่ชัดว่าเป็นเพราะคุณสาปแช่งเธอ เธอบอกเขาเรื่องคุณ มันเท่านั้นเอง เรื่องง่ายๆซึ่งปลิดขั้วคุรร่วงหล่นจากฟางเส้นเดียวที่ผูกขาคุณไว้กับโลก ในที่สุดคุณกลับมาอยู่กับมารดาของคุณ เป็นเหมือนแม่และเป็นอย่างแม่ชั่วนิรันดร์

 

5.

 

 

คุณเลิกเล่นดนตรีชั่วนิรันดร์ อาการป่วยไข้ของมารดาหนักหนาลงเรื่อยๆ หลังจากคุณจบชั้นมัธยมปลาย คุณเลิกเรียนหนังสือ ทำงานเป็นลูกจ้างในร้านหนังสือเปลี่ยวร้าง  เจ้าของร้านรับคุณมาทำงานแทนภรรยาที่หายสาบสูญไปของเขา กล่าวให้ถูกต้องเด็กลูกจ้างคนก่อนหน้า คุณแทบไม่พบเจอผู้คน ซึ่งนับเป็นความงดงามประการหนึ่ง คุณควรได้รับความสงบ แต่โดยที่คุณไม่รู้ ความเกลียดชังผู้คนผังแน่นในจิตใจลบไม่ออกดังรอยเลือดเปื้อนผ้าสีขาว คุณไม่ได้เห็นเธอตาย แต่ความโกรธเกลียดชั่วแล่นตอกตรึงลงในตัวคุณ คุณเกลียดผู้คนเพื่อที่จะได้เป็นเหมือนพวกเขา นับวันสรรพสิ่งเผาไหม้เชื่องช้า ร้านหนังสือร้างผู้คน คุณคิดว่าสักวันถ้ามีสักคนโผล่มา คุณจะสาปคนพวกนั้น ขอเห็นมันลงไปแดดิ้นต่อหน้าต่อตาสักครั้งในชีวิต ผู้คนล้วนเป็นเช่นนั้น ชั่วช้าสมควรตาย คุณคิดถึงการฆ่าซ้ำแล้วซ้ำเล่า

 

คุณไม่ได้จะฆ่าเพื่อที่จะทำให้พวกมันมีความสุข ให้ได้รับกากล่าวขวัญถึงด้วยความหวาดผวาว่าคุุณจะฆ่าพวกมันเสียเมื่อไรก็ได้ คุณฆ่าเพื่อให้พวกมันได้รู้ถึงความโกรธของคุณ ความเกลียดของคุณ ความกลัวของคุณ คุณไม่ได้ต้องการให้พวกมันรู้สึกเหมือนที่คุณรู้สึก หรือรู้ว่าคุณรู้สึกยังไง คุณอยากให้พวกมันรู้สึกถึงความเกลียดของพวกมันเอง ความโกรธของพวกมันเอง ความกลัวของพวมันเอง พวกมันจะได้รู้สึกถึงความทรมานแบบเดียวกับที่คุณรู้สึก และจะได้ไม่ต้องเอาความสุขระยำของพวกมันไปถ่มใส่หน้าใครอีก

 

‘ผมไม่ได้เล่นดนตรีเพื่อที่จะทำให้พวกคุณมีความสุข ให้คุณชื่นชมหรือมีปัญญา ผมเล่นดนตรีเพื่อให้พวกคุณได้รู้ถึงความโกรธของผม ความเกลียดของผม ความกลัวของผม ไม่ผมไม่ได้ต้องการให้คุณรู้สึกเหมือนผม หรือรู้ว่าผมรู้สึกยังไง ผมอยากใ้ห้คุณรู้สึกถึงความเกลียดของคุณเอง ความโกรธของคุณเอง ความกลัวของคุรเอง คุณจะได้รู้่สึกถึงความทรมานแบบเดียวกับที่ผมรู้สึก และคุณจะได้ไม่ต้องเอาความสุขระยำของคุณไปถ่มใส่หน้าใครอีก’

 

 

คุณพบกับเด็กหนุ่มอีกครั้งบนจอโทรทัศน์ในวันที่แม่ตาย คุณพบเขาอยู่บนเวทีคอนเสริ์ตถ่ายทอดสด  เข้าพูดข้อความเจ็บปวดร้าวใจ ความล่มสลายในรักผลักให้เขาจริงจังกับงานดนตรี ความล่มสลายที่คุณไม่มีวันรู้ว่ามันเป็นเพราะเธอรักคุณ หรือเพราะเธอตายลงกันแน่ คุณไม่มีวันได้เป็นส่วนหนึ่งในประวัติศาสตร์ชีวิตของใคร แม่ตายดับ ร่างผอมบางถูกห่อหุ้มด้วยผ้าคลุม โลกทั้งสองใบของแม่แตกดับลงไป เหลือเพียงร่างอันทุกข์ทรมานของบุตรชาย มนุษย์คนแรกที่คุณสาปแช่งตายลงเชื่องช้า คุณมองเห็นเด็กหนุ่มที่คุณหลงไหล ยืนโดดเดี่ยวป่วยไข้อยู่บนเวทีที่คุณอยากมีส่วนร่วม สวมบทรูปร่างของคุณ เป็นคุณ เป็นความป่วยไข้ชำรุดที่น่าหลงไหล สิ่งซึ่งคุณปรารถนาจะเป็นแต่เป็นไม่ได้ เพราะคุณป่วยไข้เกินไป ชำรุดเกินไป คนรักของเขาตายลง เขากลายเป็นคุณ และคุณกลายเป็นความว่างเปล่าเบาโหวง ไม่มีแม่ให้ยึดจับ กระทั่งบ่อลึกที่คุณหลบซ่อนอยู่ก็ถูกดินถมจนมิด เปล่าเปลือยต่อหน้าแสงตะวัน ด้วยหลักการที่ไม่มีใครเข้าใจนอกจากคนที่เลี้ยงคุณมา

 

0.

มีอยู่สองวิธีที่จะทำให้คนฟังสิ่งที่คุณอยากจะพูด หนึ่งคือเป็นร๊อคสตาร์และสองคือเป็นฆาตกรฆ่าต่อเนื่อ

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: