คอฟฟี่แอนด์ซิกาเรตต์
dedicated to Jim Jarmusch
เรื่องสั้นๆประพันธ์บนรถไฟ
เธอ รู้ดีว่าในทุกๆเช้า เวลาราวๆหกโมงสิบห้า ขบวนรถไฟที่เธอประจำอยู่จะแล่นผ่านทุ่งนาโล่งๆ ปีเคลื่อนเดือนคล้อยเธอเห็นผืนนำชุ่มน้ำสะท้องแสงอาทิตย์ ใบยาวเหยียดสีเขียวสว่างจวบจนข้าวแตกรวงสีทองสุกปลั่งก่อนจะถูกเก็บเกี่ยว และทิ้งผืนดินว่างเปล่าทอดสุดตา เธอเห็นมันมาแล้วอย่างน้อยสามครั้งในชีวิต
และ เธอรู้ดีว่าตู้เสบียงจะแทบว่างเปล่า ผู้คนออต่อคิวอยู่หน้าประตูห้องน้ำของแต่ละตู้โดยสาร พนักงานร่วมกะเดินหิ้วกระติกน้ำร้อนเร่ขายกาแฟ เธอนั่งลงบนเก้าอี้ตัวหนึ่งลงมือสูบบุหรี่
ดอกดาวเรือง พลาสติกพะเยิบไหวตามแรงลม กลีบสีเหลืองหงิกงอมอซอทนทานเหนือกาลเวลาของมันปลิวสะบัดจนเผลอให้ชวนคิดไป ว่ามันมีชีวิต ควันบุหรี่ก็สะบัดตัวม้วนลอดออกไปรวมกับหมู่เมฆบนกระจ่างฟ้า
เด็ก หนุ่มโดยสารรถไฟเพื่อมาตามหาคนรัก นั่งแหมะลงบนที่นั่งฝั่งตรงข้ามร้องสั่งอาหารเช้าจ้องมองหญิงวัยสี่สิบ บุหรี่เศร้าสร้อยต่อหน้าแสงแรกๆของวัน
เด็กหนุ่มอายุปลาย ยี่สิบเดินทางขึ้นจากชุมทางทุ่งสงมุ่งหน้าเข้าพระนครด้วยหัวใจไหวหวั่นเกิน กว่าจะปิดบังไว้ใต้ดวงตา ดื่มกาแฟดำเข้มข้นจากกาแฟชั้นรอง สูดเอาควันบุหรี่หอมลอยจากฝั่งโน้นทั้งคู่นั่งหันหน้าเข้าหากันคั่นด้วยโต๊ะ สองตัว ผินหน้าออกไปมองทุ่งโล่งเบื้องนอกสะท้อนท้องฟ้ากระจ่างสดลงบนผืนนาชุ่ม
มัน คือยามเช้าอันประหลาดพิลึก ขบวนรถไฟคืบเคลื่อนเชื่องช้าหอบความหวั่นไหวต่อปลายทาง หรือความหวังเรืองรอง หรือความทุกข์เศร้าสร้อย หรือความว่างเปล่าโยกคลอนไปกับมัน วันแล้ววันเล่าหญิงสาววัยเฉียดสี่สิบในชุดเครื่องแบบผ้าไหมเทียมสีส้ม โดยสารไปและกลับอยู่ในตู้เสบียงที่เกือบรกร้างว่างเปล่า
เรา จะไม่กล่าวถึงเด็กหนุ่มหรือหญิงสาวอีกแล้ว ให้เธอสูบบุหรี่ และเขากินอาหารเช้าอย่างสงบเถอะ ความสงบที่พอหาได้ไม่กี่โมงยามของชีวิตร้อนทุรน
ต่อหน้าทุ่ง โล่งที่ไร้หวัง ต่อหน้ารวงข้าวที่ยังไม่ถือกำเนิดซึ่งจะพัดพาเอาความยากจนเคลื่อนผ่านมาและ ดำรงคงอยู่เช่นนั้น ต่อหน้ารางรถไฟซึ่งเคลื่อนที่ไปข้างหน้าโดยวนซ้ำที่เดิม สรรพสิ่งเงียบงันลงส่วนหนึ่ง เรื่อเรืองขึ้นส่วนหนึ่ง ทุกข์เศร้าลงส่วนหนึ่ง และงดงามขึ้นส่วนหนึ่ง
ขบวนรถหยุดจอด ที่สถานี รถไฟครวญครางอืดอาดราวกับละเมอเดิน ขบวนบอกลาทุ่งโล่งเยื้องย่างสู่เขตเมือง หญิงสาวดับบุหรี่ที่สูบใหม่หมดเตรียมตัวออกหิ้วกระติกน้ำร้อนไปเร่ขายกาแฟ บ้าง เธอพบเด็กหนุ่มอีกครั้งบนที่นั่งของเขา เหม่อลอยฟังเพลงรักเก่าๆและลืมเลือนช่วงเวลาแสนสุขของการจ้องมองกัน จ้องมองไปในทิศทางเดียวกัน และพากันทุกข์เศร้าเงียบเชียบเช่นนั้น
