อายแสงนีออน

เรื่องสั้นๆประพันธ์จากเพลงของ พุ่มพวง ดวงจันทร์

เปะปะออกจากโรงแรมเก่าโทรม สูบบุหรี่กลางอากาศกลางคืนเหม็นเน่า เสาไฟฟ้านั้นร้าวเศร้าด้วยแสงสีทึม หลังจากเสียสาวกลางแสงนีออนประหลาดล้ำ แสงนีออนวิบวาบสะท้อนลงบนแอ่งน้ำขังหน้าร้านที่เกิดจาการกดทับซ้ำๆของรถหรู  แสงไฟจากรถสาดวูบผ่านดวงตาเศร้าและเข่าเปล่าเปลี่ยวของเธอ  อากาศกลางคืนระอุอวลคาว กระโปรงสั้นเหนือเข่าหนาวเนื้อแนบนอนตลอดคืนนี้ เสี้ยวซีกหน้าซ่อนไว้ในหลืบมืดมิด เผยอรูปปากสีแดงเข้มออกมาเล่นแสง ควันบุหรี่เผาไหม้อวลในเสื้อเชิ้ตสีขาวรีดเรียบ  และยังหลงเหลือร่องรอยปริแยกอันทุกข์เศร้าที่หว่างขา  หมายเลขห้าทำจาพลาสติกของเธอนอนสงบอยู่ก้นกระเป๋ากางเกง  อีกหนึ่งค่ำคืนร้อนทุรนในความมืดและความหิวโหย  เธอโผเผออกจากโรงแรมม่านรูดแห่งนั้นในยามเที่ยง ดวงตะวันสาดส่องตรงหัว นอนสงบเหมือนความรักที่ลาลับซึ่งเขามีต่อเธอพาร์ตเนอร์ที่ทุกคนในโลกเอาได้ ยกเว้นเขา  ผ่าลงบนโยนีแปลบปลาบของเธอซึ่งตั้งฉากกับพื้นถนนคอนกรีตเจิ่งน้ำขังหยำเหยอะ อย่างเยาะเย้ย กระโปรงสั้นเลิกสูงขึ้นจนเกือบเห็นชุดชั้นในขณะเธอก้าวขึ้นรถเงียบเชียบหลัง ต่อรองราคา

เธอไม่รู้ว่านี่มันที่ไหน กล่าวให้ถูกต้องไม่รู้อะไรเลย เธอจากไปพร้อมกับแขกคนที่เขาสงสัย  คนที่มาเรียกใช้บริการของเธอซ้ำๆ พักหลังถึงแก่ลอบส่งสายตาหวานเยิ้มก่อนลาจาก ชายคนที่เธอเชื่อถือสาบสูญไปกลางแสงตะวันตรงหัวพร้อมกับพรมจารีของเธอในแสง ปลอม ก้าวเข้าในห้องแสงประหลาดล้ำ นีออนสีแดงส่องไฟกระพริบวูบวับราวกับแสงเทียนระหว่างพิธีกรรม ห้องฉุนกลิ่นสเปรย์ปรับอากาศและคาวน้ำตาของเธอ เธอไม่ได้ประกาศก้องเงียบเชียบ เพียงหายไปจากห้องในเช้าวันหนึ่ง ลูกค้าและเธอหันหลังให้แก่กันเปลื้องเปลือยเสื้อผ้าเงียบเชียบ ทุกอย่างดำเนินไปในรูปแบบของศาสนพิธีแกนๆ เด็กเปิดม่านมองเธอด้วยสายตาก้อรอก้อติก เขาไม่เคยร้องให้ให้กับเธอ แต่ใช่จะไม่เสียใจ  เขาและเธอจะไม่ร้องให้ให้กับอะไรแต่จะเสียใจกับทุกอย่างที่เกิดขึ้น เธอนอนหงายถ่างขาอ้ากว้าง เปิดห้องสารภาพบาปเมือกคาวให้เขาใช้บริการ จังหวะอันเศร้าสร้อยที่ถูกเล่นซ้ำในบทเพลงไร้ท่วงทำนองของความหื่นอยาก หว่างขาซึมเอ่อด้วยสิ่งที่อาจจะเป็นเลือดสาวหรือน้ำกามคาวฉุนที่จะติดตัวเธอ ไปจนตาย เขาเป็นเด็กเสริ์ฟ เป็นคนเชียร์แขก และเธอเป็นหญิงงามเมือง เรื่องเศร้าๆที่จบสิ้นลงเพียงกระจกกั้น เธอจ้องหลอดนีออนเหนือหัวเตียงจนตาเจ็บขณะฟูกพะเยิบไหวอย่างเอาแต่ใจเมื่อ ครู่นี้เธอยื่นในส่วนของเงามืด  เธอเพิ่งมาอยู่เมืองนี้ได้สามเดือนและถูกมันกลืนกินในนามของความรัก ความหื่นอยากยากระงับของวัยสาว หมายเลขห้าติดหน้าอกเศร้าๆของเธอคือของชิ้นเดียวเหลือไว้ต่างหน้าหมายเลข ซึ่งนอนสงบนิ่งในกระเป๋ากางเกงของบ๋อยคนซื่อผู้เดินทางไกลมาพร้อมกับเด็กสาว ตอนเธออายุสิบเก้าเมื่อห้าปีก่อน  จ้องมองกลางคืนที่จ้องกลับ บัดนี้เธอจ้องแสงสว่างชืดชาไร้อารมณ์ ตลอดอายุสิบเก้าปีเต็มเธอไม่เคยรู้สึกไกลจากบ้านมากเท่านี้มาก่อนเลยในชีวิต ไกลจนเหมือนเธอจะหาทางกลับบ้านไม่พบตลอดกาล มืดกับสว่างชีวิตของเธอลดรูปลงเหลือเพียงเท่านี้โยนีที่เปิดออกและโยนีที่ ปิดสนิท

โยนีของเธอยังคงปวดแสบตอนที่เธอไปถึงสถานีขนส่ง เขาไปถึงขนส่งแล้วตอนเธอกลับมาที่บาร์ถามหาเอากับเพื่อร่วมงาน ตอนที่เธอกลับเข้าบ้านความมืดยังคงถลึงตา ลูกสาวที่เธอขายตัวเลี้ยงดูหนีออกจากบ้านไปพร้อมกับไอ้หนุ่มข้างบ้าน ขึ้นรถทัวร์จากเธอไปไม่หวนกลับ ทิ้งจดหมายแสบไส้ไว้ให้ดูต่างหน้า ซื้อตั๋วรถกลับบ้านด้วยเงินที่ชายคนรักของเธอทิ้งไว้บนหัวเตียงก่อนจะจากไป ไม่หวนกลับ  คนที่ทิ้งเธอเอาไว้อย่างโหดเหี้ยมในสีแสงของห้องตกแต่งโรงแรมไอ้หนุ่มมัน เจ็บมากเอ็งไม่รู้หรือ เพื่อนสาวหมอนวดตอบโต้เธออย่างเผ็ดร้อน ด้วยรู้สึกมีชัยหลังจากเธอเป็นกะหรี่อีกคนที่ไปไม่รอด อีลูกเวรกูสู้อุตส่าห์ถ่างขาเลี้ยงมึงมาจนโต มึงกลับทิ้งกูไปเสียได้ กลางคืนถมึงทึงจ้องมองเธอด้ายสายตาของการลงโทษผู้หญิงร่านรัก วาสนากูมันต่ำเตี้ย เมียเขามีลูกตั้งขโยง และตอนนี้กูไม่เหลือใครอีกต่อไป ค่าเทอมโรงเรียนนับมาอย่างดีมัดรวมอยู่ในกระเป๋าถือ ตอนนี้ไม่จำเป็นอีกแล้ว  ตั๋วกลับบ้านเต็มยาวจนสิ้นสงกรานต์ เธอจึงโผเผกลับห้องเช่า หมายเลขกลัดติดอกสาบสูญ และชายคนที่เธอคิดว่าจะคอยเธอเสมอจากเธอไปไม่หวนกลับ ใครสักคนติดเบอร์ใหม่ให้เธอที่อกเสื้อ ทาสีหน้าตาเสียให้ชุ่มฉ่ำกลบความเศร้ากลืนลงคอเสีย แบงค์เป็นพันๆปลิวว่อนอยู่ใต้หว่างขาของตัวเธอเอง จ้องมองแมงเม่าบินเข้าหาหลอดไฟระอุอุณหภูมิ ยามเช้าจะสาดแสงมาและเธอจะค่อยๆเคลิ้มหลับไป ก่อนจะตื่นเอาตอนเย็นย่ำ  เธอหลับไปในแสงจ้า ตื่นมาด้วยอาการไข้ขึ้นสูง กลีบที่บวมช้ำของเธอค่อยๆยุบลง เหลือแต่หัวใจซึ่งบวมพองคับอก เธอพบว่าต่อให้เรื่องเลวร้ายที่สุดเธอก็ลืมมันได้ ผินหน้าหงายขึ้นจ้องเพดานสู้ตากับแสงนีออนที่สาดลงมาอย่างจงใจ  กระจกสะท้อนแสงไฟเรื่อเรือง  ไม่มีอีกแล้วพาร์ทเนอร์เบอร์ห้า มีเพียงเรือนร่างเปล่าๆที่ไม่อาจหวนกลับไปเป็นหญิงคนรักของใครได้อีกต่อไป กะหรี่คนเศร้าแอบข้างเสาร้องให้ในชั่วโมงเล่นเมียผัวใต้แสงนีออนอนุเคราะห์ โดยกรมทางหลวง

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: