ล้านไมล์ต่อชั่วโมง

การนั่งจ้องคนสองคนซึ่งหลงไหลกันและกันมากขึ้นทุกทีช่างน่าหดหู่ยิ่งนักโดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเราเป็นแค่ส่วนเกินเพียงคนเดียวในห้องนั้นมันคล้ายกับการจ้องมองปารีัสจากรถด่วนที่มุ่งหน้าออกนอกเมือง แต่ละวินาที เมืองแห่งความฝันนั้นจะดูเล็กลงเรื่อยๆ แต่เราจะรู้สึกว่าแท้จริงแล้วตัวเราต่างหากตัวเล็กลงทุกที และเหงามากขึ้นนับถ้วนทวีขณะต้องทิ้งแสงไฟตระการและความตื่นตาเหล่านั้นมาด้วยความเร็วล้านไมล์ต่อชั่วโมงเช่นนี้

ในกรงแก้ว : THE BELL JAR / Sylvia Plath via เจนจิรา เสรีโยธิน

1 comment
  1. fridaysongs said:

    สนุกเนอะเล่มนี้🙂

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: