เรื่องสั้นๆเขียนลวกๆ เพื่อลอกเลียน และระลึกถึง อุเทน มหามิตร
เวลาหลังถ้วยกาแฟเหลือค้างกระซิบคำพิศวาสบาดหูใส่เขา่อย่างอาฆาตมาดร้าย
เขาผู้ซึ่งใช้ชีวิตหลบๆซ่อนๆตคิดว่าตัวเองจะมุดลงดินทีไหนดีมากกว่าจะตอบโต้
กีตาร์สากระคายของชายหนุ่มที่ตายไปอย่างอนาถาหลายปีก่อนหน้า
เกลื่อนกล่นหยดน้ำตากลั่นจากอากาศอับโชคที่บังเอิญกระทบตัวโน๊ต
ฝนน้ำตาจึงหล่นใส่หลังคาหัวใจเปาะแปะ เปาแปะ
ของเหลวชื้นแฉะอันตรายกว่าคมหอกคมดาบ
ต่อให้มุดลงใต้ดินมันก็ตามไปชื้นแฉะหนืดเหนียวหลอมละลายเหลวไหลเลื่อนเปื้อนเปรอะเอาจนได้
กาแฟหกรดเสื้อเชิ้ตที่กินความขื่นขมเข้าไปเต็มรัก
ไม่ทันคายถ่มถุยทิ้งก็ติดแน่นหนึบนานจนแม้แต่ไฮเตอร์ยังต้องพ่ายแพ้แก่ร้กสามเศร้าฉาวระทม
เขาเฝ้าครุ่นคิดถึงถุงพลาสติกฉีกขาด และเสียงกรอบแกรบน่ารักของมัน
อันจะเป็นคู่ต่อกรที่อยู่มือกับหยาดน้ำตา ขึงพาดต่างหลังคาหัวใจรั่วละลาย
หลบฝนในเพิงพลาสติกทำลวกๆ
หยาดน้ำตายาวนานสามนาทีคลี่ตัวออกหลังเสียงดนตรีสะดุดหยุดลง
คนหนุ่มเล่นซ้ำในกงกรรมกงเกวียน ลุกเดินไปฉี่แล้วดื่มยาพิษในห้องน้ำฆ่าตัวตาย
หยดน้ำในน้ำตาค้างกลางอากาศหวาดผวาเมื่อพรรคพวกพากันกลายเป็นน้ำขังเจิ่งน้องพลาสติกสกปรก
แต่แรงโน้มถ่วงกักขฬะไม่ปรานีดึงเจ้าหยดย้ำตาน้อยๆลงในบึงขังความเศร้า
แอ่งน้ำขังความเศร้า แอ่งน้ำสกปรกขังความเศร้าอีเหละเขละขละในไปด้วยโคลนความทรงจำ
เขาไม่อยู่ที่นั่นแล้ว มุดดินขุดลึกเปื้อเปรอะ
หนีไปจากความเศร้า หนีไปจากความเหงา
ด้วยอากัปของการขุดหลุมลึกเท่านั้นเอง ที่ทำให้ลืม
ข้าเชื่อในพลังแห่งการหลบซ่อนๆ เขาแถลงสุนทรพจน์เงียบๆในใจเพราะกลัวใครจะได้ยิน
หมายเหตุ :
http://youtu.be/Cche-h83qNQ เพลงเจ้ากรรมที่ทำให้เกิดเรื่อ
