3.ปืน
นายจะตายแค่ครั้งเดียวเท่านั้น แหละ พอนายลั่นไก มันก็จบเลยนะ ไม่มีหรอกชีวิตหลังความตายห่าเหวอะไำร ปัง นายตาย ปืนได้แต้มอีกคน ทุกอย่างดับสูญ แต่นายตายแล้วไม่ใช่หรือนายเป็นผีไม่ใช่หรือ แล้วนายจะมาพล่ามบ้าอะไรเรื่องไม่ มีชีวิตหลังความตาย นายไม่รู้หรอกว่าฉันเป็นอะไร ฉันเองก็ไม่อยากจะบอก มันจะทำให้นายเสียใจนะ ริชชี่ บุ้ยใบ้ เขานั่งอยุ่บบนกรอบหน้าต่างพูดจาหว่านล้อมเรืื่่องปืนที่เขานำมาให้ ฉันไม่ตายหรอก มีชีวิตอยู่มันทรมานกว่ากันตั้งเยอะ มันก็จริงของนาย แล้วริชชี่ก็เงียบไป
ริชชี่ปรากฏกายขึ้นเป็นครั้งแรกในวันที่ 5 พฤษภาคม วันครบรอบหนึ่งปีหลังการตายของพ่อ พ่อของเขาตายวันเดียวกันกับวันที่เคริ์ท โคเบนฆ่าตัวตาย ความจริงซึ่งเขาแจ้งกระจ่างใจแต่เพียงผุ้เดียวในบรรดาญาติพี่น้อง ริชชี่ปรากฏหลังจากนั้น หลังจากตัวของริชชี่เองหายตัวไปจากลอนดอนราวสองเดือน ปรากฏกายบนกรอบหน้าต่างพร้อมกับภาษาไทยชัดเจนเข้มข้น วัยเยาว์ของเขาตายช้าๆพร้อมัยการตายของ ริเวอรณ์ ฟีนิกซ์ ของพ่อ ของเคริ์ท โคเบน และการสาบสูญไปของริชชี่ ปิดตำนานของเด็กหนุ่มตลอดกาล ตลกดี ไม่นานจากนั้น ริชชี่ก็มา กล่าวตามสัตย์ เขารู้ว่าริชชี่ตายกลายเป็นผีก่อนหน้าคนอื่นในวงหลายปีดีดัก
กล่าว ให้ถูกต้อง เพื่อนที่สนิทที่สุดในโลกของเขาเป็นภูติผีตนหนึ่ง ครูของเขา พี่ชายของเขา คนรักของเขา บิดาของเขาเป็นเพียงภูติผีตนหนึ่ง ภูติผีผอมสูง ตาเศร้าชั่วนรันดร์ ปรากฏกายในชุดกางเกงขาเดฟและเสื้อยืดเก่าคร่ำ ทาขอบตาสีดำเลอะเลือนเสมอ มีรอยแผลเป็นที่แขนขวาเสมอ ทุกข์เศร้าเสมอ พูดจาภาษาไทยเสมอ นั่งชันเข่าอยู่บนกรอบหน้าต่างห้องเสมอ เช่นนั้นเสมอนับจากเขาเข้าเรียมหาวิทยาลัยจวบจนเรียนจบ
นาย ต้องฆ่าตัวตาย นั่นคือชะตากรรมที่นายไม่อาจหลีกเลี่ยง นี่คือคำทำนาย บทสนทนาแรกระหว่างทั้งคู่ บทสนทนาที่ถูกคั่นกลางด้วยปืนโคลท์.45 รุ่นM1911 กระบอกหนึ่ง ปืนเก่าคร่ำคร่าจากต้นศตวรรษ ปืนพกกึ่งอัตโนมัติกระบอกสีดำมะเมื่อมราวกับความตายมานอนหลับพักรอเขา เงียบเชียบในลิ้นชักโต๊ะทำงาน ปืนพกที่ริชชี่เล่าว่าเคยเป็นอาวุธประจำกายของนายทหารสัมพันธมิตรนายหนึ่ง ซึ่งใช้มันสังหารนาซีไปเป็นจำนวนมา และถึงที่สุดได้ใช้มันสังหารเด็กหญิงชาวเยอรมันผู้หนึ่งโดยไม่ได้ตั้งใจ กระสุนนัดสุดท้ายจากมือของเขาจึงเป็นกระสุนที่เขาใช้สังหารตนเองในค่ำคืนมืด ดำ หนึ่งปีกับอีกหนึ่งเดือนหลังระเบิดนิวเคลียร์ถล่มฮิโรชิม่าราพนาสูร
ปืน นี้กลายเป็นสิ่งลึกลับ ตำนานโกหกของริชชี่ พูดราวกับว่าปืนกระบอกนี้มีส่วนร่วมในความตายของผู้คนอีกมากหลาย มันอยู่ในห้องของ ลี ฮาร์วีย์ ออสวอลด์ เป็นหนึ่งในบรรดาปืนจำนวนมากที่ใช้ในการล้อมยิง จิตร ภูมิศักดืิ์ ไล่เรื่อยไปจนถึงเป็นปืนกระบอกสำคัญในการสังการนักโทษการเมืองในคุกโตลเสลง ริชชี่ย้ำว่ากวีชาวเขมรคนหนึ่งตายด้วยปืนกระบอกนี้ และขระนี้ วันเคลื่อนเดือนคลิย ริชชี่ผู้ควรสาบสูยชั่วนิรันดร์ปรากฏขึ้นต่อหน้า ยื่นปืนกระบอกนี้ให้กับเด็กหนุ่มอายุสิบเจ็ด ผู้เริ่มจากการสูญเสียพ่อ สูญเสียวีรบุรุษ และสูญเสียตัวเองให้กับวิทยาลัยครูซึมเศร้า ปืนที่อยู่กับเขามาแล้วยาวนานแปดปีเต็ม ปืนลึกลับที่เขาหลงไหลและคาดหวังเอาความตายกับมัน ที่จริงแล้วทั้งหมดนี่อาจจะเป็นเพียงแค่การเฝ้าลุ้นว่าอานนท์ ครูหนุ่มโรงเรียนมัธยมร่างผอมเศร้า ไหล่ลู่ซ่อนดวงตาเศร้าในแว่นกรอบกลมจะฆ่าตัวตายด้วยปืนกระบอกนี้เมื่อไร ความตายเป็นเรื่องเดียวที่จริงแท้แน่นอน การมาของมันอาจจะแปรปรวนแต่มันก็จะมาถึงอยู่ดี
เขาจูบกับริช ชี่ รสจุมพิตยะเยือกของภูติผี การลูบคลำปืนกระบอกนั้นทำให้เขางุ่นง่าน ริชชี่เลื่อนตัวลงจากรอบหน้าต่าง กุมกำเขาเอาไว้ในมือ เหล็กสีดำยะเยือกด้วยไอเย็นของความตาย และลลึงค์รุ่มร้อนของการถือกำเนิดในเพศสัมพันธ์ที่ไม่ก่อให้เกิดอื่นใด นอกจากการรูดเอาน้ำเหนียวข้นของความวิปลาสให้เปื้อนเปรอะ
