ประตูไม่รู้ความ

พูดอย่างไม่อ้อมค้อมล่ะนะ ผมไม่คิดว่าผมจะทนกับเรื่องพวกนี้ได้หรอก  ผมยืนอยู่หลังประตูที่ปิด ซึ่งผมไม่กล้าเปิดมันออก ได้แต่เงี่ยหูฟังแล้วตีความเสียงที่ลอดผ่นช่องระหว่างไม้กระดานนั้นออกไปอย่างผิดๆถูกๆเสียงแผ่วเบาซึ่งกลายเป็นกฏเหล็กสำหรับผม ในการปฏิสัมพันธ์กับคนอื่นๆ คนทุกๆคนบนโลก ซึ่งล้วนอยู่หลังประตูบานนั้น

ไม่ใช่ว่าผมอยากจะเห็นเธอตายไปต่อหน้าต่อตาดอก  กี่ค่ำคืนที่ผมนอนอยู่ที่อีกห้อง เฝ้าฟังเสียงครวญอันเศร้าสร้อยของเธอ คุณไม่มีทางเข้าใจถึงเสียงอันโหยหวนซึ่งบาดลงบนเนื้อตัวของผมได้แม้แต่น้อย จนถึงตอนนี้ มันก็ยังดังอยู่ เวลาที่ผมหลับตาลง ผมไม่ได้นอนหลับสนิทมานานเกินไปแล้ว

มาถึงตอนนี้ในความฝัน ผมมักเห็นเธอนอนตะแคงหันหลังให้กับผมส่งเสียงครวญที่ฟังไมได้ศัพท์  ในความฝันผมจะพยายามคืบเข้าไปใกล้กับเธอ พยายามจะพลิกร่างอันแห้งโหยนั้นให้หันมาผเชิญหน้ากับผม  ผมไม่ได้ยินเสียงการเคลื่อนไหวของตัวเอง มีแต่เสียงครางต่ำๆอย่างเจ็บปวดรวดร้าว แต่ทุกครั้งในความฝัน ผมไม่เคยพลิกตัวเธอสำเร็จ  ทั้งๆที่ผมรู้สึกถึงร่างซึ่งเอี้ยวมาตามแรงมือ และซีกหน้าที่ผินมาอย่างเชื่องช้า ผมก็ไม่เคยเห็นใบหน้าเธอ ผมจะตื่นขึ้นมาพร้อมกับเหงือที่ท่วมหลัง เสียงซึ่งก้องค้างในสองหู และมือซึ่งเย็นเยียบ ผมไม่คิดว่าเธอในความฝันนั้นจะมีใบหน้าดอกนะ

เอาล่ะขอให้คุณคิดถึงประตูบานนั้นอีกครั้ง ประตูที่ผมพยายามจะเปิดรับทุกเสียงที่หลั่งไหลเข้ามา  แน่นอนว่าผมเป็นคนผู้เปิดกว้างข้างหน้าประตู เสียงไหลผ่านหูเหมือนกระแสน้ำอันอบอุ่น เสียงของผู้คนที่ผมรู้จักมาทั้งชีวิต หรือไม่เคยพบหน้ามาก่อน  ผมอยู่ในลักษณะค้อมตัวลง ไม่กล้าแม้แต่จะสอดตามมองลอดช่องประตู ได้แต่เงี่ยหูฟัง แล้วผีของเธออยู่ที่นั่นหลอกหลอนผมอย่างเชื่องช้าด้วยเสียงครางต่ำๆ เสียงฮือหึ่มที่ในมี่สุดก็ยึดทุกพื้นที่ของการได้ยิน  ผมอยู่ตรงนั้นตรงธรณีประตู ซีดเผือดและฉาบเคลือบไปด้วยความกลัวไม่มีชื่อเรียก  เธอคงเป็นคนทุกข์ที่ผมไม่รู้จัก หากเสียงของเธอกลับคุ้นเคยราวกับเสียงของแม่ แม่ซึ่งสิ้นใจอย่างสงบก่อนผมเดินทางไปถึง  เธออาจครางอย่างเศร้าเสียดเสียงฝนซึ่งหล่นใส่หลังคาสังกะสีปุปะที่ไหนสักแห่ง เสียงซึ่งผมบังเอิญได่ยินราวกับหูของผมคือเครื่องรับวิทยุที่ถูกเปิดทิ้งไว้ พลันจูนติดเพลงระทมจากสถานีวิทยุคลื่นสั้นที่ส่งมาจากดินแดนแสนไกล

ผมฝันว่าผมฆ่าเธอเสีย เพื่อที่ตัวเองจะได้นอนหลับอย่างสงบบนเตียงนุ่มสบาย  และผมตื่นขึ้นมาพร้อมมีดในมือซึ่งผมได้มอบให้ผู้อื่นไปตามหาเพิงสังกะสีกลางดงน้ำครำ แล้วจ้วงแทงเธอเสีย

และในคืนต่อๆมา ผมฝันเห็นบานประตูซึ่งค่อยๆเปิดอ้าออก แต่ในทุกครั้งที่ผมฝัน ผมก็วิ่งหนีไปในความมืด

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: