ความเหนื่อยล้า(ชื่อชั่วคราว) : บทที่ 5 ระหว่างเพลงเศร้า

 

สิ่งที่น่าเศร้าที่สุดคือการที่เธอต้องมองเขาจากด้านหลัง เดินห่างออกไปเรื่อยๆ  ฉับพลันเธอพบตัวเขาเติบโตขึ้นอย่างรวดเร็ว เช่นกันกับที่เธอแก่เฒ่าลงหนึ่งร้อยปีในหนึ่งนาที

นั่นคือเรื่องเล่าของจูน จูนคนที่เราได้แต่นึกฝันเอาโดยไม่เคยได้พบ จูนคนที่มีดวงหน้าประพิมพ์ประพายคล้ายแคโรล คิง  ผมยาวยุ่งๆ และยีสีซีดๆ กับดวงตาเศร้าสร้อยที่ริมหน้าต่างเหมือนปกอัลบั้มแทเปสทรี  จูนคนที่ที่จริงไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นกับเธอ เราแค่จินตนาการเอา

 

จินตนการถึงการจากลาที่เดินทางมาทีละนิดละน้อย เชื่องช้าจนเราไม่อาจสังเกต ร่องรอยแตกร้าวลอดเข้ามาในจังหวะชีวิตเหมือนกระแสลมฤดูหนาวในบ้านเก่าโย้เย้จวนพัง เหมือนสายฝนที่หล่นลงโอบคลุมเมืองนี้ไม่สิ้นสุดจนกระทั่งหนังสือที่เก็บไว้มนตู้มิดชิดยังต้องบวมพองด้วยละอองชื้นของมัน ความรักของเธอกับเขาค่อยๆสิ้นสุดลงช้าๆ มันทำให้เธอเศร้าเวลาที่นึกถึง และเราควรได้อ่านเรื่องเศร้าๆเกี่ยวกับความรัก เรื่องพวกนี้มีโครงสร้างแบบเดิมๆแต่จู่จับหัวใจเราทุกครั้งจนพอจะบอกได้ว่านี่นับเป็นเรื่องเป็นราวที่สุดแล้ว จินตนาการถึงหญิงสาวที่ริมหน้าต่าง หญิงสาวที่จู่ๆก็เดินข้าลงเพื่อมองคนรักของเธอจากด้านหลัง จินตนาการถึงการร่วมรักเงียบเชียบที่เธอพยายามจะโอบกอดเขาไว้ให้เนิ่นนานที่สุด ขณะที่เขาอยู่ในตัวเธอ  เขาก็รู้สึกเรื่องความเศร้าแบบนั้น มันเยือกลึกอยู่ในหัวใจซึ่งแนบชิดกัน เต้นในจังหวะเดียวกันเป็นครั้งท้ายๆ เธอคิดว่าเธออาจจะร้องให้ออกมาแล้ว เขาทำเธอเจ็บโดยที่เขาเองก็ไม่รู้ตัวและได้แต่สำนึกเสียใจที่เขาไม่รู้ในขณะนั้น เราต่างทำให้คนรักของเราแตกหักเสียหายเสมอ แก้วที่แตกร้าวบางชนิดต่อให้พระเจ้าก็ซ่อมแซมไม่ได้ การแตกร้าวทำให้แก้วกลมๆที่กลวงเป็นเศษกระจกที่มีคม แต่มันไม่อาจเอาไปใช้ทำอะไรได้อีก นอกจากบาดกันและกันให้เลือดไหลจนหมดตัว  เขาถามเธอว่าคุณเป็นอะไรไหม เธอตอบว่าเปล่า เธอไม่ได้เป็นอะไรเลย หลบตาเขาด้วยการเสมองความเศร้าซึ่งค้างอยู่ในเม็ดฝนของอรุณรุ่ง เขากอดเธออีกครั้งอบอุ่นนุ่มนวลเหมือนที่เคยเป็นมา เพราะคนเราไม่มีทางรู้เลยว่าเราจะเยียบเย็นลงเมื่อไหร่ เขาพูขึ้นว่าผมทำให้คุณโกรธหรือ เปล่าเลย เขาไม่ได้ทำให้เธอโกรธ แต่ทั้งหมดนี้ทำให้เธอเศร้าและเหนื่อยล้า เธอลุกขึ้นจากที่นอนและเกิดเพลงของแคโรล คิง เธออยากกอดเขาอีก กอดเขาให้นานเกินไปจนเขารู้สึกอึดอัดอยู่กลังกำแพงความรู้สึกปิดทึบของเธอที่เขาไม่อาจเข้ามาได้ คุณทำดีที่สุดแล้วแต่เราต่างอยู่ในจักรวาลที่มีแต่จะเคลื่อนห่างจากกัน เพลงเศร้าสร้อยของแคโรล คิงกล่าวถึงสายฝนที่หล่นลงมามากเกินไป เธอรู้สึกหนาวเยือกอยู่ในอ้อมกอดของเขา เขารู้สึกถึงความยะเยือกข้างในของเธอแต่เขาทำให้เธออุ่นขึ้นไม่ได้เลย นี่คือความเศร้าประการหนึ่ง

 

เรื่องเล่าเหล่านั้นมักเดินทางมาเช่นนี้ แหละ มุ่งหน้าสู่โศกนาฏกรรมอันปฏิเสธไม่ได้  ห้องที่เต็มไปด้วยหน้าต่าง แสงแดดที่สาดส่องเพลงโฟลค์ของยุคสมัยที่ล่วงเลยไปและแก้วที่แตกหักเสียหาย มีเรื่องร้ายเกิดขึ้นพวกเขาอาจจะงอนกันเมื่อเขาหันหลังออกไป ให้คุณได้นอนสบายๆ เธอกอดตัวเอง เพราะมันเหมือนกับระยะชั่วพลิกตัวระหว่างเขากับเธออยู่ที่อีกห้านของจักรวาล เธอถอยห่างจากเขานิดหนึ่งแล้วพูดอะไรเศร้าๆออกมา หวังโดยไม่ตั้งใจให้มันทิ่มแทงความรู้สึกของเขา คุณนี่นะ เธอออาจจะพูดแค่นั้น และเขาก็พ่ายแพ้ เขาทำอะไรบางอย่างให้เธอไม่พอใจ  ความรักเรียกความเหนื่อยล้าคืบคลานเข้ามาเชื่องช้า เขาเหนื่อยที่จะเอาใจเธอ เธออ่อนล้าที่จะต่อสู้กบสิ่งต่างๆความเหนื่อยล้าทำให้พวกเขากลับไปตลอดคืนโดยไม่แตะสัมผัสกันและตื่นในยามเช้าที่ยะเยือกถึงที่สุด

 

นี่กำลังเดินทางมาแล้ว จูนคิดเศร้าๆบางทีมันเป็นเรื่องดีที่เพลงเศร้าของแคโรล คิงยาวแค่สามนาที  เธออยากอยู่ในช่วงว่างระหว่างเพลงเศร้าเพลงหนึ่งกับอีกเพลง แต่เธออยู่ในเพลงนั้น ถูกดเปิดซ้ำไปชั่วนิรันดร์

 

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: