ความเหนื่อยล้า (ชื่อชั่วคราว) : บทที่4 การเขียนถึงความตาย


เขาว่าเขาเหนื่อยล้าเกินจะเขียนเรื่องนี้จบ บางทีเขาอาจจะทิ้งมันไป ราวกับความสนใจที่เขามีต่อตัวละครซึ่งไม่มีอะไรน่าสนใจนี้เหือดไปเสียดื้อๆ  เขาอาจจะออกไปดูหนัง ไปหาจูนแล้วคัดลอกตัวละครสักตัวมาแทนตัวละคร’เขา’ในเรื่องนี้ เขากลายเป็นส่วนหนึ่งของมันในหัวและแปลกแยกกับมันบนหน้ากระดาษ ฤดูฝนยาวนานเกินไป และเขาก็เอาแต่เขียนวน เขียนถึงความเหนื่อยล้าซ้ำๆจนรู้สึกเหนื่อยล้า

 

มีภูติผีอยู่ในทุกที่ เขารู้สึกได้ ถ้าจะนับย้อนหลังกันจริงๆแล้วไม่มีพื้นที่ใดเลยที่ไม่เคยมีความตาย ความตายติดใจเขามากในระยะหลัง ความตายที่มีค่า ความตายที่ไม่มีค่า  ความตายไหลเข้ามาในเรื่องราวของเขาซึ่งแรกทีเดียวมันควรไม่มีอะไรเกิดขึ้น ผู้คนเหล่านี้คือตัวแทนของเขา คนที่ยืนอยุ่บนสุสานของคนอื่น และอาจลงมือปลุกดอกไม้ การรู้ว่าเขายืนอยู่บนสุสานทำให้พวกเขาทุกข์เศร้าแต่ก็ทำอะไรไม่ได้ อย่างมากก็ขุดหลุมศพให้กับตัวเองนั่นกุนเดอราหรือเปล่าที่พูดไว้ การรับเอานักเขียนคนอื่นๆเข้ามาในหัวเป็นภัยต่อการเขียน  เขาจุดบุหรี่สูบ แต่เขาไม่สูบบุหรี่ เขาจะยกเรื่องการสูบบุหรี่ไว้ในเรื่องแทน  เขาไม่ควรเขียนเรื่องที่น่าเบื่อ แต่ความน่าเบื่อเป็นเรื่องราวเดียวที่เขามีมาตลอดชีวิต ความน่าเบื่อและความเหนื่อยล้า ความเหนื่อยล้าแบบเดียวกับการที่เราสถานที่ราชการแล้วพบว่าเราลืมเอาเอกสารมาชิ้นหนึ่ง เรากลับไปที่บ้าน เอาเอกสารแล้วมาต่อคิวอีกครั้งแต่เจ้าหน้าที่คนใดคนหนึ่งทำอะไรพลาดสักอย่างหนึ่งเช่นลืมลงวันที่ หรือสะกดชื่อเราด้วยอักษรตัวหนึ่งแทนที่จะเป็นตัวอื่น แล้วทุกอย่างก็พังพินาศ เรากลับมาเริ่มต้นใหม่ กระบวนการซึ่งไหลไหไม่สิ้นสุดเพราะไม่มีใครมองเห็นกันและกัน ความเหนื่อยล้าผลักเราจากโต๊ะหนึ่งไปโต๊ะหนึ่ง เจ้าหน้าที่คนนั้นลาพักร้อนมาใหม่วันพรุ่งนี้ ความเหนื่อยล้าแบบนั้น ความเหนื่อยล้าที่แนบมากับสายตาหมิ่นแคลนความไม่ประสาของเรา ซึ่งเรามาตระหนักรู้ตอนที่เรากลับถึงบ้านว่ามันเป็นความผิดพลาดของระบบต่างหาก ความเหนื่อยล้าแบบนั้นสิงสถิตย์อยู่ ราวกับระบบราชการอันหน่วงหนืดเคลื่อนไหวคุมความเป็นไปในโลกนี้ ไม่มีเสรีภาพเหลือให้เราอีกแล้ว แม้แต่ในงานเขียนของเราซึ่งถูกบังคับให้ไม่ย่าเบื่อทั้งที่ความน่าเบื่อ ความเหนื่อยล้านี้เองคือสารัตถะ

 

และความตาย ความตายอันมีคุณค่า ความตายอันไร้คุณค่า การถูกจดจำหรือลืมเลือนไป ความตายอย่างป่าเถื่อนหรือสงบนิ่ง  การทรุดลงร้องขอชีวิต การรู้ตัวและไม่รู้ตัว ความตายที่คืบคลานมา เขาอยากจะเขียนว่าเขาเกือบตายในการกระชับพื้นที่สลสายการชุมนุม แต่เขาไม่ได้ไปชุมนุมเหมือนที่เขาไม่ได้สูบบุหรี่ เขาอาจใส่เรื่องนี้ลงไป แต่มันก็มีแต่ความน่าเบื่อ เขาคิดถึงการชุมนุม และมันก็ผ่านไป สุดท้ายอุดมการณ์อะไรก็เป็นเรื่องประเดี๋ยวประด๋าวไปเสียทั้งนั้น

 

จูนไม่อยู่ที่ปลายสาย เขาหนื่อยเกินกว่าที่จะเขียนอะไรได้ มาสิเรื่องราวคนอ่านจะได้สนุกๆหน่อย เขาจะเขียนให้ตัวเองตายในตอนจบ ความตายที่สวยงามและไร้คุณค่า โรแมนติคละม้ายการฆ่าตัวตาย แต่พิเศษกว่านั้นเหนือจริงกว่านั้น

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: