โครงการข้าพเจ้า -1 ความป่วยไข้

โครงการข้าพเจ้า I-PROJECT : THE FRAGMENT

บันดาลใจจากภาพกระดาษทดที่เรียงรายบนโต๊ะในโปสเตอร์หนังเรื่อง SYNECDOCHE, NEW YORK

กรุณาอย่าเรียงลำดับ

พวกเธอค่อยๆสอดท่อลงในปากของผมช้าๆ ท่อซึ่งหล่อลื่นโดยเจลเหนียวลื่นไหลลงหลอดอาหารอย่างยากลำบาก สิ่งแปลกปลอมซึ่งหยุ่นแข็งแทงลงมาในคอของผม ถึงที่สุดร่างกายของผมกลายเป็นชุมทางของท่อสายยางมากมาย สารน้ำซึ่งเคลื่อนเข้าทางแขน และไหลออกผ่านท่อสวนปัสสาวะ เส้นเลือดนอร่างหายระโยงระยางดังเครือข่ายของภูติผีที่ผมไม่รู้จัก พวกเธอกำลังยื้อยุดชีวิตของผมไว้โดยการอาจหาญเล่นตลกกับพระเจ้าและยมทูต

ผมจ้องมองอดีต อิจฉาตัวเองในวัยหนุ่ม ตอนนี้ผมขยับได้เฉพาะซีกขวาของร่างกายแล้ว มันไม่ฟังคำส่งใดๆ ผมกำลังถูกไล่ออกจากตัวเองด้วยอาการอ่อนเปลี้ย ปฏิเสธทุกกระแสสำนึก ผมสงสัยอย่างหวาดกลัวว่าที่แท้แล้ว ตัวตนของผมหาได้มีแขนขาไม่ มันเป็นรูปทรงของสิ่งที่ผมไม่รู้จัก ผมกลัวเหลือเกินว่ามันจะเหมือนตัวประหลาดในหนัง หรือเหมือนกับผีกระสือ

ผมมองดูตัวผม ราวกับมองดูหนังเรื่องหนึ่งซึ่งเป็นชีวิตของผู้อื่น เว้นแต่ความเจ็บปวดซึ่งมีอยู่จริงและความเฉยชาซึ่งมีอยู่จริง มันจริงอย่างน้ยอก็กับผม ความเจ็บปวดกระตุ้นให้ผมตระหนักรู้ถึงตัวตนของตนเองแต่มันอาจจะหลอกลวงก็ได้ ตอนนี้ต่อให้คุณเอาเลื่อยมาเลื่อยแขนข้างซ้ายของผมผมก็ไม่รู้สึกอีกแล้ว เว้นแต่ว่าผมกลัวจับใจ ความกลัวคือความเจ็บปวด หรือความเจ็บปวดคือความกลัว หรือว่าความกลัวสร้างความเจ็บปวด หรือความเจ็บปวดสร้างความกลัว มันเกี่ยวข้องกันหรือไม่เกี่ยวข้องกันวะ ล้วตัวตนข้างซ้ายดำรงคงอยู่อีกไหม หรือมันไม่มีจริง ผมเหลือตัวตนเฉพาะข้างขวา หรือนี่ไม่ใช่ตัวตนของผม

ผมได้ยินสิ่ที่ผมกพูไม่ถนัดนัก มองเห็นแต่เพียงเพดานสีขาว ความเจ็บปวดตรงนั้นตรงนี้ซึ่งไม่รู้ว่าตรงไหน ผมพยายามคิดทบทวนบางเรื่อง แดดอุ่นของเดือนมีนาคม ลมทะเลกลางคืน ทุกสิ่งค่อยๆไกลออกไป ห่างออกไปเหมือนเสียงเรียกจากอีกฝั่งของหน้าผา เลือนจางไปเหมือนกลิ่นที่ติในเสื้อผ้าของคนตาย ผมไม่ควรคิดถึงเรื่องความตาย เป็นที่แน่ชัดว่าผมจะไม่ตายในตอนนี้ เพียงแค่ม่ามารถควบคุมตัวเองได้อีกต่อไป ผมโดนร่างกายปฏิวัติ ถูกขับไล่ไปเป็นพลเมืองชั้นสอง

มาถึงตอนนี้ทุกสิ่งก็ค่อยๆเลือนจางลงไป สายลม หรือสัมผัสอะไรที่ผมเคยได้รู้ กระทั่งทักษะง่ายๆเช่นการเช็ดก้นตัวเอง ก็ไม่เหลือติดค้างในความทรงจำอีกแล้ว กล่าวเช่นนั้นไม่ถูกต้อง สมองยั่งสั่งการได้แต่ร่างกายไม่ทำการตอนนี้ร่างกายของผมกลายเป็นของสิ่งไร้ ชีวิตอื่นๆเช่นสายยาง ท่อสวน เครื่องิเลคทรอนิกส์ดังบี๊บบี๊บ ขยับเคลื่อนไหวอยู่ในมือนุ่มนวลที่มีสีขาวและรอยสากระคายของ ผงแป้งซึ่งโปรย กันถึงมือยางติดกัน ผมกลายเป็นคนอื่น ไม่ก็ถูกขังเอาไว้ ในกรงที่มีชื่อว่าร่างกาย ผมกำลังพยายามปรับตัว กับซีกที่เหลืออยู่ ผมค่อยๆลืมเรื่องการเดิน หรือการวิ่งไปแล้ว ผมกำลังรอคอยการกำเนิดใหม่ ในร่างที่มีน้ำลายไหลย้อยตรงมุมปากเสมอ ผมคิดถึงผม และผมกลายเป็นอื่น

ผมปล่อยให้ท่อเหล่านั้นกลายเป็นส่วนหนึ่งของผม มันคือเส้นเลือด หรือหลอดลมกระทั่งปากและลิ้นซึ่งอยู่นอกร่าง เวลาร่ากายข้างขวาของผมสำผัสมันขณะของเหลวไหลผ่าน มันอุ่นและร้อนเหมือนเส้นเสือดจริงในตัวผม(ซึ่งผมไม่เคยสัมผัสเส้นเลือดในตัวผมมาก่อน ผมค่อยๆเชื่อทีละน้อยว่ามันคือตัวตนของผม ถึงที่สุดแล้ว ไอ้เครื่องบี๊พบี๊พนั่นต่างหากที่แสดงว่าผมมีชีวิต ไม่ใช่ร่างกายข้างซ้ายแต่อย่างใด

ผมเหม่อจ้องไฟสีแดงกระพริบ ประหนึ่งจ้องมองหัวใจเต้น หัวใจที่ผมไม่เคยจ้องมองมันมาก่อน

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: