จนกว่าเราจะพบกันอีก

การคิดถึงหญิงคนรัก

ทำให้เขากลับไปเป็นวัยรุ่นอีกครั้ง

โมงยามที่เขาโดนโบยตีด้วยปีกผีเสื้อนับพันตัวซึ่งกระพืออยู่ในอก

จมลงในแม่น้ำหวานชุ่มชื่อความคิดถึง

ซึ่งไหลไปสู่เกาะร้างของการพลัดพราก

การตกหลุมรักทำให้เขาหวนกลับไปยังวัยเยาว์ที่ขมปร่า

เพื่อแสวงหาความหวานแรกที่ติดอยู่

ที่ไหนสักแห่งในมหาสมุทรของปลายลิ้น

การกลับมาของวันวารซึ่งสูญดับ

ก่อร่างขึ้นใหม่ในวันนี้

ประสมกันเป็นความทรงจำ

ซึ่งสวยงามมากพอที่จะสร้างความรวดร้าวให้แก่ทุกการสัมผัสต้อง

สายฝนพรมเชื่องช้าลงบนผิวหนังของกลางคืนซึ่งบาดเจ็บ

เปิดรอยแผลปริแตกแสนเศร้า

โอความเจ็บปวดที่เขาถวิลหา

ด้วยการเจ็บปวดอยู่ในการหลบหนีความเจ็บปวดมาชั่วชีวิต

………………………………………..

ขอบโค้งฟ้าข้างโน้น

มีดวงตาที่พริ้มหลับในยะเยือกของอุณหภูมิฤดูหนาว

ทิ้งดวงตาเบิกโพลงของเขาในคืนที่สายฝนถืออำนาจเหนือหลังคาบ้าน

ตะเกียงวอมแวมของความรักข้างเดียว

เรื่อเรืองอยู่ในกระท่อมทับของคนทุกข์

อบอุ่นไม่พอสำหรับคืนหนาว

หากเศร้าพอจะจ้องมองความวูบไหวเปราะบางของแสงไฟ

เมื่อวานนี้ไม่ได้จบลง

มันดำรงคงอยู่ในตัวเขาเสมอ

บางสิ่งที่ตายลงจะสร้างสิ่งใหม่ขึ้นมา

เหมือนรอยตำหนิติดตัวที่ลบไม่ออก

เมื่อเขาได้รับบาดแผลใหม่ๆ

รอยตำหนิก็เพียงขยายวงกว้างออกอีกครั้ง

หรือได้เพื่อนใหม่อีกรอย

เขาคิดถึงแสงจันทร์

ซึ่งเพียงเสี้ยวนวลเดียวก็เพียงพอจะถักแสงห่มเธอเอาไว้

ปล่อยให้คืนของฉันมืดมิดเถิด

ผีเสื้อนับพันจะอยู่เป็นเพื่อนฉันในคืนนี้

จนกว่าเราจะพบกันอีกครั้งหนึ่ง

ยามรวีมาเยือน


Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: