ไฟล่องหน

เราต่างถูกเผาไหม้ด้วยเปลวไฟที่มองไม่เห็น

ผิวหนังพุพองปริแตก

โลหิตระเหยหายทิ้งคราบเขม่าให้เกาะจับบนผนังหลอดเลือด

ถุงลงพองโป่งแล้วแตกออกด้วยเสียงที่คล้ายกับเสียงร้องของทารก

หัวใจเหือดเลือดฟีบแฟบเป็นก้อนเถ้าน่ารังเกียจ

ลิ้นที่หงิกงอเปล่งถ้อยคำป้อยอปลอบประโลมไม่ทันการ

นิ้วมือหลอมเหลวติดันขณะมือประนมไหว้

ดวงตาลุกไหม้ประดุจมองเห็นทางธรรม

 

 

ไฟไม่มีใบหน้าโชติช่วงอย่างไม่มีแสงกลางลมฤดูหนาว

โหมกระพือด้วยความศรัทธาอันมโหฬารประดุจมหาสมุทรใหม่

ที่โถมเข้าท่วมทับเกาะแห่งความสงสัยให้กลายเป็นแผ่นดินสาบสูญ

เราผิงไฟไม่มีชื่อเรียก

รวีแสงมองไม่เห็นขับไล่ความกลัวการไม่เป็นที่รัก

ความอบอุ่นไม่มีชื่อเรียกทำให้เราซื่อเชื่องเซื่องซึม

พอที่จะรังเกียจความไม่รู้ในความมืดมิดข้างนอกนั้น


Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: