สันติ- ภาพ (first draft)

เรื่องของเรื่องคือทหารสักคนในนั้นเกิดบ้าจี้โดยไม่รู้ตัวยิงเธอล้มลง ช่างภาพบันทึกภาพตอนเธอยื่นดอกไม้แต่ไม่ทันได้บันทึกภาพตอนสองผ่ายเข้าโรมรันประจัญบาน มีคนตายในวันนั้นราวห้าคน ส่วนที่เหลือถูกจับกุม เธอไม่ได้ตาย กระสุนเจาะทะลุไหล่ข้างซ้าย จนถึงตอนนี้ยกแขนเมื่อไหร่ก็ยังปวดร้าวลงไปถึงหัวใจ คนรักของเธอตายในวันนั้น ทหารที่ไม่ตั้งใจจะยิงเธอก็ตายด้วย เขาถูกทุบตีด้วยท่อนไม้ คำบรรยายจากสายตาของผู้เห็นเหตุการณ์บอกว่ามันเหี้ยมโหดเหลือคณา แต่ไม่มีภาพบันทึกอะไรหลงเหลือ ทหารนั่นเป้นคหนุ่มเพิ่งอายุสักยี่สิบห้า มีลูกอายุสักสองเดือน ส่วนเธอ เสียคนรักให้กับภาพอันงดงามนั้น คนหนุ่มที่แข็งแรงและเป็นลูกหลานของคนงานที่กัดฟันยอมกินข้าววันละมื้อส่งลูกมาเรียนหนังสือ

ที่ระยำก็คือไอ้ภาพนั่นชนะรางวัลและกลายเป็นภาพแห่งปี ภาพประทับของสันติภาพ และความกล้าหาญ การท้าทายอำนาจรัฐด้วยพลังแห่งความดีงาม เธฮอยากสำรอกตอนที่เห็นภาพนั้น เวลานึกถึงเรื่องนี้เธฮจะปวดแปลบที่แขนร้าวลงไปถึงหัวใจ หมอบอกว่าความเจ็บปวดนี้เป็นเรื่องทางจิตมากกว่า มันราวกับกระสุนนั้นฝังหนามดอกไม้ลงในหัวใจของเธอ หนามดอกไม้ซึ่งทิ่มแทงเสมอในทุกจังหวะเต้นของหัวใจ

จริงๆก็ไม่ได้มีใครอยากจะฆ่าใคร มันก็เป็นเหมือนตัวภาพนั่นแหละ มีแต่ดอกไม้ที่อยู่ในโฟกัส ส่วนที่เหลือจมอยู่ในความึนเบลออันตึงเครียด ทั้งหมดเป็นไปตามแผนการณ์ที่ถูกจัดวางโดยคนที่อยู่ที่อื่น แผงกันมนุษย์ติดอาวุธเขยิบเข้าใกล้ผู้ชุมนุมที่โดยมากเป้นเด็กวัยรุ่นและพวกคนใช้แรงงาน ใครๆก็กลัวปืนกันทั้งนั้น ผุ้ชุมนุมเบียดชิด ตะโกนบอกกดันและกันให้กล้าหาญ มาถึงตอนนี้เราต่างพากันนึกถึงฉากหลังซึ่งเลอะเลือนไปเพราะหลุดโฟกัส ภาพของผู้ชุมนุมที่ทิ้งช้านช่องห้องหับของตัวเองออกมา คนนที่ร้อนระอุแดดที่สากระคายผิว การถวิลหาเตียงที่อุ่นและผิวเนื้อเย็นเยียบของคนรัก กระสุนปลอมในรังเพลิง และความหวดผวาซึ่งถูกสาดใส่กันและกัน

ภาพนั้นกลายเป็นภาพบันทึกอันนุ่มนวล หากมันเองคือประวิตศาสตร์แห่งความรุนแรงซึ่งถูกจดจารอย่างพลิกคว่ำคะมำหงาย มันกลายตัวเองจากสิ่งซึ่งมันเป็นทีแรกไปสู่สิ่งอื่น สู่ความฉิบหายอันไม่อาจคาดเดา ผู้ชุมนุมที่เปลี่ยนความกลัวให้กลายเป็นความเคียดแค้น และทหารที่เปลี่ยนความผิดพลาดให้กลายเป็นอำนาจ ดอกไม้ที่เธอยื่นไปนั้นไม่เคยถึงมือผู้รับ แต่มันมาเบ่งบานอยู่ในใจของเด็กวัยรุ่นที่ยืนมองภาพนั้นในอีกยี่สิบปี่ต่อมา และตีความอย่างผิดๆเกี่ยวกับภาพเหมือนที่ช่างภาพที่ถ่ายภาพนี้เคยตีความไว้ มันกลายเป็นภาพที่โด่งดัง พวกนักสันติภาพชอบแปะภาพนี้ติดไว้ตามผนังห้อง ช่างภาพหนุ่มร่ำรวยขึ้นจากภาพนั้น เขารอดตายจากเหตุการณ์ชุมนุมนั้นอย่างปาฏิหารยิ์ และภาพดังกล่าวยิ่งทำให้มันเกริกเกียรติ ฝูงชนตีความภาพไปจากผลลัพธ์เบื้องต้นมันอย่างมหาศาล มีแต่เธอและรอยร้าวจากไหล่ซ้ายไปถึงหัวใจ ที่ยังคงใช้ชีวิตเงียบๆที่ไหนสักแห่ง เร้นตัวตนจากสายตาของตัวเองในภาพประทับนั้น

ผลลัพธ์ของเหตุการณ์ออกมาแตกต่างกันลิบโลกจากภาพที่บันถูกบันทึกไว้ ไอ้ภาพนั่นน่ะกลายเป็นของอมตะไปแล้ว ภาพของผู้หญิงคนหนึ่งที่เดินถือดอกไม้เข้าไปต่อหน้าแถวทางทหาร เราไม่เห็นหน้าตาของพวทหารหรอก พวกเขาป็นตัวอะไรสักอย่างที่มืดบอด บุมเบลออยู่ใต้เงาหมวกเหล็ก มีแต่ภาพกระบอกและหอกดาบปลายปืนที่ชัดเจน ช่างภาพคงยักไหล่บอกกูช่วยอะไรไม่ได้ ก็ดาบปลายปืนมันอยู่ตรงกับโฟกัสของดอกไม้พอดีนี่หว่า ผู้หญิงคนนั้นร่างเล็ก สูงโย่งเย่ง โปร่งเหมือนป่าแล้งแสงแดด เธอ ‘โอบอุ้ม’ดอกไม้กลีบบางอย่างทนุถนอม ช่างภาพโฟกัสมือที่ยื่นออกมาน้อยๆของเธอ แขนเรียวที่ผอมแห้ง ดวงตาที่เว้วอน ดวงตาซึ่งเราเห็นเพียงข้างเดียว เพราะภานี้ถ่ายจากด้านข้าง ฉากหลังก็ล้วนเบลอเลือนไปจนนหมดสิ้นตามความสามารถของเลนส์กล้อง มันจึงเหลือก็อต่ดาบปลายปืนซึ่งเรียงเป็นแถวคดงอๆนิดๆ ปลายแปลหมน่าหวาดเสียวของมันคุกคามตรงมายังหญิงสาว ซึ่งยื่นมือน้อยๆ เราแทบรู้สึกได้ถึงมือที่สั่นเทิ้ม ความอารีอารอบที่เจือความหวาดผวา ดอกไม้กลีบบางที่ชื้นเหงื่อ

หมายเหตุ :บันดาลใจจากภาพหนึ่งในหนัง ONE MINUTE FOR ONE PICTURE โดย AGNES VARDA

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: