ผู้ล้มตายในสมรภูมิความทรงจำ

ล้มตายในสมรภูมิความทรงจำ

ร่างค่อยโปร่งบางใสแลเลือนไปในห้วงอวกาศ

ฝุ่นผงซึ่งล่องลอยในแรกสายลมของฤดูหนาวบาดเนื้อ

ประจุเสียงสะอื้นของแม่ผู้สูญเสียลูกชายให้แก่ประวัติศาสตร์

เมื่อเสียงปืนสงบลง หูของเราก็อื้ออึง

เมื่อฝุ่นควันจางลง ดวงตาเราก็พร่ามัว

เมื่อเราดื่มน้ำที่ร้อนจัด ลิ้นของเราจะแข็งชืด

เมื่อเราบาดเจ็บ เนื้อหนังของเราจะเน่าเปื่อย

ในการหลงลืม พวกเรามีชีวิตอยู่

ในการประนีประนอม พวกเรามีชีวิตอยู่

ในการสร้างบ้านแปงเมือง พวกเรามีชีวิตอยู่

ในเลือดเนื้อของคุณทุกคน พวกกูมีชีวิตอยู่

ที่หาดทรายของอนาคต

เธอนั่งนับเม็ดทรายของอดีตกาล

ในกลางคืนของประวัติศาสตร์

เธอนั่งนับความทรงจำของเศษดาว

ฉันจะอยู่ที่นี่แม้เธอจะมองไม่เห็น

คอยโอบกอดเธอด้วยอ้อมกอดอาฆาต

ประหนึ่งภูตผีที่ขี่อยู่บนไหล่

เธอเห็นฉันไหม

ผู้ล้มตายในสมรภูมิความทรงจำ

ในโลกใบนี้ฉันเปลี่ยนเป็นสิ่งใดก็ได้

ต้นไม้ต้นหนึ่ง ข้าวคำหนึ่ง ยาพิษหยดหนึ่ง น้ำใจหยดหนึ่ง

ลืมฉันเถิด เพราะนั่นคือทางเดียวที่ฉันจะดำรงคงอยู่

เประหนึ่งภาพคลุมเครือที่หางตา เสียงลึกลับยามดึกสงัด

ฉันจะอยู่ ในความหวาดกลัวไม่รู้ชื่อของเธอ

ห้าสิงหาคมสองพันห้าร้อยห้าสิบสาม

วิวัฒน์ เลิศฯ

บันดาลใจจากบทสนทนาของ อ.ธงชัย วินิจจะกูล

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: