กล่องกระดาษบรรจุความเขลา

 

ค้นพบลังกระดาษเก่าซึ่งบรรจุวัยเยาว์ของเราเอาไว้

ความรักที่สูญดับลับไป

ความฝันใหม่ๆที่ไม่ได้ถือกำเนิด

 

 

เศษแตกหักของสายลมต้นฤดูหนาว

หรือแผ่นแบนบางของแสงแดดสดใหม่ทที่แนบไว้ในสมุดบันทึก

คนรักที่เราจดจำกลิ่นเส้นผมไม่ได้อีกแล้ว

มีแต่ความว้าเหว่ที่ยังสดใหม่คล้ายเพิ่งแกะกล่อง

 

 

ความไม่เดียงสาที่นรักน่าใคร่

ความดีงามที่ผุเปื่อยเป็นผงฝุ่นอยู่ก้นลัง

เหลือเพียงเราในห้องโล่งที่ทุกสรรพสิ่งถูกย้ายออกไจนหมด

ต่อหน้าของเหลือใช้ชื่อความเขลาที่ประกอบขึ้นเป็นตัวเราเอง

 

 

เราตัดใจหอบลังกระดาษบรรจุอดีตไปทิ้งถังขยะ

เพื่อให้เราได้เหว่ว้าในห้องว่างเปล่า

เปิดรับความเศร้าสร้อยชนิดใหม่

ที่งอกขึ้นจากความทรงจำสีน้ำตาลที่หวานเกินไป

 

 

 

เราจะคิดถึงมัน ดั่งคิดถึงความฝันที่หลุดมือ

คิดถึงหนังสือรายเดือนที่เราบอกเลิกรับ

คิดถึงอ้อมกอดปลอดภัยของคนรัก

ที่ในเวลานี้ทิ่มแทงเราด้วยมีดของความเกลียดชัง

 

 

สัมภาระของการไม่ปฏิเสธตัวเอง

กดทับลงบนหลังไหล่ที่ลู่ห่อ

แผลเป็นของความคิดถึงยังคงปวดแปลบ

ยามเราหวนไห้ถึงความหวานนั้น

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: