so far away

 

เรื่องสั้นๆซึ่งประพันธ์ขณะเมามาย

 

Dream Sequence : เพียงเขาเงยหน้าขึ้นพลางพบสบตากับพระจันทร์ครึ่งเสี้ยวยามสนธยากาล เขาถึงแก่เป็นลมล้มหมดสติลงไปกลางพุ่มพฤกษ์ของสวนสาธารณะขณะกำลังวิ่งออกกำลัง และฟื้นครึ่งอีกครั้งบนตักของนางพราย ใกล้ๆกันนั้น คู่รักร่วมเพศร่วมรักอยู่ในสนามเด็กเล่น สวนสาธารณะมืดสนิท เรื่อแสงจันทร์ครึ่งเสี้ยวซีดเศร้าและอ้อมตักยะเยียบแปลกหน้า เขาตกหลุมรักเธอเพราะละเมอว่านั้นคือแสงจันทร์หาใช่ดวงตาไม่

 

 

สัมภาระอันทุกข์เศร้า ในร่มเงาของเหล้าองุ่นซึ่งเขาแบกขนมา เขาสัญญาจะปลดมันลงแล้ว แต่ก็ยังทำใจไม่ได้ สรรพสิ่งเคลื่อนคล้อยผู้คนเติบโต มีแต่เขาที่เข้าสู่ช่องเยือกแข็งของตู้เย็นขนาดยักษ์เพื่อที่จะจดจำ ก้อนน้ำแข็งแห่งความทรงจำถาโถมลงมาเป็นจดหมายฉบับหนึ่ง และอีกฉบับหนึ่งและอีกฉบับหนึ่ง

 

เดือนครึ่งเสี้ยวนั้นทุกข์เศร้า แสงที่สาดมาก็หลอกลวง เขาร้องให้ หยาดน้ำกลายเป็นตัวโน๊ต เสียงหนึ่งซึ่งสั้นและเศร้าสร้อย ขาปรารถนาจะรักนางพรายที่เขาไม่รู้จัก แต่ความรักนั้นชั่วแล่นเกินไป มันจบลงทั้งที่ยังไม่เริ่มต้น

 

คลี่จดหมายเก่าแก่ที่เขียนถึงคนรัก จดหมายซึ่งไม่เคยถึงส่งไป จมลงเป็นตะกอนเรื่อเรือง เขาฝันถึงการหลับไหลในอ้อมแขนของนางพรายในสวนสาธารณะ และการดื่มเหล้าองุ่นกับเสงเดือนครึ่งเสี้ยว

 

ความเมามายนั้นทำให้เศร้า ถนนไม่มีชื่อเรียกสุกสว่างอยู่กลางแสงเดือนครึ่งเสี้ยว ควันบุหรี่อ้อยสร้อย จากปากของหญิงสาวไม่ทราบนามที่ไม่เคยพูด เธอสูบบุหรี่และปล่อยให้ควันของมันเต้นรำอยู่ในหยดน้ำตาที่กลายเป็นตัวโน๊ตสั้นๆและเศร้าๆของเขา

 

โดยไม่ได้ตั้งใจเขามองเห็นชีวิตตัวเองในอีกหลาสิบปีข้างหน้า โดดเดี่ยวและทุกข์ระทม  ราวกับความทุกข์ระทมมีไม่เคยพอ หลับไหลในความเมามายันถึงนางพรายที่ไม่มีอยู่จริง เมื่อคุณไม่เคยรักใครมากพอคุณก็คืออีกคนที่ยืนอยู่หลังประตูที่ปิด อากาศซึ่งยะเยือกซ้ำๆ ความโดดเดี่ยวอันสวยงามที่คุณหลงไหลเป็นเพียงภาพลวงตาของพวกขี้ขลาดซึ่งทุกข์ระทม นางพรายบอกกับเขา เสียงทุกข์เศร้าเหมือนแสงเดือนครึ่งดวงซีดเซียวลอดผ่านใบไม้ในสวนสาธารณะทึมหม่น

 

ดื่มกับผม รอจนผมหลับได้ไหม คุณถึงค่อยจากไป สลายไป สาบสูญไป คุณไม่มีอยู่จริง แต่คุณจะอยู่อีกสักครู่ได้ไหม อย่างน้อยก็จนกว่าผมจะหลับไป ผมจะรักคุณก็ได้ถ้าคุณร้องขอ ความรักอันไร้ประโยชน์จากคนที่พยายามที่จะรักโดยไม่เคยรักใคร ฝนจะตกลงมาแล้ว และฝนจะทำให้คุณเศร้า เสียงของแสงจันทร์เสียดแทรกมาในสัมผัสของเธอผู้ไม่ปริปาก เด็กสาวที่ลูบศีรษะของเขาอีกเพียงครั้งก่อนสาบสูญชั่วนิรันดร์ กระทั่งแสงจันทร์ก็เลือนดับลับไป

 

กระทั่งความมืดโอบกอดเขานั่นแหละเขาถึงรู้ว่าเขามาถึงบานแล้ว สถานที่ว่างเปล่ามืดสนิทซึ่งค่อยห่อหุ้มเขา  มันก็เหมือนเรื่องเศร้าอื่นๆ เขามาถึงบ้านแล้ว

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: