เบื่อจะหายใจในความเบิกบานเต็มทน

ด้วยท้องที่แห้งผากและดวงใจที่กำลังลุกไหม้

ลึงค์ที่แข็งขันและปอดที่ฝ่อฟีบ

สมองซึ่งเปื้อยเน่าและนิ้วมืออันหงิกงอ

ข้าพเจ้ากล้ำกลืนฝืนทนใช้ชีวิต

พุ่มพวงตูมเต่งของดอกไม้แรกสาว

ถันที่พอกพูนบนหน้าอกของหญิงงามเมือง

ฝันกลางวันที่ลามกจกเปรต

สิ่งนั้น

ชักลากข้าพเจ้าออกไปพบโลก

ความอิ่มใจในสิ่งเล็กน้อย

รอยยิ้มของคนแปลกหน้า

ความสุขของการให้โดยไม่หวังผล

บ่อยครั้งชำกนำข้าพเจ้าไปสู่ความคลื่นเหียน

คุณธรรมที่ส่องนำดั่งแสงเทียนกลางดวงอาทิตย์

ความดีงามซึ่งจัดจำแนกความชั่วราวสกัดยาฝิ่นจากดอกไม้

ความสุขตาบอดข้างเดียวจ้องมองผีเสื้อ

บ่อยครั้งโบยตีข้าพเจ้าอย่างรวดร้าว

ตัวประหลาด! พวกนอกศาสนา! ไอ้มหาวายร้าย! ไอ้คนขายชาติ !

ข้าพเจ้าเดินเข้าไปหาท่านจากทางด้านหลัง

เพื่อที่ท่านจะได้เสือกมีดออกมาอย่างสะดวก

เบื่อจะหายใจในความเบิกบานเต็มทน

ยี่สิบเอ็ดสิงหาสองห้าห้าสาม

วิวัฒน์ เลิศฯ



Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: