ดูเหมือนชีวิตนั้นจะยาวนานเกินไป



 

 

เขียนจดหมายถึงความว่างเปล่ายาวสามร้อยหน้ากระดาษ

ความฝันนั้นนับว่าเศร้าสร้อยเกินไป

ถึงที่สุดมีแต่สายฝนทรยศเท่านั้นที่เราพอจะนับเป็นเพื่อนได้

 

ดูเหมือนชีวิตนั้นจะยาวนานเกินไป

พอถึงที่สุดกระทั่งทะเลก็หุบปากเสียสนิท

ถ่มความทรมานที่เธอเอาไปทิ้งคืนมาในมหาสึนามิ

 

หากนกนั้นเดินแทนที่จะบิน

เราจึงถนัดที่จะริษยา

มนุษย์นั้นน่ารักใคร่

ในยามที่พวกเขาพ่ายแพ้ หรือยอมจำนน

 

ความว่างเปล่าสีขาวสะอาด

เปื้อนเปรอะเสมอด้วยน้ำเนื้อของชีวิต

เป็นด่างดวงทุเรศทุรัง

 

แสงจันทร์รำไรส่องลอดม่านหน้าต่าง

ความน่ารำคาญเล็กๆที่ทิ่มแทงความมืด

เหมือนเศษทรายในรองเท้า

 

ถ้าจะหาความหมายอะไร

ก็ตายเสียดีกว่ากระมัง

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: