ฝนกลางคืน

เสียงฝนกลางคืนหล่นลงระหว่างจังหวะหัวใจเต้น

วัชพืชชำแรกใบเฉาขึ้นระหว่างรอยแตกของคอนกรีต

ข้าพเจ้าเคลิ้มฝันระหว่างวาดภาพดอกไม้

ความงามของฝันนั้นวาดออกมาไม่ได้

ดอกไม้ของข้าพเจ้าจึงเศร้าด้วยความริษยา

เครื่องบินลำหนึ่งร่วงลงจากฟากฟ้าปารีส

เด็กชายคนหนึ่งพลัดตกจากต้นไม้หลังบ้าน

กิ่งที่เปราะหัก และกล่องดำที่ไม่ถูกค้นพบ

บรรจุเสียงเพลงลาของสายลมซึ่งเสียดสีกับเศษแตกหักของกระดูกและเหล็กกล้า

ความฝันเกี่ยวกับเธอก่อนเราจะพบกัน

สว่างเหมือนแสงดาวเหนือซึ่งสะท้อนลงในทะเลลึก

หากเธอนั้น

เป็นดั่งเรือข้ามฟากที่ทำลายความสงบของมหาสมุทร

น้ำหนักของความเป็นเจ้าของกดทับลงบนจดหมายรัก

ซึ่งหลุดลอยจากมือของฉันขณะปีกของมันดื้อดึงจะบินไปสู่อดีต

ฉันครุ่นคิดถึงคำรักที่ไม่ได้เอื้อนเอ่ย

พอพูดออกมามันก็กลายเป็นคำลวงที่ร่วงลงในเขาวงกต

มีแค่ในเพลงลาเท่านั้นที่ฉันค้นพบความรัก

ร่องรอยว่ามันเคยมีอยู่จริง

สิ่งซึ่งได้สิ้นสุดลง ความฝันที่ไม่อาจเอื้อมคว้า

มักจะมีความหวานเจืออยู่

เตือนว่าเราไม่อาจครอบครองได้

ฉันคิดถึงเธอในทุกจังหวะหัวใจเต้น

หากระหว่างนั้นฉันคงเป็นเพียงทุ่งโล่ง

ซึ่งสายฝนหล่นลงมาอยู่เช่นนั้นยาวนานหนึ่งร้อยปี

ยี่สิบสองสิงหาคมสองห้าห้าสาม

วิวัฒน์ เลิศฯ

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: