บุหรี่

 

เขาร้องขอเวลาสำหรับบุหรี่อีกสักตัวก่อนจะออกเดินทางต่อ เฉกเช่นการร้องขอเวลาสำหรับกาแฟอีกสักถ้วย หรือการจ้องมองอีกสักสองสามนาที ซึ่งอาจจะกลายเป็นโมงยามยาวนานไม่รู้จบ สิ่งนั้นค่อยๆตราประทับลงไป เด็กหนุ่มเหม่อมองอย่างเบื่อๆเพราะไม่รู้จะทำอะไรดีในเวลาแบบนั้น กาแฟหมดไปนานแล้ว และเขาไม่สูบบุหรี่ รู้สึกโชคดีอยู่บ้างที่ไม่ได้แพ้ควันบุหรี่อะไรแบบนั้น

 

ทอดตาออกไปยังทุ่งน่าหลังเก็บเกี่ยวซึ่งเตียนโล่งราวกับเด็กประถมตัดผมทรงลานบินใหม่ๆในวัสุดท้ายก่อนเปิดเทอม อาการหวนหาอาลัยเส้นผมที่สู้อุตส่าห์เก็บรักษามาตลอดสองามสัปดาห์จนยาวพอจะหวีลงน้ำมันได้  แต่มันก็จบไปแล้ว โรงเรียนเปิดเทอม โลกเคลื่อนคล้อย ผมสั้นเกรียจนน่าเศร้า และบุหรี่ที่ยังไม่รู้จักหมดมวน

 

ห้วงเวลานิ่งงัน สองสามนาทีที่จะตราประทับลงบนตัวเขา ควันบุหรี่อ้อยสร้อยและแถวทางของตัวหนังสือซึ่งจมลึกลงไปในกระแสสำนึกและผลุดโผล่ขึ้นมาเป็นคำๆอย่างไม่ปะติดปะต่อ ไอ้คำอย่าง  ความทรงจำ  แก้ว นิ้วที่เคลื่อนไป หรือตัวอักษรบางตัวซึ่งกระเด็นกระดอนไปมาอยู่ในหัวที่อึงอล เด็กหนุ่มเลื่อนลอยออกไปยิ่งกว่าบุรุษตรงหน้าที่ร้องขอเวลา  ท่องไปในท้องทุ่งที่เพิ่งเก็บเกี่ยว ควันไฟที่อ้อยอิ่งราวกับควันบุกรี่สีเทาของเขาซึ่งทาบทับเข้ามา

 

เขาลุกขึ้นเก็บหนังสือเดินตรงไปราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น เด็กหนุ่มยังคงล่องลอยอยู่ในอากาศยามบ่ายอันอวลลอย  บุกรี่หมดมวน การเดินทางคืบเคลื่อน กาแฟเลื่อนไหลลงท้องปลุกเร้าจากภายใน

 

เขาคิดว่าเขาฝันว่าอยากจะขอต่อเวลาอีกสักนิด แต่สรรพสิ่งก็เคลื่อนไป

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: