ประวัติศาสตร์แห่งความพลัดพราก

 

จดจำฉัน

ในเพลงที่เธอจะร้องเล่นกับตัวเองเมื่อเธออยู่เพียงลำพัง

เพลงที่ฉันเคยร้องให้เธอฟัง

เพลงที่เธอไม่เคยเข้าใจความหมายเพียงแต่เลียนเสียงของฉัน

เพลงซึ่งไม่เคยมีการบันทึกไว้ในที่ใดนอกจากในหัวของเราทั้งคู่

 

 

จดจำฉัน

เพราะเมื่อฉัน ข้ามลวดหนามเส้นนี้ ข้ามแม่น้ำสายนี้

ข้ามถนนเส้นนี้ ข้ามป่าผืนนี้

ข้ามภูเขาลูกนี้  ข้ามมหาสมุทรแห่งนี้

เราจะพรากจากกันตลอดกาล

 

จดจำฉัน

เพราะตอนนี้เราอยู่แสนไกลจากกันและกัน

บนชะตาชีวิตที่เราไม่ได้เขียนขึ้นเอง

ไม่นานเราจะมีชีวิตอยู่

ก็แต่เฉพาะในความทรงจำอันเลือนราง

ในเรื่องที่ลูกหลานของแต่ละคนเล่าต่อกัน

โดยไม่สามารถจะบอกชื่อของเรา บอกถึงความหวั่นไหวของเรา

ความทุกข์ของเรา ความรักของเรา

 

การจดจำของเธอเรืองรองเหมือนแสงจากดวงดาวริมขอบฟ้า

ท่ามกลางราตรีที่ถักทอขึ้นจากการลืมเลือน การเลือกจดจำ

และการกดทับโดยหมู่เฆฆทะมึน

ซึ่งเป็นแต่เพียงหมู่เมฆแห่งอำนาจที่ไม่เคยหล่นลงมาเป็นฝน

 

 

จดจำฉัน

แม้ในขณะซึ่งเราได้ลืมเลือนเยื่อใยระหว่างกันไปจนหมดสิ้นแล้ว

เมื่อลุกหลานของเรา

พบกันในเมืองท่องเที่ยวที่ฟื้นตื่นจากซากปรักหักพังของเมืองสงคราม

พวกเขาเดินไปบนถนนที่สร้างทับลงบนหลักที่ประหารฉัน

และจดจำกันได้วูบหนึ่ง

ว่าเคยมีเยื่อใยต่อกัน

ก่อนจะพรากจากกันไปตลอดกาล

 

จดจำฉัน

เพราะมีแต่ความทรงจำเท่านั้นที่เราเป็นเจ้าของ

ประวัติศาสตร์ฉบับเดียวที่เป็นของเรา

มีชื่อว่า ‘ประวัติศาสตร์แห่งความพลัดพราก’

 

 

บันดาลใจจาก หนังสั้น  ‘เงา อดีตจากป่า คนแปลกหน้าที่ขุนยวม’ ‘ความทรงจำดีดีในหน้าหนาว’ ‘กาลานุสติ’

และความทรงจำเกี่ยวกับคนที่ตายในเดือน เมษายน – พฤษภาคม 2553

 

About these ads

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

%d bloggers like this: