สวนของความเศร้า

เขาเรียกมันว่าสวนของความเศร้า

สวนหลังบ้านพื้นที่ประมาณ สี่สิบตารางวา ติดมากับตัวบ้านเมื่อแรกซื้อในปีพ.ศ.2516 นับจนถึงตอนนี้เขาอยู่ที่นี่มาสามสิบหกปี เขาซื้อบ้านตอนอายุสามสิบสองผ่อนจนถึงอายุสี่สิบห้าตอนนี้เขาอายุ 65ปี และเขารู้ว่าเขากำลังจะตาย

ราวับว่าตัวเลขคือสิ่งเดียวที่เชื่อมโยงเขากับโลก  หลังกเษียณราชการเขาเลือกจดจำทุกสิ่งทุกอย่างโดยเชื่อมโยงของตัวเลก หมายเลขโทรศัพท์ จำนวนเงินบัญชีในธนาคารหักลบกลบหนี้ ตัวเลขระดับน้ำตาลในเลือดของภรรยาตอนที่เธอตาย  225 มิลลิกรัมเปอร์เซนต์ คือตัวเลข  เธอตายตอนอายุ 54 ตอนนั้นเขาอายุ 59ปีสุดท้ายก่อนกเษียณราชการ  เขาเชื่อว่าทุกสิ่งทุกอย่างอธิบายด้วยตัวเลข มีแต่สวนนี้เท่านั้นที่เขาเรียกมัน(กับเฉพาะตัวเอง) ว่า สวนของความเศร้า

เขาลงต้นไม้เองกับมือ ต้นมะม่วงใหญ่ครึ้ม กับต้นเล็กต้นน้อย ลงกระถางบ้าง ปลูกกับดินบ้าง นานนับปีเขาเฝ้ามองมันเติบโต นับจำนวนแฉกของใบ หรือข้อของต้นปาล์มพันธุ์แคระ เขารู้ตัวว่ากำลังจะตายราวกับถอดสมการอันยากลำบากได้ในขณะหลับ  ตัวเลขบ่งชัดเจนไม่ใช่วันที่ หรือ ปี แต่เป็นตัวเลขจุดทศนิยมไม่รู้สิ้นไม่ต่างจากค่าพายพุ่งไปสู่สิ่งเดียวคือความตาย

เขาบอกลูกชายว่าหากเขาตายให้ฝังเขาไว้ในสวน ความกว้างของมันพอดีกับโลงศพหนึ่งโลง ขุดลึกลงไปใต้ดินแล้วฝังร่างเขาไว้  ยิ่งชราลงเขายิ่งฝันถึงการจมลงในผืนดินที่เป็นของเขา ฝันถึงรากของต้นมะม่วงซึ่งเลื้อยพันไปตามแขนขาของเขา  เขาตายและกลายเป็นส่วนหนึ่งของอาณาเขตเดียวที่เขาเป็นเจ้าของโดยแท้จริง

สองแสนสามหมื่นเจ็ดพันห้าร้อยสิบบาท ตัวเลขสิริรวม ค่าที่ดิน  ค่าโอนกรรมสิทธิ์รวมถึงดอกเบี้ยและค่าน้ำร้อนน้ำชานั่นนี้ จำนวนเงินมากโขเมื่อเทียบกับพื้นที่เท่าแมวดิ้นตายในต่างจังหวัด บ้านล้อมรั้วสูงท่วมหัวราวกับอาณาจักรลึกลับที่ชวนจินตนาการถึงครอบครัวสุขสันต์ในนั้นเวลาเดินผ่าน

ในบ้านทั้งหลัง และในชีวิตทั้งหมดเขาผูกพันกับสวนหลังบ้านมากที่สุด ลูกๆอยู่กับเขาเพียงถึงายุ สิบแปดปี จากนั้นลูกทั้งสองคนก็เข้าเมืองกลายเป็นคนอื่น ลูกไม่ผูกพันกับเขา ข้อนั้นเขารู้ เขาถึงกับพยายามคำนวณระยะห่างที่ไม่มีวันคำนวณได้ระหว่างเขากับลูกๆ เวลาที่เขาไม่พอใจเขาจะลงไปที่สวน สวนเป้นอาณาเขตหวงห้ามของเด็กๆ

เขาฝังศพของโอเล่ สุนัขพันธ์ทางสีขาวที่เขารักที่สุดไว้ตรงโคนต้นมะม่วง

ตอนที่เขาบอกลูกชายเรื่องนี้ มันเป็นช่วงเวลาท้ายๆที่เขายังมีสติอยู่บ้าง  ฟื้นจากฤทธิ์ของมอร์ฟีนกลางอากาศกระจ่างใสของยามบ่าย มันเป็นช่วงท้ายๆที่เขายังได้อยู่บ้าน ก่อนจะถูกย้ายไปโรงพยาบาลเป็นการถาวร  เขาขยับปากได้ยากเย็น แต่รวบรวมกำลังทั้งหมดที่มี ลูกชายพูดแบ่งรับแบ่งสู้ในเรื่องนี้ เขารู้นิสัยลูกชายดี เรียบร้อยมีเหตุผลถอดแบบมาจากเขา  ลูกชายปฏิเสธ เพียงแต่ไม่ได้บอกออกมาตรงๆ เรื่องแค่นี้มันทำให้พ่อมันไม่ได้เชียวหรือ

เขาล้มป่วยในปี 2549 เขาไม่ใช่พ่อที่ดีนัก  แต่มนุษย์หน้าไหนที่ทำเรื่องพวกนี้ได้บ้าง เว้นแต่จะเลือกจดจำเอาเฉพาะบางอย่างเท่านั้น เขาคิดถึงแบบฉบับของพ่อที่ดี  พ่อที่ลูกจะรักเอาใจแต่ไม่เคยนึกออก เขาก็ไม่รัพ่อของเขาเหมือนกัน  ตลอดทั้งชีวิตเขาแค่ฝันถึงการนอนอย่าสงบในผืนเดินของตัวเอง มันยากลำบากตรงไหน  เขาคิดถึงเมียที่ตายจากไป เความคิดถึงพื้นๆที่ไม่ผูกพันเชื่อมโยงกับความรัก เหมือนใครสักคนที่เห็นกันมาทั้งชีวิตแล้วก็หายไปเสียเฉยๆ คำว่าที้วิตทำให้เขาประหลาดใจ เพราะมันก็แค่สักสามสิบปีได้กระมัง เขาอยู่บ้านนี้ก่อนจะแต่งกับหล่อนเสียอีก  เขาเคยคิดจะฝังหล่อนไว้หลังบ้าน แต่หล่อนไม่ยอมแน่ๆ เขารู้ว่าเมียเขาเกลียดบ้านหลังนี้ พอๆกับที่หลอ่นเกลียดเขา สงครามเพิ่งสงบในช่วงท้ายของชีวิตนี้เอง ต่างคนต่างอยู่เหมือนเพื่อนร่วมบ้าน

เขามักฝันถึงการนอนสงบอยู่ในสวน ความฝันแตกหักเสียหายของเขาถูกทยอยลงไปกลบฝังล่วงหน้า จดหมายถึงหญิงคนรักเก่า รูปถ่ายบางรูป สมุดบันทึกบางเล่ม กระทั่งจานแตกๆหรือเศษไม้ ลูกๆของเขาเคยเห็นตอนเขาฝังสิ่งของไว้ในสวน พวกเขาคิดว่าเขาบ้า ให้มันคิดไปเถอะ สุดท้ายฉันจะมานอนกองกับของพวกนี้

เขาไม่ได้ออกจากบ้านลงไปที่สวนอีกเลยหลังจากล้มเจ็บลง ลูกชายบอกว่าในสวนมีแต่เชื้อโรค เขาอาจจะป่วยหากลงไปขลุกอยู่ที่นั่น  บางคือเขาจินตนาการถึงใบไม้แห้งเหลืองกรอบ มันทำให้เขารวดร้าว

สิ่งสุดท้ายที่เขาเห็นคือหลอดฟลูออเรสเซนต์สีขาวของโรงพยาบาล เขาฝันถึงการนอนสงบในสวนแห่งความเศร้า แต่ลูกชายลูกสาวจะไม่มีใครกลับมาอยู่ที่นี่อีก  พวกเขาจะขายบ้าน มันคงไม่ดีแน่ถ้าผู้ซื้อรู้ว่ามีศพฝังอยู่ในสวนหลังบ้าน  เรื่องภูติผีจะประมาทไม่ได้แม้แต่น้อย

เขาตายในยามสาย พร้อมกัยฝนชะช่อมะม่วงที่สาดปึงปัง มะม่วงหลังบ้านจะไม่ออกลูกดกนักในปีนี้ ร่างของเขาถูกนำไปเผาตามพิธีกรรมทางศาสนา หมดจดงดงาม ที่อุณหภูมิ หนึ่งพันองศา ร่างหลายเป็นเถ้าธุลี น้ำหนักของเถ้าไม่สำคัญแล้ว มันถูกนำไปลอยองัคารในแม่น้ำ  ที่เดียวกับที่แม่ไป  ลูกชายคิดว่าเขาทำได้ด๊ที่สุด ไม่นานบ้านถูกขายทิ้ง สวนหลังบ้านถูกรื้อถอน พวกคนงานพม่าเจอสมบัติเก่าๆจานชามแตกๆ  กระดาษเปื่อยยุ่ยเลอะเลือน พวกเขาเก็บบางอย่างไป

scene from EAST OF EDEN directed by ELIA KAZAN

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: