ความตายของอานนท์ 1:ครรภ์
เธอรู้ตัวว่าเธอตั้งครรภ์ ในห้องน้ำของโรงพยาบาล โดยไม่ต้องสงสัย แผ่นตรวจการตั้งครรภ์แสดงภาพขึ้นสองขีดอย่างหน้าด้านๆ ด้วยอาการผวาวูบเหมือนตกจากที่สูง วาบความคิดแรกคือบิดาของเธอ ยืนจ้องมองจากปากประตู รู้ชัดว่าเธอตั้งครรภ์ด้วยอาการโกรธขึ้งเกรี้ยวกราด อันที่จริงเธออยู่ในห้องของบิดา ห้องพิเศษหมายเลขสามศูนย์สองตึกประชารวมใจ ห้องขาวโพลนซีดหม่นไร้วี่แววสำหรับมนุษย์อยู่อาศัย บิดาของเธอหลับลึกมาสามเดือนแล้ว ค่ำคืนหนึ่งเขาล้มตัวลงนอน จากนั้นไม่ตื่นขึ้นมาอีก
จากนั้นเธอก็จำแกว่งไกวอยู่ระหว่าง โรงเรียน บ้านพัก และห้องพิเศษหมายเลขสามศูนย์สองนี้ ห้องที่ทำให้เธอรู้สึกเหมือนถูกกักขังในโรงพยาบาลโรคประสาท ต่อหน้าซากร่างของบิดา ที่ในที่สุดเขาต้องเปลือยเปล่าต่อหน้าเธอเพื่อให้เธอเช็ดเนื้อตัว ลำลึงค์ฝ่อฟีบของเขาให้ความรู้สึกกระอักกระอ่วนอย่างประหลาด และค่อนไปทางเศร้า ครั้งแรกที่เธอต้องรับหน้าที่เช็ดตัวให้เขา เธอเพิ่งกลับจากการร่วมรักกับเพื่อนชาย ลำลึงค์มหึมาสอดใส่ในร่างบอบบางเปล่าเปลือยของเธอ ตัดสลับกับพุ่มพวงห้อยย้อยของพ่อ และมือไร้ความรู้สึกในถึงมือยางสีขาวของนางพยาบาลที่สอนเธอ ในครั้งนั้นเธอเช็ดตัวเขาด้วยความรู้สึกขนหัวลุกว่าลำลึงค์ของเพื่อนชาย หรืออาจจะของบิดายังค้างคาอยู่ในร่างของเธอ
มีทารกอยู่ในร่าง ความรู้สึกกระอักกระอ่วนชวนแสยงขนราวถูกคุกคาม เธอซ่อนอุปกรณ์ตรวจการตั้งครรภ์ซึ่งมีลักษณะยื่นยาวคล้ายลำลึงค์อันคุกคาม ด้วยการห่อมันด้วยกระดาษทิชชู่อย่างสวยงาม ซุกเหน็บไว้ในกางเกงชั้นใน รอเก็บใส่กระเป๋านักเรียนไปทิ้งข้างนอก รู้สึกท้องไส้ปั่นป่วน คลื่นเหียนราวจะอาเจียนเอาบุตรธิดาตนเองออกมา อีกครั้งหนึ่ง เธอต้องเช็ดตัวให้พ่อพลางต่อสู้กับความรู้สึกพิพักพิพ่วนนี้ ห้องปรับอากาศเย็นยะเยือก ใบหน้าบิดายิ้มพรายยามหลับสนิท ยิ้มด้วยรอยยิ้มประหนึ่งองค์พระปฏิมา พอพ่อหลับนานเกินไปเธอก็ค่อยๆลืมว่าพอ่เคยเป็นอย่างไรตอนมีชีวิตอยู่ กล่าวตามสัตย์เธอไม่ได้สนิทกับพ่อนัก ยิ่งพอเริ่มเป็นสาวก็ยิ่งห่างเหิน เธอแทบจะนึกออกเพียงหลังไหล่ผันผายออกจากบ้าน พ่อในความคิดของเธอเป็นชิ้นส่วนอวัยวะ เช่น รองเท้า เสื้อผ้า แขน เศษเส้นผมในห้องน้ำ หรือพุ่มพวงห้อยย้อย เธอคิดว่าลูกในท้องเธอจะเป็นเพศชาย รู้สึกทั้งๆที่ยังเป็นตัวอ่อน รู้สึกอย่างขนลุกขนพองว่าผู้ชายรายรอบตัวเธอล้วนชี้ลำลึงค์เข้าใส่อย่างช่วย ไม่ได้ โด่เด่ ผ่าวร้อนและชวนหวาดแสยงล้ำลึก
