กระแสสำนึกของกะหรี่รันทด

หล่อนยืนคร่อมอยู่บนสะพาน ถ่างขากว้างราวกับคร่อมคลองสีดำทะมึน คอลงที่เอ่อไปด้วยกลิ่นคลุ้งคาวของน้ำเสียจากโรงแรม ร้านค้านานา หล่อนยืนถ่างขาหัวเราะอยู่บนสะพานคอนกรีตนั้นบอกว่าโลกระยำทั้งหลายกำลังท้นถั่งหลั่งไหลอยู่ใต้จิ๋มเน่าๆของกูนี่

หล่อนอายุสามสิบหก หากดูแก่กว่าอายุจริงสักเจ็ดแปดปี ย้อมผมสีน้ำตาลมะฮอกกานีที่ร้านเสริมสวยถูกราคาสีมันก็พาลพาเพี้ยนเป็นสีน้ำตาลกระซอะกระเซิงราวกับผมที่ถูกแดดต้องลมมาชั่วชีวิตเสียมากกว่า หล่อนขายตัวเลี้ยงชีพ ข้อนั้นไม่ต้องสงสัยและหล่อนภูมิใจกับมันเสียด้วย หล่อนมาจากที่ไหนสักแห่งลึกเข้าไปในแผ่นดิน ลึกเข้าไปในความแห้งแล้ง และลึกเข้าไปในความทุกข์เข็ญ นับจากหล่อนออกจากบ้านในปี2535 หล่อนไม่เคยกลับเข้าไปอีกเลย จนกระทั่งสามปีที่แล้วนี้เองที่จู่ๆหล่อนก็ร้องให้ปิ่มว่าจะขาดใจต่อหน้าแถลงการณ์ริยำในโทรทัศน์ วาดฝันเอาว่าหล่อนได้กลับไปดูบ้านที่ก่อรูปร่างขึ้นจากน้ำพักน้ำแรงห่างหว่างขาของหล่อน ไปพบหน้าลูกสาวที่หล่อนไม่เคยพบ หล่อนร้องให้ต่อหน้าแถลงการณ์ของคณะปฏิรูป หล่อนจำได้ดีว่ามันเป็นบาร์ริยำที่เหม็นเน่า แม้จะเพิ่งสามทุ่มหล่อนก็ดื่มเข้าไปมากแล้ว เจ้าของร้านถือวิสาสะเปลี่ยนช่องจากสถานีเคเบิ้ลมาเป็นช่องทั่วไป ข่าวลือแพร่สะพัดไปถ้วนทั่งจนแม้แต่หล่อนยังรู้ข่าว ฝรั่งหน้าหมาหงอยสองสามตัวเหม่อจ้องโทรทัศน์เหมือนจ้องสัตว์ต่างดาวที่มันไม่เคยพบเห็นก่อนจะกันไปตระโบมโนมเนื้อที่อยู่ข้างกายมันต่อ หล่อนอิจฉานางเด็กผีเปรตพวกนั้น หล่อนรู้สึกอึดอัดอยู่ในอก ไอ้คนประกาศทำให้หล่อนคิดถึงพ่อผู้โง่เขลาของหล่อน และหล่อนก็เริ่มร้องให้ ซุกตัวในหลืบมุมกับเบียร์ขวดที่สี่ของค่ำคืน ไอ้จอห์นมันไปตายห่าที่ไหนหล่อนก็ไม่มีทางรู้ มันกลับสวีเดนไปแล้ว แต่เวลาหล่อนเพ้อๆหล่อนก็คิดว่ามันคงนอนอยู่ในห้องเช่า ไอ้จอห์นมันรักหล่อนมาก แต่มันก็ทิ้งหล่อนไป แกมันนั่งจิ๋มเน่า สักวันหนึ่งแกจะตายเหมือนหมาข้างถนน หล่อนพูดกับตัวเอง เน้นทุกถ้อยคำอย่างขื่นขม

เวลาที่หล่อนไม่ร้องให้ เวลาอย่างเวลาที่หล่อนยืนคร่อมอยู่บนสะพานคอนกรีตเหม่อจ้องน้ำสีดำสกปรกไหลผ่านหว่างขาของหล่อนไปเช่นนี้ หล่อนมีความสง่างามบางประการของกะหรี่รันทด หล่อนอาจจะบอกกับนักเขียนสักคนที่สะเออะจะเขียนเรื่องของหล่อนว่า มึงอย่าทำเป้นหาข้อมูลไปเขียนกูขึ้นจากการสัมภาษณืนางเด็กกะหรี่โง่พวกนั้น กูไม่เหมือนพวกมัน ไม่มีความเกี่ยวข้องเหมือนอยู่กันคนละจักรวาล ถ้ามึงไม่คุยกับกู ไม่รู้จักกู หาตัวหนูไม่พบ พี่ก็ต้องเสกสรรค์ปั้นแต่งขึ้นมาเอง เขียนขึ้นมาน่ะเข้าใจไหม กูไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับชีวิตของอีห่ารากพวกนั้น หนูคือคนที่ไม่อาจแทนที่ได้ด้วยข้อเท็จจริงค่ะ

หล่อนเคยหลงรักช่วงขาที่เรียวงามของตัวเอง ช่วงแรกที่หล่อนเริ่มขายตัว หล่อนอยู่ในสังกัดของร้านอาหารแถมบริการเรื่องอย่างว่า เวลาหล่อนไปกับแขก หลังจากบริการจนหนำใจหล่อนจะใช้เวลาเป็นชั่วโมงๆในห้องน้ำ หล่อนมักชอบใจถ้าแขกพาหล่อนไปเช่าโรงแรมแบบที่มีอ่างอาบน้ำ หล่อนจะขึ้นไปนั่งถ่างขาบนนั้นเปิดน้ำใส่อ่างแล้ววักมันขึ้นลูบล้างหว่างขาของหล่อนเอง สมบัติหล่อนก็มีเท่านี้ กล่าวตามสัตย์ หล่อนจะอ้าขาให้พวกมันทุกตัวเอา หล่อนรู้ว่าหล่อนจะเน่าตาย ผิดกับแผ่นดินที่หล่อนทำมาหากินอยู่ตอนนี้ นอนถ่างขาอยู่เหมือนกัน แต่ทำเป็นมีศักดิ์สรีและหยิ่งยโส แผ่นดินนี้มันเน่ายิ่งกว่าหว่างขาของหล่อนอีก

หล่อนมาถึงภูเก็ตในเดือนพฤษภาคม ปี 35 และยังไม่เคยกลับออกไป จากร้านหนึ่งสู่ร้านหนึ่ง บาร์แห่งหนึ่งสู่อีกแห่ง หล่อนพบไอ้จอห์นในช่วงกลางๆของยุคทศวรรษ 2540 ไอ้จอห์นสอนหล่อนหลายเรื่อง ทั้งเรื่องการจดจำปีเป็นตัวเลข แทนการจดจำเรื่องจากภาวะแวดล้อมของชีวิตนั่นด้วย ระหว่างที่หล่อนเมามายขึ้นเหนือล่องใต้ไปกับมัน ไอ้จอห์นมันมันรักหนูมาก หนูก็รักมันนะ แต่พี่จะเอาอะไรกับความรักของกะหรี่วะ

มีอยู่ครั้งหนึ่งที่หล่อนได้ลงหนังสือพิมพ์ โดดเด่นเป็นดวงดาวชั่วข้ามคืน มันก็ตอนที่อีนางรัฐมนตรีสักคนลงมาตรวจพื้นที่ เฮอะ อีนางคนดีพวกนั้นทำให้หล่อนแขยงในใจ หล่อนเมาได้ที่ทีเดียว ตอนที่จะปรี่เข้าไปตบอีนางรัฐมนตรีนั่น หล่อนทนพวกคนดีไม่ได้หรอก คนพวกนั้นชอบทำริยำด้วยการบอกว่าคนอื่นมันริยำไปหมด ดีตายล่ะมึง วันๆเอาแต่จ้องจับผิด ทำตัวเป็นเซนเซอร์ในร้านเซเว่นร้องดังปี๊บปี๊บตลอดเวลา หล่อนจะตบมันให้คว่ำ ให้รู้ว่าหญิงคนเที่ยวอย่างหล่อนนี่ต่างหากที่ผลักให้โลกหมุน อีแก่อย่างพวกมันต้องได้รับการสั่งสอน แต่นั่นทำให้หล่อนต้องไปนอนซังเตอยู่สองสามคืน อีนางคนดีไม่เอาเรื่องหล่อน และอุดมการณ์ใดๆที่หล่อนพกพาไปบนฝ่ามือป้ายยาทาเล็บสีชมพูไม่เคยถูกพูดถึง ไม่มีใครพูดเรื่องการต่อสู้ ทุกอย่างถูกจัดวางให้เป็นเรื่องของอีกะหรี่ขี้เมา ตำรวจจะเอาเรื่องเอาราวกับหล่อนให้ได้ หล่อนก็กลัวจนลนลาน พอสร่างเมาก็ร้องให้หาไอ้จอห์นอย่างบ้าคลั่งจนตำรวจระอากับการขังหล่อนไว้ อีนางรัฐมนตรีบัดซบนั่นได้คะแนนไปอีกเมื่อตำรวจปล่อยตัวหล่อนออกมา หลังคืนนั้น หล่อนนอนร้องให้อยู่ในห้องเช่าเจ็ดวันเจ็ดคืน คิดถึงบ้านที่หล่อนไม่มีอยู่อีก คิดถึงไอ้จอห์นที่หล่อนก็ไม่ได้มีอยู่อีกเหมือนกัน

เพื่อนคนเดียวที่หล่อนมีคือป้าเพ็ญ หญิงร่างท้วมอายุแก่กว่าหล่อนสิบปี นางเร่ขายดอกกุหลาบอยู่บนทางเท้า แรกพบกันหล่อนถ่มถุยใส่กุหลาบพวกนั้น ไปขายที่ไหนก็ไปเหอะ ไปให้ไกลตีนกูเลย โดยไม่ได้ตั้งใจในขณะนั้นเธอถึงกับเผลอคิดว่าเธออยู่ในลำดับชั้นทางสังคมที่สูงกว่าอีป้าขายดอกกุหลาบ ไอ้จอห์นเคยซื้อดอกกุหลาบให้เธอทุกวันเป็นเวลาสามเดือน เธอตอบแทนมันด้วยเซกส์ขั้นสุดยอด การนอนกับไอ้จอห์นเป็นเรื่องที่ลืมไม่ลง กลิ่นประหลาดบนร่างใหญ่ๆของมัน แผงอกปรกขนสีทอง รอยสักริยำรูปผู้หญิงเปลือย และเสียงครางต่ำเวลามีความสุข ไอ้จอห์นชอบความพิสดารผาดโผน และหล่อนตอบสนองเรื่องนี้ได้เต็มที่ ไม่เคยมีแขกคนไหนเอามันเท่าไอ้จอห์นเลยพี่ หล่อนกล่าวกับคนซึ่งอายุน้อยกว่าหล่อนสิบปี

ป้าเพ็ญรับดอกกุหลาบมาจากตลาด นางห่อมันด้วยพลาสติกใสส่งเสียงกรอบแกรบ กอบขึ้นเป็นพวงใหญ่เดินขายตามบาร์เบียร์ กลางแสงไฟหลากสีสันของถนนบางลา นางเพ็ญอยู่คนละจักรวาลกับบรรดากระเทยแปลงเพศที่เต้นบนถนน อยู่คนละจักรวาลกับฝรั่งที่ตัวชุ่มไปด้วยเบียร์และความหื่นหิว ผัวของป้าเพ็ญก็เป็นฝรั่ง ตายดับไปตั้งแต่หลังสงครามเวียดนามใหม่ๆ ทิ้งร่องรอยไว้เป็นแผ่นเสียงของเอลวิส เพรสลีย์ที่ยังคงเล่นได้อยู่จนถึงตอนนี้ ไม่ว่าป้าเพ็ญจะไปไหนแกจะเอาเครื่องเล่นแผ่นเสียงกระเป๋าหิ้วนี้ไปด้วย เรื่องของป้าเพ็ญกับเรื่องของหล่อนพ้องพานและตัดข้ามกัน ทั้งหมดถูกห่มคลุมด้วยเมือกโลกีย์ของการเปิดประเทศนอนแบต้อนรับการท่องเที่ยว หล่อนกับป้าเพ็ญชอบนั่งบนฟุตบาธในยามดึก รอฝรั่งคนสุดท้ายที่เมาเหมือนหมามันอาจซื้อดอกกุหลาบของป้าเพ็ญไม่ก็ซื้อบริการของหล่อน โรงแรมเหม็นเน่า ชายหาดเหม็นเน่า จิ๋มเหม็นเน่า ให้มันลงนรกกันไปทั้งหมดนี่แหละ

หล่อนหลงรักเมืองภูเก็ต มันริยำอย่างร้ายกาจ แท่งสวาทมีระดับผุดโผล่ระเกะระกะราวกับสุสานไอ้จู๋กลางแผ่นทรายชายหาดสกปรกคล้ำคราบไคล ฝรั่งหน้าตาเบิกบานจากที่นั่นที่นี่มาตักตวง กอบโกย ข่มขืนที่นี่ โดยแผ่นดินยิ้มร่าอย่างมีความสุข แลกกับการผุดขึ้นของแท่งสวาทใหม่ๆ รูปแบบการค้ากามใหม่ เธอมองเห็นเมืองนี้ขึ้นสวรรค์ชั้นเจ็ดในทุกค่ำคืนที่เธอเดินไปตามถนน เธอหลงรักคราบคาวที่เธอลงไปเกลือกกลั้ว เธอเป็นทั้งผลผลิตและผู้ผลิตของความริยำตำบอนที่ทุกคนช่วยกันสร้างขึ้น

ตอนนี้แสงสีของค่ำคืนส่องต้องใบหน้าของเธอ เธอดมดอกกุหลาบฉุนน้ำหอมและยาฆ่าแมลงของผ้าเพ็ญ กลิ่นของมันเหมือนกลิ่นตัวของเธอ สถานที่นี้สำหรับหล่อนคือหลุมหลบภัยชั้นเลิศ เสียงเพลงอึกทึกจากบาร์ตรงนั้นตรงนี้ เธอสั่งเบียร์มาดื่มอีก ออกไปเต้นอีกถูไถกับไอ้ฝรั่งตัวใหญ่ที่หน้าตาละม้ายคล้ายไอ้จอห์นอีก ค่ำคืนเล่นซ้ำเพลงระทม เธอเป็นเพียงตัวโน้ตหากไม่ใช่ผู้เล่น เธอจะสั่งสอนเมืองทั้งเมืองนี้ด้วยจิ๋มเน่าๆของเธอ ช่วงขาซึ่งเธอยังชอบมันอยู่แม้มันจะหย่อนคล้อยไปเสียหลายส่วน

ในห้องเช่าแคบๆ ไอ้จอห์น(เสือกชื่อเหมือนผัวเก่า) นอนคว่ำหน้าหลับไหล เธอออกจากห้องน้ำมานอนดูทีวี จินตนาการว่าสักวันเธอจะได้บริการนายกหน้าหล่อให้ถึงพระเดชพระคุณ เธอนึกตลกเพราะเวลาเห็นนายกหน้าหล่อในทีวี มันทำให้เธอกระสันต์ เขารับตำแหน่งแบบจับพลัดจับผลูหลังความปั่นป่วนทางการเมือง ไม่ปฏิเสธว่าเธอชอบคนหล่อ และมีแรงกระตุ้นล้ำลึกกับนายกคนปัจจุบัน เธอไล้นิ้วลงล้ำลึก ขณะนายกให้สัมภาษณ์ถึงฝันหวานยามสาย รายการทีวีถ่ายทอดซ้ำ ขณะเธอสำเร็จความใคร่ให้กับความฝันของประเทศนี้อิ่มเอิบและชุ่มฉ่ำราวกับมันจะเป็นจริงเสียวันนี้พรุ่งนี้

สะพานคอนกรีตนั้นสร้างไม่เสร็จดี ด้วยการโกงกินงบประมาณหรือห่าอะไรสักอย่าง โครงเหล็กตรงหัวสะพานยังยืดยาวน่าเกลียด เหมือนขาของแมงมุมแห่งการคอรัปชั่นซึ่งถักเยื่อทอใยออกไปทั่ว หล่อนชอบเรียกป้าเพ็ญว่า กามเทพ เพราะป้าเพ็ญขายดอกไม้ให้คู่รัก แต่คำนี้เสียดสีและเสียวไส้ ‘กามเทพกะผีอะไร มันก็ไปเอากันแล้วก็แค่นั้น’ป้าเพ็ญสบถ หล่อนชอบเวลาผ้าเพ็ญสบถ เหมือนกับชอบข้อความหวานเวลาหล่อนสำเร้๗ความใคร่ต่อหน้าจอทีวีตอนนายกให้สัมภาษณ์ ชอบเหมือนกับที่ชอบไอ้นั่นของไอ้จอห์นเวลามันเข้ามาอยู่ในหล่อน และชอบเหมือนกับที่หล่อนชอบมองสายน้ำสีดำ ไหลลอดใต้หว่างขาออกไปสู่ทะเล เส้นทางอันซับซ้อนของมันได้ย้อนกลับมาอัตวินิบาตกรรมตัวมันเองอย่างสาสม เหมือนงูที่กำลังกลืนกินหางตัวเอง

หล่อนออกเดินไปสู่ค่ำคืนมืดดำ ต่อให้แสงสีมันแสบตาแค่ไหนมันก็หลบไม่พ้นความจริงที่ว่าข้างนอกนั้นมืดสนิท หล่อนคิดถึงบ้านว่างโหวงในหัวอก บ้านที่หล่อนจินตนาการอะไรไม่ได้ สะพานที่ขาดเปื่อยลงหลังจากหล่อนเดินข้ามาแล้ว หล่อนค่อยๆกลายเป็นสัตว์ประหลาดไปทีละน้อย หล่นรู้ และหัวเราะเยาะให้กับมัน

บางทีพรุ่งนี้เช้า หล่อนจะเปิดทีวีเพื่อสำเร็จความใคร่ แล้วชวป้าเพ็ญไปจับแขกที่ชายหาดเหม็นเน่า

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: