เขาเต้นรำอยู่ในบทกวีของเธอ

 

 

เขาคิดเพียงแต่ว่า

ถ้าเขาเต้นรำต่อไปเรื่อยๆ

ความทรงจำจะค่อยถูกสะบัดออกจากตัว

ถึงที่สุด เมื่อเขาล้มลงตายในขณะที่กำลังเต้น

เขาจะลืมทุกอย่างหมดสิ้น

 

เธอคิดเพียงแต่ว่า

ถ้าเธอเขียนบทกวีเกี่ยวกับความทรงจำของตนเอง

มันจะติดอยุ่กับเธอโดยไม่จากไปไหน

ความทรงจำจะไม่ถูกลืม

กระทั่งเมื่อเธอล้มลงตายต่อหน้าโต๊ะเขียนหนังสือ

ความทรงจำก็จะเรืองรองขึ้นมาจากหน้ากระดาษที่ว่างเปล่า

 

และด้วยการเขียนนั้นเอง

เธอค่อยๆหลงลืมว่าเขียนอะไรอยู่

และในการเต้นรำ

ท่วงท่าได้ไหลซึมติดแน่นอยู่กับเขา

จนเขาไม่ได้คิดว่ากำลังเต้นรำ

 

เขาเต้นรำอยู่ในบทกวีของเธอ

เธอเขียนซ้ำบรรยายท่วงท่าของเขา

ในที่นั้นความทรงจำถูกเผาไหม้ด้วยไฟของกาลเวลา

จนเหลือเพียงขี้เถ้าของข้อเท็จจริง

ฟุ้งลอยยามกระแสลมจาการสนทนาของผู้คนหกสิบล้าน

ป้องปากกระซิบโดยพร้อมเพรียงกัน

 

สิบกันยายนสองห้าห้าสาม

วิวัฒน์ เลิศฯ

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: