การฝันถึงสิ่งไม่มีชื่อเรียก

การฝันถึงสิ่งไม่มีชื่อเรียก

กลางการกรรโชกของสายลมแห่งเดือนพฤศจิกายน

ซึ่งท้องฟ้าใสกระจ่าง

กระจ่างเช่นเดียวกับน้ำตาของคนที่ได้รับความอยุติธรรม

 

เพราะสิ่งนั้นไม่มีชื่อเรียก

ฉันจึงอธิบายมันไม่ได้

เพราะสิ่งนั้นไม่มีชื่อเรียก

มันจึงไม่มีอยู่

 

โอ้ความฝันแสนเศร้าของธันวาคมที่ไม่เคยสิ้นสุด

กลางแม่น้ำของความเปลี่ยนแปลงที่กำลังเชี่ยวไหล

ลมหนาวมาเยือนแล้วภายใต้ผ้าห่มอันอบอุ่นของท่าน

การที่ท่านอุ่นสบาย ไม่ได้บอกว่าลมหนาวไม่มีอยู่

 

ฉันฝันถึงสิ่งไม่มีชื่อเรียก

ในธันวาคมที่จะไม่เหมือนเดิม

ลมกรีดยะเยียบอย่างไม่รู้ทิศ

ซึ่งอาจพาเอาฝนใหม่มาหอบหนึ่ง

หรือกระพือโหมไฟป่าให้ลามไหม้

 

ฉันกล้าฝันถึงสิ่งไม่มีชื่อเรียก

และเมื่อฉันเอ่ยนามมันไม่ได้

ตัวตลกเช่นฉันก็มีแต่ถูกลากจูงไปยังหลักประหาร

 

สายลมไม่มีชื่อเรียก

แม่น้ำไม่มีชื่อเรียก

ธันวาคมที่ในที่สุดไม่มีชื่อเรียก

ลึกลงไปในแผ่นดินไม่มีเจ้าของ

จะผลิหน่อใหม่ของต้นไม่ไม่ชื่อเรียก

ซึ่งอาจเป็นหน่อของความหวาดกลัว ของความกล้าหาญ ของความตาย หรือความทุกข์ระทม

เราไม่อาจรู้ได้

จนกว่าวันพรุ่งนี้จะมาถึง

 

 

7  ธันวาคม 2554 กลางลมฤดูหนาว ดอยแม่สลอง เชียงราย


Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: