ความตายของอานนท์ 2 :ลึงค์
ความตายของอานนท์ 1 : ครรภ์
http://tropicalmalady.wordpress.com/2011/11/22/%e0%b8%84%e0%b8%a7%e0%b8%b2%e0%b8%a1%e0%b8%95%e0%b8%b2%e0%b8%a2%e0%b8%82%e0%b8%ad%e0%b8%87%e0%b8%ad%e0%b8%b2%e0%b8%99%e0%b8%99%e0%b8%97%e0%b9%8c-1%e0%b8%84%e0%b8%a3%e0%b8%a3%e0%b8%a0%e0%b9%8c/
มัน เป็นคืนที่แสงจันทร์กระจ่างฟ้า กระจ่างกระทั่งสะท้อนเงาลงบนน้ำตาของเธอ แสงจันทร์ซีดเศร้าลอดผ่านม่านหน้าต่างลงมาอาบไล้ทุกสิ่งทุกอย่าง ขับจนความทุกข์เศร้านั้นเรื่อเรือง
เราต่างรู้กันอย่าง เงียบๆว่านี่อาจจะเป็นการร่วมรักครั้งสุดท้ายของเรา ทุกอย่างดำเนินไปอย่างเงียบเชียบ หลังจากเราทะเลาะกันอีกครั้ง และอีกครั้ง เธอขอให้ผมปิดไฟ ขณะเธอเปิดม่านหน้าต่างและถอดชุดออกเชื่องช้า แสงจันทร์ทุกข์ระทมอาบไล้ร่างเปลือยอันผอมซีดเหมือนกับร่างของเด็กผู้ชายสัก คน ราวกับป่าแล้งในฤดูหนาว เธอนอนลงบนเตียงสะอาดปูผ้าสีเทาของโรงแรม แสงจันทร์แทรกซึมในทุกส่วนราวกับมีดวงตาชั่วร้ายของจับจ้อง ราวกับร่างของเราเปื้อนเปรอะแสงพวกนั้น
เธอถอนร่างออกจากผมใน ขณะที่เรากำลังร่วมรักกัน ลำลึงค์ชูชันกลางแสงจันทร์เปื้อนเปรอะ เธอหยิบชุดขึ้นส่วมใส่ ชุดติดกันลายดอกไม้เล็กๆสีน้ำเงิน เธอสวมมันลงบนร่าง รูดซิปปิด และออกไปจากห้อง ผมนอนหันหลังให้กับเธอ มันเคยเป็นอย่างนี้มาแล้ว เพียงแต่ผมไม่รู้ว่าครั้งนี้เธอจะจากไปโดยไม่หวนกลับมาอีกชั่วนิรันดร์ สาบสูญราวกับระเหยหายไป ราวกับการเหือดแห้งของชุดชั้นในเฉอะแฉะ ที่เธอทิ้งเอาไว้ให้ กางเกงชั้นในสีขาวซึ่งในเวลาต่อมาผมใช้มันสำเร็จความใคร่ให้กับตัวเอง เธอจากไปโดยสวมชุดนั้นเพียงอย่างเดียว เดินกึ่งเปลือยออกจากชีวิตขณะเรากำลังร่วมรักกัน ทิ้งผมให้แสงจันทร์หยาบช้าถ่มถุยใส่ จวบรุ่งสางมาเยือน
เราไม่ได้พบ กันอีกเลยหลังจากนั้น เธอเปลี่ยนเบอร์โทรศัพท์ ย้ายออกจากที่อยู่เดิม เพียงเท่านั้นความรักยาวนานสี่ปีก็สิ้นสุดลง ง่ายดายราวกับกระแสน้ำป่าลึกลับพัดเราพรากจากกัน ขณะนั้นเองที่ผมเรียนรู้ว่าความสัมพันธ์ของเรามันเปราะบางเพียงใด แค่เพียงสักวันหนึ่งเธอเดินหายลับเข้าไปในซุปเปอร์มาร์เกต แล้วไม่กลับออกมา สาบสูญตลอดกาล ไม่ว่าจะเฝ้ารอนานสักเท่าไรก็จะไม่มีอีกแล้ว ถึงที่สุด แม้เราจะร่วมรักกันสักกี่ครั้ง เราก็ไม่เคยรู้จักกันอย่างแท้จริง
ชุด ชั้นในของเธอถูกซ่อนลึกไว้ในตู้เสื้อผ้า ผมไม่ได้มีเซกส์อีกเลยหลังจากนั้น วกับว่าต่อหน้าสตรีเพศมันหดเหี่ยวไม่แข็งขันอีกเลย มันกลายเป็นเพียงอวัยวะที่ห้อยย้อยอย่างเศร้า และถูกหมิ่นแคลนกลางแสงนีออนในโรงแรมม่านรูด มันจะโด่เด่ก็แต่ในอุ้งมือของผมเอง สำเร็จความใคร่โดยใช้ชุดชั้นในของเธอเป็นเครื่องมือ ลำลึงค์ต้องสาปในคืนพระจันทร์เต็มดวง โดนสาปโดยแม่มดที่ทิ้งผมไว้กลางทะเลทรายแห่งดำฤษณา
