บันทึกของนักสัตววิทยา



ผมไม่รู้จะพูดถึงเรื่องนี้อย่างไร ผมตัดสินใจเดินทางเข้าไปที่นั่นในฐานะของนักสัตววิทยาคนหนึ่ง ด้วยจิตวิญญาณของนักสัตววิทยาผู้ศึกษาพฤติกรรมสัตว์ ผมเดินทางไปที่นั่นด้วยความไม่รู้ และความอยากจะเข้าใจ เรื่องแบบนี้ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน มันไม่เหมือนการศึกษาพฤติกรรมการสื่อสารของโลมา หรือ ฝูงลิง ไม่มีนักสัตววิทยาคนใดเคยศึกษาสิ่งนี้มาก่อน กล่าวอย่างง่ายสิ่งที่พวกเขาสื่อสารกันเป็นสิ่งใหม่ เป็นภาษาใหม่ ที่คล้ายคลึงกับเสียงร้องอย่างสัตว์

 

พวกเขาเริ่มต้นจากการเป็นมนุษย์ เหมือนกับผม แต่เมื่อพวกเขาชุมนุมกัน พวกเขาก็ค่อยๆสร้างภาษาของตัวเองขึ้น (นี่เป็นแง่มุมในฐานะนักสัตววิทยา และนักภาษาศาสตร์) จากข้อความ ถ้อยคำ มันค่อยๆกลายสภาพไปคล้ายเสียงร้อง เสียงร้องขอความช่วยเหลือ เสียงครวญครางอย่างเจ็บปวด เสียงคำรามอันเกรี้ยวกราด เสียงอย่าสัตว์ที่คุณจะไม่มีวันเข้าใจกว่าผม ผู้ซึ่งถือสิทธิ์เหนือคุณในฐานะผู้ศึกษาพฤติกรรมการสื่อสารของสัตว์จะแปะสัญลักษณ์บอก สัญญะที่ผมเข้าใจเอาผ่านทางการสำแดงกิริยาขณะส่งเสียงร้อง ไม่เคยปรากฏมาก่อนว่าภาษาถูกทำให้กลายเป็นเสียงร้องอย่างสัตว์ มีแต่การศึกษาเสียงร้องอย่างสัตว์ เพื่อค้นหาภาษา พวกเขากลายเป็นด้านกลับของวิวัฒนาการ ที่มองจากมุมมนุษย์ ขณะที่ผมศึกษาพวกเขาจากวิธีการดั้งเดิม กล่าวตามสัตย์ผมไม่คิดว่าผมจะทำความเข้าใจเรื่องราวพวกนี้ได้

 

พวกเขามารวมตัวกันอย่างมนุษย์ เริ่มจากการชุมนุมอันแสนธรรมดาสามัญ สิ่งหนึ่งที่คนทั่วไปมักไม่ค่อยรู้ คือเมื่อมนุษย์มาชุมนุมกันแรกทีเดียวพวกเขาจะพูดด้วยภาษาเดียวกับเรา แต่ยิ่งเวลานานไป ภาษาชนิดใหม่จะถูกสร้างขึ้น หลังจากผ่านการพูดคุยกับนักระวัติศาสตร์ ผมค้นพบว่า ภาษาของแต่การชุมนุมนั้นไม่เหมือนกัน และเมื่อใดก็ตามที่ภาษาถูกถ่ายโอนไปยังภาษาใหม่ พวกเขาจะไม่สามารถสื่อสารกับพวกเราได้อีก และลงเอยอย่างฉิบหาย

 

ภาษา ภาษา เราพูดถึงมันในฐานะของการพูด พวกเขาพูด แต่มันกล้ายเป็นเสียงร้องอย่างสัตว์ เสียงซึ่งถูกนำไปเทียบเคียงหาความหมายจากเสียงที่มีอยู่ก่อนหน้า เมื่อเขาพูดเมื่อเราฟัง เราไม่ได้ฟังมันในฐานะของภาษาใหม่ เราเทียบเคียงกับภาษาที่มีอยู่เดิม ถ้อยคำประคับประคองความหมาย เราไม่ค้นหาหน่วยทางภาษา เมื่อมันกลายเป็นเพียงเสียงร้องอย่างสัตว์ ผมพยายามอย่างยิ่งในการฟัง และแกะหน่วยย่อทางภาษาของมัน วันแล้ววันเล่า ผมไปที่นั่น กินนอนอยู่ในที่นั้น ทอลองใช้ชีวิตเช่นเดียวกับพวกเข แรกทีเดียวเรากลับไปสื่อสารกันผ่านทางท่าทางกิริยา พวกเขาให้ผมกินเหมือนกับที่พวกเขากิน นอนเหมือนกับที่พวกเขานอน ในเบื้องต้น ผมเชื่อยอย่างแน่นอนว่าเขาเข้าใจสิ่งที่ผมพูด เขาฟังรู้เรื่อง มีแต่ผมที่ไม่เข้าใจ ทำได้เพียงสังเกตสังกาและตีความ ในช่วงเวลานั้น ผมอัดเสียงและจดบันทึก พยายามแยกความหมายของเสียงสูงต่ำ แล้วจัดชุดศัพท์ที่ผมพอนึกได้จากการเฝ้าฟัง แรกทีเดียวผมเข้าใจว่าพวกเขามีพฤติกรรมรวมหมู่ พวกเขาทำ และพูดในสิ่งเดียวกัน พวกเขาอยู่รวมกัน แต่ผมค่อยๆพบว่า ที่จริงแล้วน่าจะมีเสียงร้องอย่างสัตว์ซึ่งประกอบขึ้นเป็นหน่วยภาษาหลากหลายรูปแบบ มากกว่า สองร้อยภาษาไหลเวียนอยู่ในนั้น แรกทีเดียวผมคิดว่ามันเป็นเรื่องความแตกต่างทางสำเนียง เพราะพิจารณาจากลักษณะทางกายภาพ เป็นทื่อแน่ได้ว่า พวกเขาไม่ได้สืบเชื้อสายพันธุ์เดียวกัน นั่นยิ่งทำให้ผมสงสัยในพฤติกรรมรวมหมู่ของพวกเขา

 

อย่างไรก็ตามการศึกษาพฤติกรรมของพวกเขาถูกสั่งระงับในเวลาต่อมา พวกเขา (หมายถึงหัวหน้าศูนย์วิจัย)เรียกตัวผมกลับ และปฏิเสธการให้เงินทุนในการศึกษาวิจัยต่อ ไม่มีประโยชน์อะไรที่จะศึกษาสัตว์ที่กำลังสูญพันธ์ ซึ่งนั่นทำให้ผมโมโหอย่างยิ่ง พวกเขาไม่มีสิทธิ์พูดว่าสัตว์ที่กำลังสูญพันธุ์ หัวหน้าไม่ได้พูดอะไรแต่บอกเป็นนัยๆว่ารัฐบาลจะเข้าควบคุมเรื่องนี้ ด้วยวิธีการเดียวกับการจัดการสุนัขจรจัด วิธีการเดียวกับการจัดการช้างตกมันหลงฝูงเข้ามาเหยียบย่ำพื้นที่ในหมู่บ้าน วิธีการเดียวกับการจัดการเสือร้ายที่หิวโซ จนเข้ามาขโมยกินวัวของชาวบ้านที่เลี้ยงไว้ นอกจากนี้เขายังกลัวผมติดเชื้ออีกด้วย เพราะเป็นที่แน่ชัดจากนักวิชาการสายสาธารณสุข ว่าการที่พวกเขากลายเป็นสัตว์ เกิดจากการติดเชื้อบางชนิด ซึ่งทำให้วิวัฒนาการถอยหลัง ถ้าถามผม ผมคิดว่านี่โง่เง่า และเป็นไปไม่ได้ในทางระบาดวิทยา ให้เชื่อว่าพวกเขาถูกผีเข้าสิง ตามแบบชนเผ่าบางที่ยังเข้าใจได้มากกว่า ถึงที่สุดผมถูกกีดกันออกจากงานวิจัยชิ้นนี้ พวกเขาถูกกวาดเก็บไปด้วยวิธีอันโหดเหี้ยม ในฐานะขของสัตว์ชนิดหนึ่ง ไม่นานหลังจากนั้นผมก็เริ่มลืมเลือนรูปแบบทางภาษาของพวกเขา วิธีที่พวกเขาสื่อสารกัน มันค่อยๆจางไปจากหัวผมราวกับกลิ่นหอมของน้ำยาปรับผ้านุ่มในเสื้อที่ถูกแขวนเก็บไว้ในตู้ ถ้าคุณต้องการจะสวมเสื้อเก่าคุณต้องนำออกมาซักใหม่ ใส่น้ำยาชนิดใหม่ ข้อมูลดิบทั้งหมดค่อยสูญหายไปตามกาลเวลา บางทีผมก็ต้องใช้เวลาเป็นนานสองนานเพื่อจะทำใจให้เชื่อว่าเคยมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นในชีวิต  โดยไม่รู้เนื้อรู้ตัว เสียงร้องอย่างสัตว์นั้นค่อยๆถูกลืมโดยสมบูรณ์แบบ

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: